മദീയവിഷയേ ബാഹ്യേ മയാ ദത്തം കുരു പ്രിയമ് 4.35.
എന്റെ ലോകത്തും പുറത്തും ഞാൻ പറഞ്ഞതുപോലെ എനിക്ക് പ്രിയമായത് ചെയ്യണം.
കന്യാ ഭവതു മേ ബ്രഹ്മന്കാമദേവസ്യ കാമിനീ
ബ്രഹ്മനേ, ഈ കന്യക കാമദേവന്റെ പ്രിയങ്കരിയായി മാറട്ടെ.
ഇത്യേവമുക്ത്വാ ബ്രഹ്മാണമാശ്വാസ്യ കമലാപതിഃ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, മഹാലക്ഷ്മിയുടെ ഭർത്താവു ബ്രഹ്മാവിനെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു.
കഥം സ കുലടാശാപാദപൂജ്യഃ സംബഭൂവ ഹ
അവൻ എങ്ങനെ ആ സ്ത്രീയുടെ ശാപം മൂലം പൂജിക്കപ്പെടാൻ അർഹനല്ലാത്തവനായി?
കഥം തസ്യ ദര്പഭങ്ഗം ചകാര കമലാപതിഃ
ലക്ഷ്മിയുടെ ഭർത്താവ് അവന്റെ അഹങ്കാരം എങ്ങനെ തകർത്തു?
ശ്രീനാരായണ ഉവാച രാസേശ്വരീവചഃ ശ്രുത്വാ പ്രഹസ്യ രസികേശ്വരഃ
ശ്രീനാരായണൻ പറഞ്ഞു: രാസലീലയുടെ രാജ്ഞിയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട് രസികേശ്വരൻ പുഞ്ചിരിച്ചു.
ശ്രീകൃഷ്ണ ഉവാച ബ്രഹ്മാ ചിരം തപസ്തപ്ത്വാ മത്തോ ലബ്ധ്വാ വരം വരമ്
ശ്രീകൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: ബ്രഹ്മാവ് ദീർഘകാലം തപസ്സ് ചെയ്ത ശേഷം എനിക്കിടയിൽ നിന്നു ഉത്തമമായൊരു വരം നേടി.
തപസാം ഫലദാതാ ച സര്വേഷാം ശാസ്തികൃത്പ്രഭുഃ
അവൻ എല്ലാ തപസ്സിനും ഫലം നൽകുന്നവനും, എല്ലാവർക്കും നിയമങ്ങൾ സ്ഥാപിക്കുന്ന പ്രഭുവുമാണ്.
ബ്രഹ്മാണ്ഡേഷു ച സര്വേഷു ഗര്വപര്യന്തമുന്നതിഃ
എല്ലാ ബ്രഹ്മാണ്ഡങ്ങളിലും അവന്റെ ഉയർച്ച അഹങ്കാരത്തിന്റെ അതിരുവരെ എത്തി.
യേഷാം യേഷാം ഭവേദ്ദര്പോ ബ്രഹ്മാണ്ഡേഷു പരാത്പരഃ
ബ്രഹ്മാണ്ഡങ്ങളിൽ ആര്ക്ക് അഹങ്കാരം ഉണ്ടാകുമ്പോഴും, അവൻ അതിൽ പരമോന്നതനാണ്.
പ്രഥമേ ബ്രഹ്മണോ ഗര്വോ മയാ ചൂര്ണീകൃതഃ ശ്രുതഃ
ആദ്യമായി, ബ്രഹ്മാവിന്റെ അഹങ്കാരം ഞാൻ തകർത്തു എന്നത് എല്ലാവർക്കും അറിയാം.
വഹ്നേര്ദുര്വാസസശ്ചൈവ തഥാ ധന്വന്തരേഃ പ്രിയേ
അഗ്നിയുടെതും, ദുർവാസസിന്റെതും, ധന്വന്തരിയുടെതും അങ്ങനെ തന്നെയാണ്, പ്രിയേ.
ക്ഷുദ്രാണാം മഹതാം ചൈവ യേഷാം ഗര്വോ ഭവേത്പ്രിയേ 4.36.
പ്രിയേ, ചെറുതായാലും വലിയവരായാലും, ആര്ക്ക് അഹങ്കാരം ഉണ്ടാകുമ്പോഴും—
പപ്രച്ഛ രാധാ യത്നേന സംത്രസ്താ ഭയവിഹ്വലാ
രാധാ ഭയത്താൽ വിറങ്ങലിച്ച്, വലിയ ശ്രമത്തോടെ അവനോടു ചോദിച്ചു.
ത്വയാ കേന പ്രഭാവേണ തസ്യ ഭങ്ഗഃ കൃതഃ പുരാ
നിന്റെ ഏത് ശക്തിയാൽ അവന്റെ അഹങ്കാരം നീ തകർത്തു?
കഥയസ്വ പ്രാണനാഥ സര്വേഷാം ദര്പഭഞ്ജന
എന്റെ പ്രാണനാഥാ, എല്ലാവരുടെയും അഹങ്കാരം തകർക്കുന്നവനേ, ദയവായി പറയൂ.
അന്യേഷാം ശ്രൂയതാം രാധേ വ്യാസേന കഥയാമി തേ
രാധേ, മറ്റു ചിലരുടേയും കഥ ഞാൻ വ്യാസൻ പറഞ്ഞതുപോലെ നിന്നോട് പറയുന്നു, കേൾക്കൂ.
സ്വയം ശിവോ മദംശശ്ച സംഹര്താ ജഗതാം ച യഃ
സ്വയം ശിവൻ, മദത്തിന്റെ അംശവും ലോകങ്ങളെ നശിപ്പിക്കുന്നവനുമാണ്—
ധ്യായന്തി യോഗിനോ യം സ യോഗീന്ദ്രാണാം ഗുരോര്ഗുരുഃ
യോഗികൾ ധ്യാനം ചെയ്യുന്നവനും, യോഗികളിൽ ഗുരുക്കന്മാരുടെ ഗുരുവുമാണ് അവൻ.
യുഗഷഷ്ടിസഹസ്രാണി തപസ്തപ്ത്വാ ദിവാനിശമ്
അവൻ അറുപതിനായിരം യുഗങ്ങൾ പകലും രാത്രിയും തപസ്സ് ചെയ്തു.
തപസാ തേജസാ ശശ്വത്തേജോരാശിര്ബഭൂവ ഹ
തപസ്സും പ്രകാശവും കൊണ്ട് അവൻ ശാശ്വതമായ വെളിച്ചത്തിന്റെ ഒരു വലിയ രൂപമായി.
ശുദ്ധസ്ഫടികസംകാശം പഞ്ചവക്ത്രം ത്രിലോചനമ് 4.36.
അവൻ ശുദ്ധമായ സ്ഫടികംപോലെയും, അഞ്ചു മുഖങ്ങളോടും മൂന്നു കണ്ണുകളോടും കൂടി പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.
ജപന്തം സ്വാത്മനാഽഽത്മാനം ശ്വേതാബ്ജബീജമാലയാ
വെളുത്ത താമരക്കൊമ്പിന്റെ മാലയുമായി ജപം ചെയ്യുമ്പോൾ, അവൻ സ്വയം തന്നെ ധ്യാനിച്ചു.
സ്വര്ണാകാരം ജടാഭാരം ദധതം ശിരസാ മുദാ
പൊന്നുപോലെയുള്ള ജടാമുടി സന്തോഷത്തോടെ തലയിൽ ധരിച്ചു.
അഥ സ്വമീശ്വരം മത്വാ പ്രദാതാ സര്വസംപദാമ്
അപ്പോൾ, തന്റെ തന്നെ പ്രഭുവായ സകല ഐശ്വര്യങ്ങളുടെ ദാതാവിനെ അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
യോ യം വാഞ്ഛതി തം തസ്മൈ വരം ദത്ത്വാ വരേശ്വരഃ
ആശംസിക്കുന്നവർക്കു ഓരോരുത്തർക്കും അവരവരുടെ ഇഷ്ടം പോലെ വരം നൽകുന്നു വരങ്ങളുടെ പ്രഭു.
ഏകദാ ച വൃകോ ദൈത്യസ്തപസ്തേപേ ശിവസ്യ ച
ഒരു സമയം വൃക എന്ന അസുരൻ ശിവനുവേണ്ടി തപസ്സ് നടത്തി.
നിത്യം യാതി തത്സമീപം കൃപയാ ച കൃപാനിധിഃ
ദയയുടെ സമുദ്രമായവൻ എപ്പോഴും അവന്റെ അടുത്തേക്ക് കരുണയാൽ എത്തി.
വര്ഷാന്തേ ശങ്കരഃ ശശ്വത്തസ്ഥൌ തത്പുരതഃ സ്വയമ്
ഒരു വർഷം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, ശങ്കരൻ സ്വയം അവന്റെ മുന്നിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.
സര്വൈശ്വര്യം സര്വസിദ്ധിം ഭുക്തിം മുക്തിം ഹരഃ പദമ്
ഹരൻ സകല ഐശ്വര്യവും സകല സിദ്ധികളും ഭോഗവും മോക്ഷവും തന്റെ സ്ഥാനം പോലും നൽകുന്നു.