മൃതദ്വിജാനാം ദേഹാംശ്ച ദൈവാച്ഛൂദ്രാ വഹന്തി ചേത്
ദൈവത്തിന്റെ ഇഷ്ടപ്രകാരം, മരിച്ച ദ്വിജന്മാരുടെ ശരീരങ്ങൾ ശൂദ്രന്മാർ കൊണ്ടുപോകുന്നുണ്ടെങ്കിൽ,
തതസ്തേഷാം ച സാഹായ്യം കരോതി ഹരിരൂപിണീ
അപ്പോൾ അവർക്കു സഹായം ചെയ്യുന്നത് ഹരിയുടെ രൂപമായ അവളാണ്.
ജന്മ പുണ്യവതാം ഗേഹേ കാരയിത്വാ ച ഭാരതേ
ഭാരതത്തിൽ പുണ്യവാന്മാരുടെ വീട്ടിൽ ജനനം ലഭിക്കുമാറ് അവൾ ഇടപെടുന്നു.
യാത്രാം കൃത്വാ തു യഃ ശുദ്ധൌ സ്നാതും യാതി സുരേശ്വരീമ്
യാത്ര നടത്തി, ശുദ്ധയായ ദേവതയായ ഗംഗയിൽ കുളിക്കാൻ പോകുന്നവൻ ആരായാലും,
ഗങ്ഗാം പ്രാപ്യാനുഷങ്ഗേണ സ്നാതി ചേത്സമലോ നരഃ
ഗംഗയിൽ അനുസംഗമായി പോലും ഒരാൾ കുളിച്ചാൽ, അവൻ ശുദ്ധനാകുന്നു.
കലൌ പഞ്ച സഹസ്രാബ്ദം സ്ഥിതിസ്തസ്യാശ്ച ഭാരതേ
കലിയുഗത്തിൽ ഭാരതത്തിൽ അവളുടെ സാന്നിധ്യം അഞ്ചായിരം വർഷം തുടരും.
കലൌ ദശസഹസ്രാണി വര്ഷാണി പ്രതിമാ മമ 4.34.
കലിയുഗത്തിൽ എന്റെ പ്രതിമ പത്തായിരം വർഷം നിലനിൽക്കും.
അതലം യാതി യാ ധാരാ സാ ച ഭോഗവതീ സ്മൃതാ
അതലത്തിലേക്ക് പോകുന്ന ആ പ്രവാഹം ഭോഗവതിയായി അറിയപ്പെടുന്നു.
ആകരാമൂല്യരത്നാനാം മണീന്ദ്രാണാം ച സംതതമ്
അത് വിലയേറിയ രത്നങ്ങളും മാണിക്യങ്ങളും കൊണ്ട് എല്ലായ്പ്പോഴും നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
സ്വയം ദേവീ ച വൈകുണ്ഠം വേഷ്ടയിത്വാ ച സംതതമ്
ദേവി സ്വയം വൈകുണ്ഠത്തെ എല്ലായ്പ്പോഴും ചുറ്റിപിടിക്കുന്നു.
അസ്യാ വിനാശഃ പ്രലയേ നാസ്ത്യേവ ദുഹിതുര്മമ
പ്രളയം ഒഴികെ, എന്റെ മകളേ, അവളുടെ നാശം ഉണ്ടാകില്ല.
ഇത്യേവം കഥിതം സര്വം ജാഹ്നവീജന്മ പുണ്യദമ്
ഇങ്ങനെ ജാഹ്നവിയുടെ ജനനത്തിന്റെ പുണ്യമുള്ള കഥ മുഴുവനും പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
നാരായണശ്ച ബ്രഹ്മാണമുവാച കൃപയാ പുനഃ
നാരായണൻ വീണ്ടും കരുണയോടെ ബ്രഹ്മാവിനോട് പറഞ്ഞു.
ശ്രീനാരായണ ഉവാച അത്ര സ്നാത്വാഽഭിശപ്തസ്ത്വം പൂതോ ഭവ മമാജ്ഞയാ
ശ്രീനാരായണൻ പറഞ്ഞു: എന്റെ ആജ്ഞപ്രകാരം നീ ഇവിടെ കുളിച്ച്, ശാപം ലഭിച്ചിട്ടും ശുദ്ധനാകു.
ത്വം ചേത്സത്യം സ്വയം പൂതഃ സ്പര്ശം വാഞ്ഛന്തി താനി തേ
നീ സത്യത്തിൽ തന്നെ ശുദ്ധനായാൽ, അവർ നിന്റെ സ്പർശം ആഗ്രഹിക്കും.
തഥാപി ശാപമുക്തസ്ത്വമത്ര പ്രകൃതിഹേലനാത്
എങ്കിലും പ്രകൃതിയെ അപമാനിച്ചതിനാൽ ലഭിച്ച ശാപത്തിൽ നിന്ന് നീ ഇവിടെ മോചിതനാകുന്നു.
ശീഘ്രം ത്വം ഗച്ഛ ഗോലോകം മമാലയം പരാത്പരമ്
നീ വേഗത്തിൽ ഗോലോകത്തിലേക്ക്, എന്റെ പരമോന്നത ആലയത്തിലേക്ക് പോ.
പ്രകൃതിം ഭജ കല്യാണ സൃഷ്ടിബീജസ്വരൂപിണീമ്
സൃഷ്ടിയുടെ വിത്തായ രൂപമായ ശുഭപ്രദയായ പ്രകൃതിയെ ആരാധിക്കു.
തവ മന്ത്രം ന ഗൃഹ്ണന്തി കേഽപി വേശ്യാഽഭിശാപതഃ
വേശ്യയുടെ ശാപം മൂലം ആരും നിന്റെ മന്ത്രം സ്വീകരിക്കില്ല.
ത്വമേവ ജഗതാം ധാതാ സ്വാത്മാരാമശ്ച യോഷിതഃ
ലോകങ്ങളെ നിലനിർത്തുന്നത് നീയൊന്നാണ്, സ്വയം ആനന്ദിക്കുന്നവനുമാണ്, സ്ത്രീകളേ.
തദാ മമാജ്ഞയാ ബ്രഹ്മാ സ്നാത്വാ ച ജാഹ്നവീജലേ
അപ്പോൾ എന്റെ ആജ്ഞപ്രകാരം ബ്രഹ്മാവ് ജാഹ്നവിയുടെ ജലത്തിൽ കുളിച്ചു.
തേ ദേവാ മുനയഃ സര്വേ പ്രജഗ്മുഃ സ്വാലയം മുദാ 4.35.
അവിടെ എല്ലാ ദേവന്മാരും മുനിമാരും സന്തോഷത്തോടെ തങ്ങളുടെ ആലയങ്ങളിലേക്ക് മടങ്ങി.
വിധിരാഗത്യ ഗോലോകം സംപ്രാപ്യ ഭാരതീം സതീമ്
ബ്രഹ്മാവു് ഗോലോകത്തിലും, സതിയായ ഭാരതിയെയും എത്തി പ്രാപിച്ചു.
വാഗീശ്വരീം ച സംപ്രാപ്യ ബ്രഹ്മാ പ്രമുദിതഃ സ്വയമ്
വാഗീശ്വരിയെയും പ്രാപിച്ച ബ്രഹ്മാവു് അത്യന്തം സന്തോഷത്തോടെ താനെ ആയിരുന്നു.
തത ആഗത്യ മാം നത്വാ പ്രാപ്യ ത്രൈലോക്യമോഹിനീമ്
അതിനുശേഷം അവൻ എന്നെ വന്ദിച്ച്, മൂന്നു ലോകത്തെയും മോഹിനിയായവളെ പ്രാപിച്ചു.
രതിം ചിരതരം കൃത്വാ വിരരാമ സ്വയം വിധിഃ
ദീർഘകാലം ആനന്ദം അനുഭവിച്ച ശേഷം, ബ്രഹ്മാവു് സ്വയം ശമിച്ചു.
കാചിത്സ്വകര്മണാ സാധ്വീ പൂജ്യാ ച സ്ഥിരയൌവനാ
ഒരു സതീ, തന്റെ കർമ്മം അനുസരിച്ച് ജീവിച്ച്, ആരാധനാർഹയുമായി, സ്ഥിരമായ യൗവനം ഉള്ളവളായി നിലകൊള്ളുന്നു.
വിദഗ്ധായാ വിദഗ്ധേന സംഗമോ ഗുണവാന്ഭവേത്
വിദഗ്ധയായവളും, വിദ്യയുള്ളവനും ഒന്നിച്ചാൽ, അവരുടെ ഐക്യം ഗുണപരമായിരിക്കും.
അസ്വതന്ത്രഃ പരാധീനഃ കാ രതിഃ പുംശ്ചലീഷു മേ
സ്വതന്ത്രത ഇല്ലാതെ, മറ്റുള്ളവരുടെ അധീനനായി ഞാൻ കഴിയുമ്പോൾ, ചഞ്ചലമായ സ്ത്രീകളിൽ എനിക്ക് ആനന്ദം എങ്ങനെയാകും?
ദദൃശുബ്രര്ഹ്മലോകസ്ഥാസ്താം ദേവീം കൌതുകാന്വിതാഃ
ബ്രഹ്മലോകത്തിൽ പാർക്കുന്നവർ ആ ദേവിയെ കൗതുകത്തോടെ കണ്ടു.