വിപ്രം തപഃസു നിരതം സത്യജ്ഞം മരണോന്മുഖമ്
ഒരു ബ്രാഹ്മണൻ, തപസ്സിൽ മുഴുകിയവനും സത്യവാനുമായവൻ, മരണത്തോട് നേരിട്ട് നിൽക്കുന്നു.
പ്രാപ്നോതി സുന്ദരം പുണ്യാത്സൌന്ദര്യം പൂര്വജന്മതഃ
മുൻജന്മത്തിലെ പുണ്യഫലത്തിൽ നിന്നാണ് ഒരാൾക്ക് സൗന്ദര്യവും ആകർഷണവും ലഭിക്കുന്നത്.
സഹസ്രസുന്ദരീകാന്തം കാമശാസ്ത്ര വിശാരദമ്
ആയിരം സുന്ദരിമാരെപ്പോലും ആകർഷകനും, കാമശാസ്ത്രത്തിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ളവനുമാണ് അവൻ.
നിര്ജലേ നിര്ജനേ രമ്യേ ശൈലേശൈലേ നദേനദേ 4.42.
ജലം ഇല്ലാത്ത, ആളില്ലാത്ത മനോഹരമായ സ്ഥലങ്ങളിലും, ഓരോ പർവതത്തിലും ഓരോ നദിക്കരയിലും.
മലയേ ചന്ദനാരണ്യേ ചാരുചന്ദനവായുനാ
മലയപർവ്വതത്തിലെ ചന്ദനവനത്തിൽ, മനോഹരമായ ചന്ദനവായു വീശുമ്പോൾ—
കാമജ്വരേണ ദഗ്ധായാഃ ശാംതിം കര്തുമഹം ക്ഷമഃ
കാമജ്വരത്തിൽ കത്തുന്ന അവളെ ശാന്തിയിലാക്കാൻ ഞാൻ കഴിവുള്ളവനാണ്.
ഇത്യേവമുക്തവംതം തം സ്വരഥാദവരുഹ്യ ച
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, അവൻ തന്റെ രഥത്തിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി.
പദ്മോവാച മാം ചേത്പശ്യസി കാമേന സദ്യോ ഭസ്മ ഭവിഷ്യസി
പദ്മ പറഞ്ഞു: നീ എനിക്ക് കാമഭാവത്തോടെ നോക്കിയാൽ ഉടൻ തന്നെ നീ ചാരമായ് തീരും.
പിപ്പലാദം മുനിശ്രേഷ്ഠം തപസാ പൂതവിഗ്രഹമ്
തപസ്സിലൂടെ ശുദ്ധമായ രൂപം നേടിയ മഹർഷികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ പിപ്പലാദൻ—
സ്ത്രീജിതസ്പര്ശമാത്രേണ സര്വപുണ്യം പ്രണശ്യതി
സ്ത്രീയെ സ്പർശിച്ചാൽ മാത്രം മതി, അവന്റെ എല്ലാ പുണ്യവും നശിക്കും.
മാം മാതരം ച സ്ത്രീഭാവം കൃത്വാ യേന ബ്രവീഷി ച
സ്ത്രീരൂപം സ്വീകരിച്ച് എന്നെ അമ്മ എന്ന് വിളിക്കുന്നവനേ—
ശ്രുത്വാ ധര്മഃ സതീശാപം നൃപമൂര്തിം വിഹായ ച
സതീയുടെ ശാപം കേട്ട്, ധർമ്മൻ രാജാവിന്റെ രൂപം ഉപേക്ഷിച്ചു.
ധര്മ ഉവാച പരസ്ത്രീമാതൃബുദ്ധിം ച കുര്വന്തം സംതതം സതി
ധർമ്മൻ പറഞ്ഞു: മറ്റുള്ളവരുടെ ഭാര്യയെ എല്ലായ്പ്പോഴും അമ്മയെന്നു കരുതുന്നവൻ—
അഹം തവാംതര്വിജ്ഞാതുമാഗതസ്തവ സന്നിധിമ് 4.42.
നിന്റെ മനസ്സിലെ ആന്തരികത അറിയാൻ ഞാൻ നിന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ വന്നിരിക്കുന്നു.
കൃതം മേ ദമനം സാധ്വി ന വിരുദ്ധം യഥോചിതമ്
സദ്ഗുണമുള്ളവളേ, ഞാൻ ആത്മനിയന്ത്രണം പാലിച്ചു; അത് ശരിയായതും യുക്തിയുക്തവുമാണ്.
ധര്മം സ്വധര്മം വിജ്ഞാതും കാലം കലയിതും ക്ഷമഃ
ധർമ്മവും സ്വന്തം കര്ത്തവ്യവും അറിയാനും, ശരിയായ സമയമറിയാനും അവൻ കഴിവുള്ളവനാണ്.
സംഹര്തും യഃ ക്ഷമഃ കാലേ സംഹര്താരം ഭവം വിഭുഃ
ശരിയായ സമയത്ത് സംഹാരം നടത്താൻ കഴിയുന്നവനാണ് യഥാർത്ഥ സംഹാരശക്തിയുള്ളവൻ, പ്രഭുവേ.
ശത്രും വിധാതും മിത്രം ച സുപ്രീതിം കലഹം ക്ഷമഃ
ശത്രുവിനെയും, സുഹൃത്തിനെയും, ആഴമുള്ള സ്നേഹത്തെയും, കലഹത്തെയും സൃഷ്ടിക്കാൻ കഴിയുന്നവനാണ്.
ശാപം പ്രദാതും സര്വാശ്ച സുഖദുഃഖവരാന്ക്ഷമഃ
ശാപം നൽകാനും, എല്ലാ സന്തോഷവും ദുഃഖവും നൽകുന്ന വരങ്ങൾ നൽകാനും അവൻ കഴിവുള്ളവനാണ്.
പ്രകൃതിര്നിര്മിതാ യേന മഹാവിഷ്ണുശ്ച നിര്മിതഃ
പ്രകൃതിയും മഹാവിഷ്ണുവും സൃഷ്ടിച്ചത് അവനാൽ തന്നെയാണ്.
യേന ശുക്ലീകൃതം ക്ഷീരം ജലം ശീതം കൃതം പുരാ
പാലിന് വെളുപ്പും വെള്ളത്തിന് തണുപ്പും പണ്ടുകാലത്ത് നൽകിയതും അവനാണ്.
അതിതേജഃ സമുത്ഥായ തേജോരൂപായ മൂര്ത്തയേ
അതിര്ത്തിയില്ലാത്ത പ്രകാശം ഉയർന്നു, പ്രകാശത്തിന്റെ രൂപമായ ദൈവത്തിന് വേണ്ടി—
സര്വസ്മൈ സര്വബീജായ സര്വേഷാമന്തരാത്മനേ
എല്ലാവർക്കും കാരണം, എല്ലാ ജീവികളുടെയും ഉള്ളിലിരിക്കുന്ന ആത്മാവായവനേ,
ഇത്യുക്ത്വാ പുരതസ്തസ്യാസ്തസ്ഥൌ ധര്മോ ജഗദ്ഗുരുഃ 4.42.
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, ലോകത്തിന് ഉപദേശകനായ ധർമ്മൻ അവളുടെ മുന്നിൽ നിന്നു.
പദ്മോവാച സര്വാംതരേഷു സര്വാത്മാ സര്വജ്ഞഃ സര്വതത്ത്വവിത്
പദ്മ പറഞ്ഞു: എല്ലായിടത്തും ഉള്ളവൻ, എല്ലാവരുടെയും ആത്മാവായവൻ, എല്ലാം അറിയുന്നവൻ, എല്ലാ തത്വങ്ങളും അറിയുന്നവൻ,
കഥം മനോ മേ വിജ്ഞാതും വിഡംബയസി കിംകരീമ്
എന്റെ മനസ്സ് നീ അറിയുമ്പോഴും, എനിക്ക് സേവികയായിരിക്കുന്ന എന്നെ എങ്ങനെ വഞ്ചിക്കുന്നു?
ത്വം ച ശപ്തോ മയാഽജ്ഞാനാത്സ്ത്രീസ്വഭാവാത്ക്രുധാ വിഭോ
എന്റെ അജ്ഞാനത്താലും, സ്ത്രീസ്വഭാവത്താലും, കോപത്താലും, പ്രഭോ, നിന്നെ ഞാൻ ശപിച്ചു.
ആകാശോഽസൌ ദിശഃ സര്വാ യദി നശ്യന്തി വായവഃ
ആകാശം, എല്ലാ ദിശകളും, കാറ്റുകളും നശിച്ചുപോകുന്നുവെങ്കിൽ,
ത്വം ച നഷ്ടോ ഭവസി ചേത്സൃഷ്ടിനാശോ ഭവേത്തദാ
നീയും നശിച്ചാൽ, സൃഷ്ടി തന്നെ അവസാനിക്കും.
സത്യേ പൂര്ണശ്ചതുഷ്പാദൈഃ പൌര്ണമാസ്യാം യഥാ ശശീ
സത്യയുഗത്തിൽ നീ നാലു കാലുകളും പൂർണ്ണമായിരിക്കും, പൗർണമി രാവിലെ ചന്ദ്രനെപ്പോലെ.