പ്രാണത്യാഗാത്പരം ദുഃഖമയശശ്ച യശസ്വിനാമ് ।। 4.35.
ശ്വാസം വിട്ടുപോകുമ്പോൾ, മഹത്വമുള്ളവർക്കും ദുഃഖം മാത്രമേ ശേഷിക്കൂ.
കന്യാ താതം മൃതം ദൃഷ്ട്വാ വിലപ്യ ച ഭൃശം മുഹുഃ
മകൾ, അച്ഛനെ മരിച്ചുകിടക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ, വീണ്ടും വീണ്ടും ഉച്ചത്തിൽ വിലപിച്ചു.
മൃതം താതം ച ഭഗിനീം ദൃഷ്ട്വാ ച മുനിപുംഗവാഃ
മുനിശ്രേഷ്ഠന്മാർ, അച്ഛന്റെ ശവവും സഹോദരിയെയും കണ്ടു.
നാരായണോ മദംശശ്ച കൃപയാഽഽഗത്യ സത്വരമ്
നാരായണനും എന്റെ അംശവും, കരുണകൊണ്ട് ഉടൻ അവിടെ എത്തി.
ബ്രഹ്മാ പുരോ ഹരിം ദൃഷ്ട്വാ വരം വവ്രേ സ്മ വാഞ്ഛിതമ്
ബ്രഹ്മാവ് മുന്നിൽ ഹരിയെ കണ്ടപ്പോൾ, ആഗ്രഹിച്ച വരം ചോദിച്ചു.
ബ്രഹ്മാണം വിരസം ദൃഷ്ട്വാ തമുവാച കൃപാനിധിഃ
ബ്രഹ്മാവിനെ വിഷാദത്തോടെ കണ്ടു, കരുണയുടെ സമുദ്രം അവനോട് പറഞ്ഞു.
ശ്രീനാരായണ ഉവാച ത്യജ ലജ്ജാം ജഗന്നാഥ ഹൃദയജ്വരരൂപിണീമ്
ശ്രീനാരായണൻ പറഞ്ഞു: ലോകനാഥാ, ഹൃദയത്തിൽ പനി പോലെ പിടിച്ചിരിക്കുന്ന ലജ്ജ വെടിഞ്ഞു കളയൂ.
സത്കീര്തിരപകീര്തിര്വാ സുപ്രതിഷ്ഠാപ്യുപദ്രവഃ
നല്ല പേരോ, ദുഷ്പേരോ, ഉറപ്പുള്ള സ്ഥാനം അല്ലെങ്കിൽ ബുദ്ധിമുട്ടോ,
സര്വേഷാമപി സര്വേഭ്യഃ സ്വകര്മ ബലവത്തരമ്
എല്ലാവർക്കും, എല്ലാത്തിനുമപ്പുറം, ഓരോരുത്തരുടേയും കർമ്മം തന്നെയാണ് ഏറ്റവും ശക്തമായത്.
കേചിത്കുര്വന്തി നിര്മൂലം സര്വേഷാമപി കര്മണാമ്
ചിലർ എല്ലാവരുടേയും കർമ്മം പൂർണ്ണമായും ഫലശൂന്യമാക്കുന്നു.
കുകര്മണശ്ചാപകീര്തിസ്തതോ ലജ്ജാ ഭവേദ്ധ്രുവമ് 4.35.
ദുഷ്കർമ്മത്തിൽ നിന്ന് ദുഷ്പേരു വരുന്നു, അതിൽ നിന്ന് ലജ്ജ ഉറപ്പായും ഉണ്ടാകും.
കാലേന രജസാ ദേഹോ ബലം രൂപം ശുഭാശുഭമ്
കാലവും രാഗവും കൊണ്ട് ശരീരം, ബലം, സൗന്ദര്യം, നല്ലതും ചീത്തയും എല്ലാം മാറിപ്പോകുന്നു.
ഋണവ്രണാപവാദാശ്ച ജന്തൂനാം യാന്തി കാലതഃ
കടങ്ങൾ, മുറിവുകൾ, അപവാദങ്ങൾ എന്നിവ ജീവികൾക്ക് കാലംകഴിഞ്ഞ് അകന്ന് പോകുന്നു.
സദാഽപകീര്തിര്വസതി പരസ്ത്രീഷു ച വസ്തുഷു
ദുഷ്പേരു എപ്പോഴും മറ്റുള്ളവരുടെ ഭാര്യമാരിലും വസ്തുക്കളിലും വസിക്കുന്നു.
സ്മര മാമന്തരേ ബ്രാഹ്മേ മദീയം വിഷയം കുരു
നിന്റെ ഹൃദയത്തിൽ എനിക്ക് ഓർമ്മയുണ്ടാകട്ടെ; എന്റെ ലോകം നീ ലക്ഷ്യമാക്കണം.
യോഷിദ്രൂപാ ച മേ മായാ സര്വേഷാം മോഹകാരിണീ
എന്റെ മായ സ്ത്രീരൂപം ധരിച്ച് എല്ലാവർക്കും ഭ്രമം ഉണ്ടാക്കുന്നു.
നാനാമുദ്രാശ്രയേ ദേശേ രാഗിണോ സംതതം രതിഃ
വിവിധ ദേശങ്ങളിൽ ആസ്വാദനത്തിൽ ആസ്വാദനത്തിൽ ആകൃഷ്ടരായവർ എപ്പോഴും ആനന്ദത്തിൽ മുഴുകിയിരിക്കുന്നു.
ശ്രോണിവക്ത്രസ്തനം താസാം കാമദേവാലയം സദാ
സ്ത്രീകളുടെ കമർ, മുഖം, മുലകൾ എല്ലായ്പ്പോഴും കാമദേവന്റെ വാസസ്ഥലമാണ്.
കോ ധര്മഃ കിം യശസ്തേഷാം കാ പ്രതിഷ്ഠാ ച കിം തപഃ
അവർക്കു ധർമ്മം എന്ത്? യശസ്സും, മാനവും, തപസ്സും എന്താണ്?
ഇഹാപ്യപയശോ ദുഃഖം നരകേഷു പരത്ര ച
ഇവിടെ തന്നെ അപമാനവും ദു:ഖവും ഉണ്ടാകും; നരകത്തും മറ്റിടങ്ങളിലും അതുപോലെ.
ദുഃഖബീജം സുഖം മത്വാ മൂഢാശ്ച ദൈവദോഷതഃ 4.35.
ഭാഗ്യദോഷത്താൽ, മൂഢന്മാർ ദു:ഖത്തിന്റെ വിത്തിനെ സുഖം എന്നു തെറ്റിദ്ധരിക്കുന്നു.
ഉത്തമാ മത്പദാമ്ഭോജം സത്കര്മ മധ്യമാഃ സദാ
ഉത്തമർ എന്റെ പാദപദ്മത്തിൽ മനസ്സു നിർത്തുന്നു; മധ്യസ്ഥർ എപ്പോഴും നല്ല പ്രവൃത്തികൾ ചെയ്യുന്നു.
വിപത്തിഃ സംതതം തസ്യ പരവസ്തുഷു യന്മനഃ
മറ്റുള്ളവരുടെ വസ്തുക്കളിൽ മനസ്സിടുന്നവർക്കു എപ്പോഴും ദുർഭാഗ്യമാണ്.
ദൈവാത്പരസ്ത്രിയം ദൃഷ്ട്വാ വിരമേദ്യോ ഹരിം സ്മരന്
ഭാഗ്യത്താൽ മറ്റൊരാളുടെ ഭാര്യയെ കണ്ടാൽ, ഹരിയെ ഓർത്ത് മനസ്സു അടക്കണം.
സതതം നൈവ സംസക്താഃ സന്തഃ സ്വസ്ത്രീഷു കാമതഃ
സദാചാരികൾ അവരുടെ സ്വന്തം ഭാര്യമാരോട് എപ്പോഴും കാമവശം ആകുന്നില്ല.
തപസ്വിനസ്തപസ്യായാം ശാസ്ത്രചിന്താസു പണ്ഡിതാഃ
തപസ്സുകാർ തപസ്സിലും, പണ്ഡിതർ ശാസ്ത്രചിന്തയിലും ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.
സാധ്യശ്ച പതിസേവാസു ഗൃഹസ്ഥാ ഗൃഹകര്മസു
ഗൃഹസ്ഥർ ഭർത്താവിനെ സേവിക്കാനും വീട്ടുവ işler ചെയ്യാനും നിപുണരാണ്.
ഏതേ നിയുക്താ ഏതേഷു സഭാസു ച പ്രശംസിതാഃ
ഇവർ ഓരോരുത്തരും തങ്ങളുടെ കർത്തവ്യങ്ങളിൽ ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; സഭകളിൽ ഇവരെ പ്രശംസിക്കുന്നു.
സര്വേ നിത്യം പ്രശംസന്തി ശശ്വത്സന്മാര്ഗഗാമിനമ്
സദാ സന്മാർഗ്ഗത്തിൽ നടക്കുന്നവനെ എല്ലാവരും എപ്പോഴും പ്രശംസിക്കുന്നു.
ഭവിതാ ന പരസ്ത്രീഷു പരവസ്തുഷു തേ മനഃ
നിന്റെ മനസ്സ് മറ്റുള്ളവരുടെ സ്ത്രീകളിലേക്കോ വസ്തുക്കളിലേക്കോ പോകില്ല.