ഭു്ക്ത്വാ സുദുര്ലഭം വസ്തു നനര്ത പ്രേമവിഹ്വലഃ
അത്യന്തം അപൂര്വ്വമായ വസ്തു അനുഭവിച്ച ശേഷം, അവന് പ്രേമത്തില് മുഴുകി ആനന്ദത്തോടെ നൃത്തം ചെയ്തു.
ഗായന്മമ ഗുണാന്ഭക്ത്യാ സുകണ്ഠഃ പംചവക്ത്രതഃ
അവന് ഭക്തിയോടെ എന്റെ ഗുണങ്ങള് പാടുമ്പോള്, അവന്റെ മധുരമായ സ്വരം അഞ്ചു വായിലൂടെ മുഴങ്ങുകയായിരുന്നു.
പപാത ഡമരുര്ഹസ്താച്ഛൃങ്ഗം ച വ്യാഘ്രചര്മ ച
അവന്റെ കൈയില് നിന്ന് ഡമരു, കുരുവെട്ടി, കടുവച്ചർമ്മം എന്നിവ വീണു.
അതീവ കമനീയം തദ്രൂപം ധ്യാത്വൈകമാനമഃ 4.37.
അത്യന്ത മനോഹരമായ ആ രൂപം ധ്യാനിച്ച്, അവന് ഏകാഗ്രതയോടെ നമസ്കരിച്ചു.
ഏതസ്മിന്നന്തരേ ദേവീ ദുര്ഗാ ദുര്ഗാര്തിനാശിനീ
അപ്പോള് തന്നെ, ദുർഘടമായ കഷ്ടതകള് നീക്കുന്ന ദുർഗ്ഗാദേവി അവിടെ പ്രത്യക്ഷമായി.
രുദന്തം മൂര്ച്ഛിതം ദൃഷ്ട്വാ നിപതന്തം ച ഭക്തിതഃ
ഭക്തിയാല് കരയുകയും, ബോധംകെട്ട് വീഴുകയും ചെയ്യുന്ന അവനെ കണ്ടു,
സര്വം താം കഥയാമാസ കുമാരഃ സംപുടാഞ്ജലിഃ
കുമാരന് കയ്യുകൂപ്പി അവളോട് എല്ലാം പറഞ്ഞു.
താം ശപ്തുമുദ്യതാം ദേവീമുത്ഥായ ച ത്രിലോചനഃ
ആ ദേവി ശാപം ചൊല്ലാന് എഴുന്നേറ്റപ്പോള്, മൂന്നുകണ്ണുള്ളവനും എഴുന്നേറ്റു.
ശ്രുത്വാ മനോഹരം സ്തോത്രം ന ശശാപ ശിവം ശിവാ
ആ മനോഹരമായ സ്തോത്രം കേട്ടശേഷം, ശിവാ ശിവനെ ശപിച്ചില്ല.
ന ലോകാനാം പ്രഭാവശ്ച തപഃസൌഭാഗ്യതേജസാമ്
ലോകങ്ങളിലെ ജീവികള്ക്കിടയില് തപസ്സിന്റെയും ഭാഗ്യത്തിന്റെയും തേജസ്സിന്റെയും ശക്തിക്ക് സമം മറ്റൊന്നുമില്ല.
ഉവാച തം ജഗന്മാതാ നീതിസാരം പരം വചഃ
ലോകമാതാവ് അവനോട് പരമമായ ധർമ്മബോധവും ജ്ഞാനവും ഉള്ള വാക്കുകള് പറഞ്ഞു.
അഹോ തപഃപ്രഭാവശ്ച തേജസശ്ച ന ജീവിനാമ്
തപസ്സിന്റെയും തേജസ്സിന്റെയും ശക്തിക്ക് ജീവികളില് തുല്യം ഒന്നുമില്ലെന്നത് സത്യമാണ്.
പാര്വത്യുവാച വക്താ ചതുര്ണാം വേദാനാം ജനകശ്ച സ്വയം വിഭുഃ
പാര്വ്വതി പറഞ്ഞു: നാലു വേദങ്ങളും വായിക്കുന്നവനും, അവയുടെ ജനകനും, സകലവ്യാപിയായ ഭഗവാനുമാണ് അദ്ദേഹം.
മുക്തിപ്രദാതാ ഭക്താനാം ദാതാ ച സര്വസംപദാമ് 4.37.
ഭക്തന്മാര്ക്ക് മോക്ഷവും എല്ലാ സമ്പത്തും നല്കുന്നവനാണ് അദ്ദേഹം.
സദാ തേ പരിപാല്യാഽഹം പോഷ്യാ ഭക്ത്യാ ച കിംകരീ
ഞാന് എപ്പോഴും നിന്റെ സംരക്ഷണത്തിലും പോഷണത്തിലും ഇരിക്കണം; ഭക്തിയോടെ സേവനം ചെയ്യുന്നു.
കിംചിച്ഛുദ്ധം ഹിരണ്യേന കിംചിദ്വസ്തു ച വായുനാ
ചില വസ്തുക്കള് പൊന്നാല് ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെടുന്നു, ചിലത് വായുവാല്.
വിഷ്ണോര്നിവേദിതാന്നേന യഷ്ടവ്യാഃ സര്വദേവതാഃ
വിഷ്ണുവിന് സമര്പ്പിച്ച അന്നംകൊണ്ട് എല്ലാ ദേവതകളെയും ആരാധിക്കണം.
അനിവേദ്യമഭക്ഷ്യം ച നൈവേദ്യമുദരേ ഹരേഃ
സമര്പ്പിക്കാത്തതോ, ഭക്ഷ്യയോഗ്യമല്ലാത്തതോ, ഹരിയുടെ ഉദരത്തിലേക്ക് സമര്പ്പിക്കരുത്.
അമൃതം സര്വവസ്തൂനാമിഷ്ടസാരം സുദുര്ലഭമ്
എല്ലാ വസ്തുക്കളിലും അതാണ് അമൃതം, ആഗ്രഹിക്കുന്നതിന്റെ സാരവും അത്യന്തം അപൂർവവുമാണ്.
ഹന്ത്യകാലികമൃത്യും തദമൃതം മൂഢരംജനമ്
അമൃതം ആകാലമൃത്യുവിനെ നശിപ്പിക്കുന്നു, അജ്ഞന്മാരെ സന്തോഷിപ്പിക്കുന്നു.
യദൃച്ഛയാ തം നൈവേദ്യം യോ ഭുങ്ക്തേ സാധുസംഗതഃ
ആ സന്മാർഗ്ഗികളോടൊപ്പം യാദൃശ്ചികമായി ആ നൈവേദ്യം കഴിക്കുന്നവൻ—
യോ നിവേദ്യ ഹരിം ഭുങ്ക്തേ ഭക്ത്യാ ഭക്തശ്ച നിത്യശഃ
ഹരിക്ക് സമർപ്പിച്ച് ഭക്തിയോടെ ആഹാരം കഴിക്കുന്നവനും, എപ്പോഴും ഭക്തനായി ഇരിക്കുന്നവനും—
ശ്രുതം പുരാ ത്വന്മുഖതഃ പുഷ്കരേ മുനിസംസദി
പുഷ്കരത്തിൽ മുനിസഭയിൽ നിന്നു നിന്നെക്കൊണ്ട് ഞാൻ ഇതു മുമ്പ് കേട്ടിട്ടുണ്ട്.
സുചിരം ച തപസ്തപ്ത്വാ മയാ ലബ്ധസ്ത്വമീശ്വരഃ 4.37.
ദീർഘകാലം തപസ്സ് ചെയ്തശേഷം ഞാൻ നിന്നെ, പ്രഭുവേ, പ്രാപിച്ചു.
യതോ ന ദത്തം നൈവദ്യം വിഷ്ണോര്മഹ്യം ത്വയാഽധുനാ
ഇപ്പോൾ നീ വിഷ്ണുവിനും എനിക്കുമുള്ള നൈവേദ്യം സമർപ്പിച്ചിട്ടില്ല.
അദ്യപ്രഭൃതി യേ ലോകാ നൈവേദ്യം ഭുഞ്ജതേ തവ
ഇന്നുമുതൽ, നിന്റെ നൈവേദ്യം കഴിക്കുന്നവർക്കു—
ഇത്യുക്ത്വാ പാര്വതീ മാതാ രുരോദ പുരതോ വിഭോഃ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് പാർവതീ അമ്മൻ പ്രഭുവിന്റെ മുമ്പിൽ കരഞ്ഞു.
തദാ ശിവഃ ശിവാം ഭക്ത്യാ കൃത്വാ വക്ഷസി സാദരമ്
അപ്പോൾ ശിവൻ ഭക്തിയോടെ ആദരപൂർവം ശിവയെ തന്റെ നെഞ്ചിൽ ചേർത്തു.
കരേണ ചക്ഷുഷോര്നീരം സംമൃജ്യ ച പുനഃപുനഃ
തന്റെ കൈകൊണ്ട് അവളുടെ കണ്ണുനീർ വീണ്ടും വീണ്ടും നന്നായി തുടച്ചു.
പരിതുഷ്ടാ ച സാ ദേവീ ഭര്താരം സമുവാച ഹ
അമ്മയാകുന്ന ദേവി സന്തോഷത്തോടെ ഭർത്താവിനോട് പറഞ്ഞു.