ത്വമേവ വിശ്വകര്താ ച ശാസ്താ വൈ ശമനസ്യ ച 4.35.
നീ തന്നെയാണ് ലോകത്തിന്റെ സ്രഷ്ടാവും, ഗുരുവും, നിയന്ത്രകനുമാണ്.
അസ്മാകം പുരതോ ദൂരം ഗച്ഛ കാമാര്തമാനസ
കാമാസക്തമായ മനസ്സുള്ളവനേ, ഞങ്ങളുടെ മുന്നിൽ നിന്ന് ദൂരെയ്ക്ക് പോ.
ഗുരോര്ദോഷസഹസ്രാണി ക്ഷന്തുമര്ഹന്തി പണ്ഡിതാഃ
പണ്ഡിതന്മാർക്ക് ഗുരുവിന്റെ ആയിരക്കണക്കിന് പിഴവുകൾ ക്ഷമിക്കാൻ കഴിയും.
ഗൃഹ്ണന്തി യദി സര്വസ്വം ശപന്തം നിഷ്ഠുരം ഗുരുമ്
കഠിനമായി ശപിക്കുന്ന ഗുരുവിൽ നിന്ന് എല്ലാം സ്വീകരിച്ചാലും,
യേ ദ്വിഷന്തി ച നിന്ദതി ഗുരുമിഷ്ടം സുരാത്പരമ്
ദേവന്മാരേക്കാൾ പ്രിയപ്പെട്ട ഗുരുവിനെ ദ്വേഷിക്കുകയും നിന്ദിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവർ,
പുരീഷം ഭുഞ്ജതേ നിത്യം ക്ഷുഭിതാ യമതാഡനൈഃ
അവർ യമന്റെ ശിക്ഷകൾകൊണ്ട് പീഡിതരായി എപ്പോഴും മലഭക്ഷണം ചെയ്യുന്നു.
ഇത്യേവമുക്ത്വാ മുനയഃ പ്രണേമുസ്തത്പദാമ്ബുജമ്
അങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, മുനികൾ അവിടുത്തെ കമലപാദങ്ങളിൽ നമസ്കരിച്ചു.
ഉന്മുഖാ മുനയഃ സര്വേ ബഭൂവുശ്ച സ്വകര്മണി
എല്ലാ മുനികളും ഉത്സാഹത്തോടെ തങ്ങളുടെ ജോലി ചെയ്യാൻ തിരിച്ചു പോയി.
യോഗേന ഭിത്ത്വാ ഷട്ചക്രം സര്വാന്പ്രാണാന്നിരുദ്ധ്യ ച
യോഗം ഉപയോഗിച്ച് ആറു ചക്രങ്ങൾ താണ്ടി, എല്ലാ പ്രാണനടപ്പും നിയന്ത്രിച്ചു,
മനസാ ശ്രീഹരിം സ്മൃത്വാ നമസ്കാരം ചകാര ഹ
മനസ്സിൽ ശ്രീഹരിയെ ഓർത്ത്, അവർ നമസ്കാരം ചെയ്തു.
പ്രാണത്യാഗാത്പരം ദുഃഖമയശശ്ച യശസ്വിനാമ് ।। 4.35.
ശ്വാസം വിട്ടുപോകുമ്പോൾ, മഹത്വമുള്ളവർക്കും ദുഃഖം മാത്രമേ ശേഷിക്കൂ.
കന്യാ താതം മൃതം ദൃഷ്ട്വാ വിലപ്യ ച ഭൃശം മുഹുഃ
മകൾ, അച്ഛനെ മരിച്ചുകിടക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ, വീണ്ടും വീണ്ടും ഉച്ചത്തിൽ വിലപിച്ചു.
മൃതം താതം ച ഭഗിനീം ദൃഷ്ട്വാ ച മുനിപുംഗവാഃ
മുനിശ്രേഷ്ഠന്മാർ, അച്ഛന്റെ ശവവും സഹോദരിയെയും കണ്ടു.
നാരായണോ മദംശശ്ച കൃപയാഽഽഗത്യ സത്വരമ്
നാരായണനും എന്റെ അംശവും, കരുണകൊണ്ട് ഉടൻ അവിടെ എത്തി.
ബ്രഹ്മാ പുരോ ഹരിം ദൃഷ്ട്വാ വരം വവ്രേ സ്മ വാഞ്ഛിതമ്
ബ്രഹ്മാവ് മുന്നിൽ ഹരിയെ കണ്ടപ്പോൾ, ആഗ്രഹിച്ച വരം ചോദിച്ചു.
ബ്രഹ്മാണം വിരസം ദൃഷ്ട്വാ തമുവാച കൃപാനിധിഃ
ബ്രഹ്മാവിനെ വിഷാദത്തോടെ കണ്ടു, കരുണയുടെ സമുദ്രം അവനോട് പറഞ്ഞു.
ശ്രീനാരായണ ഉവാച ത്യജ ലജ്ജാം ജഗന്നാഥ ഹൃദയജ്വരരൂപിണീമ്
ശ്രീനാരായണൻ പറഞ്ഞു: ലോകനാഥാ, ഹൃദയത്തിൽ പനി പോലെ പിടിച്ചിരിക്കുന്ന ലജ്ജ വെടിഞ്ഞു കളയൂ.
സത്കീര്തിരപകീര്തിര്വാ സുപ്രതിഷ്ഠാപ്യുപദ്രവഃ
നല്ല പേരോ, ദുഷ്പേരോ, ഉറപ്പുള്ള സ്ഥാനം അല്ലെങ്കിൽ ബുദ്ധിമുട്ടോ,
സര്വേഷാമപി സര്വേഭ്യഃ സ്വകര്മ ബലവത്തരമ്
എല്ലാവർക്കും, എല്ലാത്തിനുമപ്പുറം, ഓരോരുത്തരുടേയും കർമ്മം തന്നെയാണ് ഏറ്റവും ശക്തമായത്.
കേചിത്കുര്വന്തി നിര്മൂലം സര്വേഷാമപി കര്മണാമ്
ചിലർ എല്ലാവരുടേയും കർമ്മം പൂർണ്ണമായും ഫലശൂന്യമാക്കുന്നു.
കുകര്മണശ്ചാപകീര്തിസ്തതോ ലജ്ജാ ഭവേദ്ധ്രുവമ് 4.35.
ദുഷ്കർമ്മത്തിൽ നിന്ന് ദുഷ്പേരു വരുന്നു, അതിൽ നിന്ന് ലജ്ജ ഉറപ്പായും ഉണ്ടാകും.
കാലേന രജസാ ദേഹോ ബലം രൂപം ശുഭാശുഭമ്
കാലവും രാഗവും കൊണ്ട് ശരീരം, ബലം, സൗന്ദര്യം, നല്ലതും ചീത്തയും എല്ലാം മാറിപ്പോകുന്നു.
ഋണവ്രണാപവാദാശ്ച ജന്തൂനാം യാന്തി കാലതഃ
കടങ്ങൾ, മുറിവുകൾ, അപവാദങ്ങൾ എന്നിവ ജീവികൾക്ക് കാലംകഴിഞ്ഞ് അകന്ന് പോകുന്നു.
സദാഽപകീര്തിര്വസതി പരസ്ത്രീഷു ച വസ്തുഷു
ദുഷ്പേരു എപ്പോഴും മറ്റുള്ളവരുടെ ഭാര്യമാരിലും വസ്തുക്കളിലും വസിക്കുന്നു.
സ്മര മാമന്തരേ ബ്രാഹ്മേ മദീയം വിഷയം കുരു
നിന്റെ ഹൃദയത്തിൽ എനിക്ക് ഓർമ്മയുണ്ടാകട്ടെ; എന്റെ ലോകം നീ ലക്ഷ്യമാക്കണം.
യോഷിദ്രൂപാ ച മേ മായാ സര്വേഷാം മോഹകാരിണീ
എന്റെ മായ സ്ത്രീരൂപം ധരിച്ച് എല്ലാവർക്കും ഭ്രമം ഉണ്ടാക്കുന്നു.
നാനാമുദ്രാശ്രയേ ദേശേ രാഗിണോ സംതതം രതിഃ
വിവിധ ദേശങ്ങളിൽ ആസ്വാദനത്തിൽ ആസ്വാദനത്തിൽ ആകൃഷ്ടരായവർ എപ്പോഴും ആനന്ദത്തിൽ മുഴുകിയിരിക്കുന്നു.
ശ്രോണിവക്ത്രസ്തനം താസാം കാമദേവാലയം സദാ
സ്ത്രീകളുടെ കമർ, മുഖം, മുലകൾ എല്ലായ്പ്പോഴും കാമദേവന്റെ വാസസ്ഥലമാണ്.
കോ ധര്മഃ കിം യശസ്തേഷാം കാ പ്രതിഷ്ഠാ ച കിം തപഃ
അവർക്കു ധർമ്മം എന്ത്? യശസ്സും, മാനവും, തപസ്സും എന്താണ്?
ഇഹാപ്യപയശോ ദുഃഖം നരകേഷു പരത്ര ച
ഇവിടെ തന്നെ അപമാനവും ദു:ഖവും ഉണ്ടാകും; നരകത്തും മറ്റിടങ്ങളിലും അതുപോലെ.