ത്വമേവ ശൈലരാജേംദ്ര സുതാം ദത്ത്വാ ശിവായ ച 4.41.
പര്വ്വതരാജാവേ, നീ തന്നെയാണ് മകളെ ശിവന് നല്കിയത്—
വസിഷ്ഠസ്യ വചഃ ശ്രുത്വാ പ്രഹസ്യ പര്വതേശ്വരഃ
വസിഷ്ഠന്റെ വാക്കുകള് കേട്ട് പര്വ്വതാധിപന് പുഞ്ചിരിച്ചു.
ഹിമാലയ ഉവാച സുതാം ദത്ത്വാ സ ച കഥമരക്ഷത്സര്വസംപദമ്
ഹിമാലയം ചോദിച്ചു: മകളെ നല്കിയശേഷം അവന് എങ്ങനെയാണ് മുഴുവന് ഐശ്വര്യവും സംരക്ഷിച്ചത്?
വസിഷ്ഠ ഉവാച ചിംരജീവീ ധര്മശീലോ വൈഷ്ണവോ വിജിതേംദ്രിയഃ
വസിഷ്ഠന് പറഞ്ഞു: അവന് ദീര്ഘായുസ്സും, ധാര്മികതയും, വിഷ്ണുഭക്തിയും, ഇന്ദ്രിയനിഗ്രഹവും ഉള്ളവനായിരുന്നു.
സ്വായംഭുവോ മനുഃ പൂര്വം ബ്രഹ്മപുത്രോഽതിധാര്മികഃ
മുന്പ് ബ്രഹ്മാവിന്റെ മകനായ സ്വായംഭുവമനു അത്യന്തം ധാര്മികനായിരുന്നു.
തതോ ജഗാമ വൈകുണ്ഠം സഹിതഃ ശതരൂപയാ
അതിനുശേഷം ശതരൂപയോടൊപ്പം അവന് വൈകുണ്ഠത്തിലേക്ക് പോയി.
ഏകാദശോ മനുശ്രേഷ്ഠോ ധര്മസാവര്ണിരുച്യതേ 4.41.
പതിനൊന്നാമത്തെ മനു, മനുഷ്യരിൽ ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠൻ, ധർമ്മസാവർണി എന്ന പേരിലാണ് അറിയപ്പെടുന്നത്.
അപുത്രകോ നൃപശ്രേഷ്ഠസ്തപസേ പുഷ്കരം ഗതഃ ।। 4.41.
മകനില്ലാത്ത രാജാവായവൻ, തപസ്സിനായി പുഷ്കരത്തിൽ പോയി.
തതഃ സുഭഗ്നചിത്തഃ സഞ്ചിന്തയന്ദാരസംഗ്രഹമ്
അപ്പോൾ, മനസ്സിൽ വലിയ വിഷമം നിറഞ്ഞ്, ഭാര്യകളെ കൂട്ടിച്ചേർക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ച് ആലോചിച്ചു.
ദദര്ശ പദ്മാം യുവതീ പദ്മാമിവ മനോരമാമ് 4.41.
അവൻ ഒരു യുവതിയെ കണ്ടു; പദ്മപുഷ്പംപോലെ മനോഹരിയും ആകർഷകവുമായവളായിരുന്നു.
മഹിഷീം ച നൃപസുതാന്കന്യകാനീതിമുത്തമാമ്
രാജ്ഞിയും, രാജകുമാരന്മാരും, രാജകുമാരികളുമെല്ലാം ഉത്തമമായ പെരുമാറ്റം പുലർത്തുന്നവരായിരുന്നു.
സുതാം ദത്ത്വാ ച മുനയേ രക്ഷസ്വ സര്വസംപദമ് 4.41.
മകളെ മുനിക്ക് നൽകി, അവൻ പറഞ്ഞു: 'നിന്റെ എല്ലാ ഐശ്വര്യവും സംരക്ഷിക്കണം.'
രാജാ സര്വാന്പരിത്യജ്യ ജഗാമ തപസേ ശുചാ
രാജാവ് എല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ച്, ദുഃഖത്തോടെ തപസ്സിനായി പുറപ്പെട്ടു.
ഗോലോകനാഥം സംസേവ്യ ഗോലോകം ച ജഗാമ ഹ പുത്രവത്പാലയാമാസ പ്രജാഃ സര്വാ മഹീതലേ
ഗോലോകനാഥനെ സേവിച്ച്, അവൻ ഗോലോകത്തിലേക്ക് പോയി; ഭൂമിയിലെ എല്ലാ ജനങ്ങളെയും സ്വന്തം മക്കളെപ്പോലെ സംരക്ഷിച്ചു.
വസിഷ്ഠ ഉവാച കര്മണാ മനസാ വാചാ ലക്ഷ്മീര്നാരായണം യഥാ
വസിഷ്ഠൻ പറഞ്ഞു: കര്മത്തിലും മനസ്സിലും വാക്കിലും ലക്ഷ്മി നാരായണനെ ഭക്തിയോടെ സേവിച്ചു.
ഏകദാ സ്വര്ണദീം സ്നാതും ഗച്ഛംതീം സസ്മിതാം സതീമ്
ഒരു ദിവസം, സ്മിതം ചിരിച്ചും പാവനയുമായ ലക്ഷ്മി സ്വർണ്ണനദിയിൽ കുളിക്കാൻ പോയി.
ചാരുരത്നരഥസ്ഥശ്ച രത്നാലംകാരഭൂഷിതഃ
അവൻ മനോഹരമായ രത്നങ്ങളാലും അലങ്കാരങ്ങളാലും അലങ്കരിച്ച രഥത്തിൽ ഇരുന്നുകൊണ്ടിരുന്നു.
ദൃഷ്ട്വാ താം സുന്ദരീം രമ്യാമുവാച മായയാ വിഭുഃ
ആ സുന്ദരിയും ആകർഷകവുമായ സ്ത്രീയെ കണ്ടു, ഭഗവാൻ തന്റെ മായയോടെ അവളോട് സംസാരിച്ചു.
ധര്മ ഉവാച അതീവ യൌവനസ്ഥേ ച കാമിനി സ്ഥിരയൌവനേ
ധർമ്മൻ പറഞ്ഞു: നീ അത്യന്തം യൗവനത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്ന സുന്ദരിയായ സ്ത്രീയാണു.
ജരാതുരസ്യ വൃദ്ധസ്യ സമീപേ ത്വം ന രാജസേ
വയസ്സായും ക്ഷീണിച്ചവനോടൊപ്പം നീ തിളങ്ങുന്നില്ല.
വിപ്രം തപഃസു നിരതം സത്യജ്ഞം മരണോന്മുഖമ്
ഒരു ബ്രാഹ്മണൻ, തപസ്സിൽ മുഴുകിയവനും സത്യവാനുമായവൻ, മരണത്തോട് നേരിട്ട് നിൽക്കുന്നു.
പ്രാപ്നോതി സുന്ദരം പുണ്യാത്സൌന്ദര്യം പൂര്വജന്മതഃ
മുൻജന്മത്തിലെ പുണ്യഫലത്തിൽ നിന്നാണ് ഒരാൾക്ക് സൗന്ദര്യവും ആകർഷണവും ലഭിക്കുന്നത്.
സഹസ്രസുന്ദരീകാന്തം കാമശാസ്ത്ര വിശാരദമ്
ആയിരം സുന്ദരിമാരെപ്പോലും ആകർഷകനും, കാമശാസ്ത്രത്തിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ളവനുമാണ് അവൻ.
നിര്ജലേ നിര്ജനേ രമ്യേ ശൈലേശൈലേ നദേനദേ 4.42.
ജലം ഇല്ലാത്ത, ആളില്ലാത്ത മനോഹരമായ സ്ഥലങ്ങളിലും, ഓരോ പർവതത്തിലും ഓരോ നദിക്കരയിലും.
മലയേ ചന്ദനാരണ്യേ ചാരുചന്ദനവായുനാ
മലയപർവ്വതത്തിലെ ചന്ദനവനത്തിൽ, മനോഹരമായ ചന്ദനവായു വീശുമ്പോൾ—
കാമജ്വരേണ ദഗ്ധായാഃ ശാംതിം കര്തുമഹം ക്ഷമഃ
കാമജ്വരത്തിൽ കത്തുന്ന അവളെ ശാന്തിയിലാക്കാൻ ഞാൻ കഴിവുള്ളവനാണ്.
ഇത്യേവമുക്തവംതം തം സ്വരഥാദവരുഹ്യ ച
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, അവൻ തന്റെ രഥത്തിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി.
പദ്മോവാച മാം ചേത്പശ്യസി കാമേന സദ്യോ ഭസ്മ ഭവിഷ്യസി
പദ്മ പറഞ്ഞു: നീ എനിക്ക് കാമഭാവത്തോടെ നോക്കിയാൽ ഉടൻ തന്നെ നീ ചാരമായ് തീരും.
പിപ്പലാദം മുനിശ്രേഷ്ഠം തപസാ പൂതവിഗ്രഹമ്
തപസ്സിലൂടെ ശുദ്ധമായ രൂപം നേടിയ മഹർഷികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ പിപ്പലാദൻ—
സ്ത്രീജിതസ്പര്ശമാത്രേണ സര്വപുണ്യം പ്രണശ്യതി
സ്ത്രീയെ സ്പർശിച്ചാൽ മാത്രം മതി, അവന്റെ എല്ലാ പുണ്യവും നശിക്കും.