തപസാ തേജസാ ശശ്വത്തേജോരാശിര്ബഭൂവ ഹ
തപസ്സും പ്രകാശവും കൊണ്ട് അവൻ ശാശ്വതമായ വെളിച്ചത്തിന്റെ ഒരു വലിയ രൂപമായി.
ശുദ്ധസ്ഫടികസംകാശം പഞ്ചവക്ത്രം ത്രിലോചനമ് 4.36.
അവൻ ശുദ്ധമായ സ്ഫടികംപോലെയും, അഞ്ചു മുഖങ്ങളോടും മൂന്നു കണ്ണുകളോടും കൂടി പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.
ജപന്തം സ്വാത്മനാഽഽത്മാനം ശ്വേതാബ്ജബീജമാലയാ
വെളുത്ത താമരക്കൊമ്പിന്റെ മാലയുമായി ജപം ചെയ്യുമ്പോൾ, അവൻ സ്വയം തന്നെ ധ്യാനിച്ചു.
സ്വര്ണാകാരം ജടാഭാരം ദധതം ശിരസാ മുദാ
പൊന്നുപോലെയുള്ള ജടാമുടി സന്തോഷത്തോടെ തലയിൽ ധരിച്ചു.
അഥ സ്വമീശ്വരം മത്വാ പ്രദാതാ സര്വസംപദാമ്
അപ്പോൾ, തന്റെ തന്നെ പ്രഭുവായ സകല ഐശ്വര്യങ്ങളുടെ ദാതാവിനെ അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
യോ യം വാഞ്ഛതി തം തസ്മൈ വരം ദത്ത്വാ വരേശ്വരഃ
ആശംസിക്കുന്നവർക്കു ഓരോരുത്തർക്കും അവരവരുടെ ഇഷ്ടം പോലെ വരം നൽകുന്നു വരങ്ങളുടെ പ്രഭു.
ഏകദാ ച വൃകോ ദൈത്യസ്തപസ്തേപേ ശിവസ്യ ച
ഒരു സമയം വൃക എന്ന അസുരൻ ശിവനുവേണ്ടി തപസ്സ് നടത്തി.
നിത്യം യാതി തത്സമീപം കൃപയാ ച കൃപാനിധിഃ
ദയയുടെ സമുദ്രമായവൻ എപ്പോഴും അവന്റെ അടുത്തേക്ക് കരുണയാൽ എത്തി.
വര്ഷാന്തേ ശങ്കരഃ ശശ്വത്തസ്ഥൌ തത്പുരതഃ സ്വയമ്
ഒരു വർഷം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, ശങ്കരൻ സ്വയം അവന്റെ മുന്നിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.
സര്വൈശ്വര്യം സര്വസിദ്ധിം ഭുക്തിം മുക്തിം ഹരഃ പദമ്
ഹരൻ സകല ഐശ്വര്യവും സകല സിദ്ധികളും ഭോഗവും മോക്ഷവും തന്റെ സ്ഥാനം പോലും നൽകുന്നു.
ധ്യായമാനം തത്പദാബ്ജം ദൃഷ്ട്വാ ത്രസ്തോ മഹേശ്വരഃ
അവൻ ആ പാദപദ്മത്തിൽ ധ്യാനം ചെയ്യുന്ന 모습을 കണ്ടപ്പോൾ മഹേശ്വരൻ ഭയപ്പെട്ടു.
അതീവ രോദനാത്തസ്യ ധ്യാനഭങ്ഗോ ബഭൂവ ഹ 4.36.
അവന്റെ അതിയായ കരച്ചിലാൽ ധ്യാനം തകർന്ന് പോയി.
യന്മായയാ വരം വവ്രേ ദൈത്യേന്ദ്രോ ഭക്തിപൂര്വകമ്
തന്റെ മായയാൽ, ഭക്തിപൂർവ്വം അസുരാധിപൻ വരം ചോദിച്ചു.
ഓമിത്യുക്ത്വാ പ്രയാന്തം തം ദുദ്രാവ ദൈത്യപുംഗവഃ
'ഓം' എന്ന് ഉച്ചരിച്ച് പുറപ്പെട്ടപ്പോൾ, അത്ഭുതശക്തിയുള്ള അസുരൻ അവനെ പിന്തുടർന്നു.
പപാത ഡമരുസ്തസ്യ വ്യാഘ്രചര്മ മനോഹരമ്
അവന്റെ ഡമരു വീണു, മനോഹരമായ വ്യാഘ്രചർമ്മവും വീണു.
ന ഹന്തി തം ച കൃപയാ ഭക്തം ച ഭക്തവത്സലഃ
ഭക്തജനങ്ങളെ സ്നേഹിക്കുന്നവൻ, തന്റെ ഭക്തനാണെന്ന കാരണത്താൽ അവനെ ദയയാൽ ഹാനി ചെയ്യില്ല.
സാധവോ ഘ്നന്തി ഘ്നന്തം ച ഭൃത്യം പുത്രം പ്രിയാം വിനാ
സദാചാരികൾ, തങ്ങളെ ആക്രമിച്ചാലും ഭൃത്യനെയും പുത്രനെയും പ്രിയപ്പെട്ടവളെയും മുറിവേൽപ്പിക്കില്ല.
ശിവഃ സ്വമൃത്യും മത്വാ ച ഭീതശ്ച നിരഹംകൃതഃ
ശിവൻ, താൻ മരിക്കുമെന്ന് കരുതി ഭയപ്പെട്ടു; അഹങ്കാരം വിട്ട് നിൽക്കുകയും ചെയ്തു.
ദൃഷ്ട്വാ സ്വാശ്രമമായാന്തം ശുഷ്കകണ്ഠോഷ്ഠതാലുകമ്
അവന് തന്റെ ആശ്രമത്തിലേക്ക് വരുന്നത് കണ്ടപ്പോള്, അവന്റെ കഴുത്തും അധരങ്ങളും വായ്ക്കൂരും ഉണങ്ങിയിരിക്കുന്നു.
സംസ്ഥാപ്യ തത്സമീപേ ച സ ദൈത്യോ ബോധിതോ മയാ
അവന്റെ അടുത്ത് അവനെ ഇരുത്തി, ഞാന് ആ ദാനവനെ ഉണര്ത്തി.
തദാ മമാജ്ഞയാ തൂര്ണം വഞ്ചിതോ മായയാഽസുരഃ
അപ്പോള് എന്റെ ആജ്ഞപ്രകാരം, ആ അസുരന് വേഗത്തില് മായയാല് വഞ്ചിതനായി.
തദാ സിദ്ധാഃ സുരേന്ദ്രാശ്ച മുനീന്ദ്രാ മനവോ മുദാ 4.36.
അന്നേരം സിദ്ധന്മാരും ദേവേന്ദ്രന്മാരും മഹാമുനിമാരും മനുമാരും സന്തോഷിച്ചു.
ബഭൂവ ചൂര്ണസ്തദ്ഗര്വോ ജഗാമ ബോധിതോ മയാ
എന്റെ ഉപദേശത്തോടെ ആ ദാനവന്റെ അഹങ്കാരം പൊടിയായി.
അഥ ഗര്വാന്വിതോ രുദ്രോ ഹന്തും ത്രിപുരമുല്ബണമ്
ശേഷം അഹങ്കാരത്തോടെ രുദ്രന് ഭയങ്കരമായ ത്രിപുരനെ നശിപ്പിക്കാനായി പുറപ്പെട്ടു.
കോഽയം പതങ്ഗവദ്ദൈത്യ ഇതി മത്വാ യയൌ രണമ്
'ഈ ദാനവന് ആരാണ്, ഒരു ചിറകുള്ള പുഴുവുപോലെയല്ലേ?' എന്നു വിചാരിച്ച്, അവന് യുദ്ധത്തിലേക്ക് പോയി.
ചിരം ബഭൂവ സമരം വര്ഷമേകം ദിവാനിശമ്
ആ യുദ്ധം വളരെ നാളുകള് നീണ്ടു—ഒരു വര്ഷം പകല് രാത്രിയും.
പൃഥിവ്യാം ചരണം കൃത്വാ ദൈത്യേന്ദ്രോ മായയാ പ്രിയേ
പ്രിയേ, ദാനവാധിപന് മായയാല് ഭൂമിയില് കാലിട്ടു.
ഉത്തസ്ഥൌ ശംകരസ്തൂര്ണം ഹന്തും ദൈത്യം ജഗത്പ്രഭുഃ
അപ്പോള് ലോകനാഥനായ ശങ്കരന് ദാനവനെ വധിക്കാനായി വേഗത്തില് എഴുന്നേറ്റു.
അസ്ത്രാണി ചാപം ചിച്ഛേദ ശങ്കരസ്യാസുരോ ബലീ
ശക്തനായ ദാനവന് ശങ്കരന്റെ ആയുധങ്ങളും വില്ലും വെട്ടി തകര്ത്തു.
ജഘാന മുഷ്ടിനാ രുദ്രോ ദാനവേന്ദ്രം പ്രകോപതഃ
കോപത്തോടെ രുദ്രന് തന്റെ മുഷ്ടിയാല് ദാനവാധിപനെ അടിച്ചു.