ഗത്വാ പ്രണമ്യ ദ്രുമിലം കാന്താ കാന്തം മനോഹരമ്
അവള് പോയി, തന്റെ പ്രിയനായ മനോഹരനായ ദ്രുമിലനെ വണങ്ങി.
കലാവതീവചഃ ശ്രുത്വാ പ്രഹൃഷ്ടവദനേക്ഷണഃ
കലാവതിയുടെ വാക്കുകള് കേട്ട ദ്രുമിലന് സന്തോഷത്തോടെ മുഖം പ്രകാശിച്ചു.
ദ്രുമില ഉവാച വൈഷ്ണവോ ഭവിതാ ബാലസ്ത്വം ച ഭാഗ്യവതീ സതീ
ദ്രുമിലന് പറഞ്ഞു: 'നിനക്ക് ഒരു വൈഷ്ണവനായ മകന് ജനിക്കും; നീ ശുദ്ധയായവളും ഭാഗ്യശാലിയുമാകും.'
യദ്ഗര്ഭേ വൈഷ്ണവോ ജാതോ യസ്യ വീര്യേണ വാ സതി
വൈഷ്ണവന് ഏത് ഗർഭത്തില് ജനിച്ചാലും, അല്ലെങ്കില് ആരുടെ ബീജത്തിലൂടെ ജനിച്ചാലും,
തൌ ച വിഷ്ണുവിമാനേന സദ്രത്നനിര്മിതേന ച
അവരിരുവരും രത്നങ്ങളാല് നിർമ്മിച്ച വിഷ്ണുവിമാനത്തില് കയറി പോകും.
കസ്യചിദ്ബ്രാഹ്മണസ്യൈവ ഗേഹം ഗച്ഛ ശുഭാനനേ
ശുഭമുഖിയായവളേ, നീ ഏതെങ്കിലും ഒരു ബ്രാഹ്മണന്റെ വീട്ടിലേക്ക് പോകു.
ഇത്യുക്ത്വാ ഗോപരാജശ്ച സ്നാത്വാ കൃത്വാ തു തര്പണമ്
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് ഗോപ്പരാജാവ് സ്നാനം ചെയ്തു, തർപ്പണം നടത്തി.
അശ്വാനാം ച ചതുര്ലക്ഷം ഗജാനാം ലക്ഷമേവ ച
അവിടെ നാലുലക്ഷം കുതിരകളും ഒരു ലക്ഷം ആനകളും ഉണ്ടായിരുന്നു.
ഉച്ചൈഃശ്രവഃ പഞ്ചലക്ഷം രഥാനാം ച സഹസ്രകമ്
ഉച്ചൈശ്രവസിന് അഞ്ഞൂറ് ലക്ഷം എണ്ണയുണ്ടായിരുന്നു; രഥങ്ങള് ആയിരം ഉണ്ടായിരുന്നു.
ഗവാം ദ്വാദശലക്ഷം ച മഹിഷാണാം ത്രിലക്ഷകമ് 1.20.
പന്ത്രണ്ടുലക്ഷം പശുക്കളും മൂന്നു ലക്ഷം മഹിഷികളും ഉണ്ടായിരുന്നു.
പാരാവതാനാം ലക്ഷം ച ശുകാനാം ച ശതം മുനേ
മഹർഷേ, അവൻ ഒരു ലക്ഷം പ്രാവുകളും നൂറ് തുതികകളും നൽകി.
ഗ്രാമാണാം ച സഹസ്രം ച നഗരാണാം ശതം ശതമ്
അവൻ ആയിരം ഗ്രാമങ്ങളും നൂറ് നൂറ് നഗരങ്ങളും നൽകി.
ശതകോടിം സുവര്ണാനാം രത്നാനാം ച സഹസ്രകമ്
അവൻ നൂറ് കോടി പൊൻമൂദ്രകളും ആയിരം രത്നങ്ങളും നൽകി.
ദദൌ തൈജസപാത്രാണാം ഭൂഷണാനാമസംഖ്യകമ്
അവൻ എണ്ണമറ്റ പൊൻപാത്രങ്ങളും ആഭരണങ്ങളും നൽകി.
രാജ്യം ദത്ത്വാ മഹാരാജോഽപ്യന്തര്ബാഹ്യേ ഹരിം സ്മരന് ।। ജഗാമ ബദരീം ഗോപോ മനോഗാമീ മുദാഽന്വിതഃ
രാജ്യം വിട്ട്, മഹാരാജാവ് ഹരിയെ ഉള്ളിലും പുറത്തും ഓർത്തുകൊണ്ട് സന്തോഷത്തോടെ മനസ്സു നിറഞ്ഞു, ഒരു ഗോപനായി ബദരിയിലേക്ക് പോയി.
തത്ര മാസം തപഃ കൃത്വാ ഗങ്ഗാതീരേ മനോഹരേ
അവിടെ മനോഹരമായ ഗംഗാതീരത്ത് ഒരു മാസം തപസ്സു ചെയ്തു.
സ ച വിഷ്ണുവിമാനേന രത്നേന്ദ്രനിര്മിതേന ച
അവൻ രത്നങ്ങളുടെ രാജാവായ വിഷ്ണു നിർമ്മിച്ച ദിവ്യവിമാനത്തിൽ സ്വർഗത്തിലേക്ക് പോയി.
തത്ര പ്രാപ ഹരേര്ദാസ്യം ഹരിദാസോ ബഭൂവ സഃ
അവിടെ അവൻ ഹരിയുടെ സേവനം നേടി, ഹരിദാസനായി മാറി.
ഗതേ കലാവതീ നാഥേ ഉച്ചൈശ്ച പ്രരുരോദ ഹ
ഭർത്താവ് പോയപ്പോൾ കലാവതി ഉച്ചത്തിൽ കരഞ്ഞു.
ബ്രാഹ്മണോ മാതരിത്യുക്ത്വാ താം ഗൃഹീത്വാ മുദാഽന്വിതഃ 1.20.
ഒരു ബ്രാഹ്മണൻ 'അമ്മേ' എന്നു വിളിച്ച് അവളെ സന്തോഷത്തോടെ കൂട്ടി കൊണ്ടുപോയി.
സാ വിപ്രഗേഹേ സാധ്വീ ച സുഷാവ തനയം വരമ്
ആ സദ്വൃത്തയുള്ള സ്ത്രീ ബ്രാഹ്മണന്റെ വീട്ടിൽ ഒരു ഉത്തമപുത്രനെ പ്രസവിച്ചു.
തത്രസ്ഥാ യോഷിതഃ സര്വാ ദദൃശുര്ബാലകം ശുഭമ്
അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്ന എല്ലാ സ്ത്രീകളും ആ ശുഭപ്രദമായ ബാലനെ കണ്ടു.
കാമദേവാധികം രൂപേ ചന്ദ്രാധികശുഭാനനമ്
അവൻ കാമദേവനേക്കാൾ മനോഹരനും ചന്ദ്രനേക്കാൾ പ്രകാശമുള്ള മുഖവുമുള്ളവനായിരുന്നു.
ഹസ്തപാദാദിവലിതം സുകപോലം മനോഹരമ്
അവന്റെ കൈകളും കാലുകളും മനോഹരമായിരുന്നു, കനിവുള്ള കപ്പോളങ്ങൾ, ആകർഷകമായ രൂപം.
കരയുഗ്മം വാഽതുലം ച രുദന്തം ച സ്തനാര്ഥിനമ്
അവന്റെ രണ്ടു കൈകളും ചഞ്ചലമായിരുന്നു, അമ്മയുടെ മുലയിലേക്കായി കരഞ്ഞു.
പുപോഷ ബ്രാഹ്മണസ്താം ച സപുത്രാം ച യഥാ സുതാമ്
ബ്രാഹ്മണൻ അവളെയും മകനെയും സ്വന്തം മക്കളെപോലെ പോഷിച്ചു.
സൌതിരുവാച ജാതിസ്മരോ ജ്ഞാനയുക്തഃ പൂര്വമന്ത്രസ്മൃതഃ സദാ
സൗതി പറഞ്ഞു: അവൻ ജന്മസ്മരണയുള്ളവനും ജ്ഞാനസമ്പന്നനുമായിരുന്നതും, മുമ്പ് പഠിച്ച മന്ത്രങ്ങൾ എല്ലായ്പ്പോഴും ഓർത്തിരുന്നതുമായിരുന്നു.
ഗീയതേ സതതം കൃഷ്ണയശോനാമഗുണാദികമ്
കൃഷ്ണന്റെ മഹത്വവും നാമവും ഗുണങ്ങളുമെല്ലാം എപ്പോഴും പാടപ്പെടുന്നു.
കൃഷ്ണസമ്ബന്ധിനീം ഗാഥാം ശൃണോതി യത്ര തത്ര വൈ
യാത്രയിടത്തും കൃഷ്ണനുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ഗാഥ ഒരാൾ കേൾക്കുമ്പോൾ,
ധൂലിധൂസരസര്വാങ്ഗോ ധൂലിനൈവേദ്യമീപ്സിതമ്
അവന്റെ ശരീരം മുഴുവൻ പൊടിയാൽ മൂടപ്പെടുന്നു, അവൻ പൊടിയെ തന്നെ നൈവേദ്യമായി ആഗ്രഹിക്കുന്നു.