ജഹസുര്മുനയഃ സര്വേ സര്വജ്ഞാസ്തത്ര രാധികേ 4.33.
അവിടെയുള്ള എല്ലാ മഹർഷികളും, എല്ലാം അറിയുന്നവർ, അവിടെ ചിരിച്ചു, രാധികേ.
സദ്യശ്ചുകോപ കുലടാ ഹാസ്യവ്യാജേന സംസദി
അവിടെ, കുലട്ടാ ഉടൻ കോപംകൊണ്ടു, ചിരിയുടെ ഭാവത്തിൽ സഭയിൽ പ്രതികരിച്ചു.
രക്തപങ്കജനേത്രാ ച കോപപ്രസ്ഫുരിതാധരാ സംബോധ്യോവാച ബ്രഹ്മാണം മൃത്യുകന്യാ യഥാ രുഷാ
ചുവന്ന താമരക്കണ്ണുകളും, കോപത്തിൽ വിറയുന്ന അധരങ്ങളും ഉള്ള അവൾ, മൃത്യുവിന്റെ മകൾ, ബ്രഹ്മാവിനോട് കോപഭാവത്തിൽ സംസാരിച്ചു.
മോഹിന്യുവാച
മോഹിനി പറഞ്ഞു:
കിം വാ വേദപ്രണിഹിതം കര്മ കിം തദ്വിപര്യയമ്
വേദങ്ങൾ നിർദ്ദേശിക്കുന്ന കർമ്മം എന്താണ്? അതിന്റെ വിപരീതം എന്താണ്?
സ്വകന്യായാം യത്സ്പൃഹാ സ കഥം ഹസസി നര്തകീമ്
സ്വന്തം മകളോടുള്ള ആഗ്രഹം എങ്ങിനെ? നർത്തകിയെ കാണുമ്പോൾ നീ എന്തുകൊണ്ട് ചിരിക്കുന്നു?
സതാം കര്മ വിരുദ്ധം യത്തദത്യന്തവിഡമ്ബനമ്
സന്മാർഗ്ഗികളുടെ കർമ്മത്തിന് വിരുദ്ധമായത് അത്യന്തം പരിഹാസമാണ്.
യതോ ഹസസി ഗര്വേണ തതോഽപൂജ്യോ ഭവാചിരമ്
നീ അഭിമാനത്തോടെ ചിരിക്കുന്നു, അതുകൊണ്ട് നീ ഉടൻ പൂജയ്ക്ക് അർഹനല്ലാതാകും.
നിബോധ വചനം ബ്രഹ്മന്വേശ്യായാശ്ച തു സാംപ്രതമ്
ബ്രഹ്മാ, ഈ സമയത്ത് കുലട്ടയെക്കുറിച്ചുള്ള വാക്കുകൾ കേൾക്കു.
ഭവിതാ തസ്യ വിഘ്നശ്ച സ യാസ്യത്യുപഹാസ്യതാമ്
അവൾക്ക് തടസ്സങ്ങൾ വരും, അവൾ പരിഹാസത്തിന്റെ വസ്തുവാകും.
തവ മാഘ്യാം ച സംക്രാന്ത്യാം ന ഭവിഷ്യതി സാ പുനഃ 4.33.
നിന്റെ മാഘം സംക്രാന്തിയിൽ അവൾ വീണ്ടും വരില്ല.
പുനഃ പൂജാ ന ഭവിതാ യാ ഗതാ സാ ഗതൈവ ച
ഇനി പൂജയുണ്ടാകില്ല; പോയ അവൾ വീണ്ടും വരില്ല.
തേന സാര്ദ്ധം രതിം കൃത്വാ ബഭൂവ വിജ്വരാ പുനഃ
അവനോടൊപ്പം ചേർന്ന് സുഖം അനുഭവിച്ച ശേഷം, അവൾ വീണ്ടും പനി വിട്ടു.
അയം കഥം മയാ ശപ്തോ ജഗദ്വിധിരതിപ്രിയഃ
ലോകത്തിന്റെ സ്രഷ്ടാവും പ്രേമത്തിന് അതിപ്രിയനുമായ അവനെ ഞാൻ എങ്ങനെ ശപിച്ചു?
സ്വയം വിധാതാ ജഗതാം ചകമ്പേ നതകന്ധരഃ
ലോകങ്ങളുടെ സ്രഷ്ടാവായ സ്വയം, തല താഴ്ത്തി വിറച്ചു.
ശരണം വ്രജ വൈകുണ്ഠമിത്യുക്ത്വാ തേ ഗൃഹാന്യയുഃ
“വൈകുണ്ഠത്തിൽ അഭയം തേടു” എന്ന് പറഞ്ഞ്, അവർ വീടുകളിലേക്ക് മടങ്ങി.
ശാന്തം തം കമലാകാന്തം ശ്യാമം നാരായണാഭിധമ്
അവിടെ, കമലയുടെ പ്രിയനായ, ശാന്തനും കറുത്ത നിറമുള്ളവനും നാരായണനെന്നറിയപ്പെടുന്നവനും സാന്നിധ്യത്തിലായിരുന്നു.
തത്രോവാസ ജഗത്കര്താ നാതിദൂരേ സമീപതഃ
ലോകങ്ങളുടെ സ്രഷ്ടാവ് അവിടെ, വളരെ അകലെ അല്ല, അടുത്ത് തന്നെ താമസിച്ചു.
ദീനബന്ധും ദയാസിന്ധും വിപത്താരണകാരണമ് സത്യം സാരം ഹിതം വാക്യം ജഗതാം ച സുഖാവഹമ്
അവൻ ദുഃഖിതരുടെ സുഹൃത്ത്, ദയയുടെ സമുദ്രം, ദുരിതങ്ങളിൽ നിന്ന് രക്ഷിക്കുന്നവൻ, സത്യം, സാരമായതും, ഉപകാരപ്രദമായതും, ലോകങ്ങൾക്ക് സന്തോഷം നൽകുന്നവനും ആണ്.
ശ്രീനാരായണ ഉവാച
ശ്രീനാരായണൻ പറഞ്ഞു:
ത്വയാ കൃതം ച യത്കര്മ ഇഹ കേന ന തത്കൃതമ് 4.33.
നീ ഇവിടെ ചെയ്ത കാര്യങ്ങൾ, ആരാണ് അതു ചെയ്യാത്തത്?
സ്ത്രീണാം വിഡമ്ബനേനൈവ പ്രകൃതേശ്ച വിഡമ്ബനമ്
സ്ത്രീകളെ പരിഹസിച്ചാൽ, പ്രകൃതിയെ തന്നെ പരിഹസിക്കുന്നതും ആകുന്നു.
ക്രീഡാക്ഷേത്രേ ബ്രഹ്മലോകേ കസ്തവേന്ദ്രിയനിഗ്രഹഃ
ബ്രഹ്മലോകത്തിലെ കളിസ്ഥലത്തിൽ, ആരാണ് ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിയുന്നത്?
സ്വയം രഹസി കാമാര്താ ന സാ ത്യാജ്യാ ജിതേന്ദ്രിയൈഃ
സ്വയം, ഒറ്റയിൽ, ആഗ്രഹത്തിൽ മുങ്ങിയ സ്ത്രീ അടുത്ത് വരുമ്പോൾ, ഇന്ദ്രിയജയനായവൻ അവളെ തള്ളരുത്.
ഭവേദേവ ഹി ദുഃഖാര്താ ശാപം ദദ്യാച്ച തം ധ്രുവമ്
അവൾ ദുഃഖിതയാകും, ഉറപ്പായും ശപിക്കും.
ലോഭാത്കാമസുഖാദ്വാഽപി സോഽധമോ നാത്ര സംശയഃ
ലോഭം കൊണ്ടോ, ആകാംക്ഷയുടെ സുഖം കൊണ്ടോ, അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നവൻ അധമൻ തന്നെ; ഇതിൽ സംശയമില്ല.
ത്യക്ത്വാ സ്വസ്വാമിനം യാ ച പരം ഗച്ഛതി കാമതഃ
സ്വന്തം ഭർത്താവിനെ ഉപേക്ഷിച്ച്, ആഗ്രഹം കൊണ്ടു മറ്റൊരാളുടെ അടുത്ത് പോകുന്ന സ്ത്രീ,
ഉപായേന ച യാ സാധ്യം കരോതി പരപൂരുഷമ്
അല്ലെങ്കിൽ, ഏതെങ്കിലും വഴിയിൽ മറ്റൊരു പുരുഷനെ സ്വന്തമാക്കുന്നവൾ,
സ്വര്വേശ്യാ ച ദിവം യാതി സതതം കുലധര്മതഃ
സ്വയം തന്റെ മേൽ അധികാരമുള്ളവളായി, കുടുംബധർമ്മം പാലിച്ച്, എപ്പോഴും സ്വർഗത്തിൽ എത്തുന്നു.
തമുപായം കരിഷ്യാമി ശപ്തോ യത്ര വിശുദ്ധ്യതി
ശപിക്കപ്പെട്ടവൻ വിശുദ്ധനാകാൻ കഴിയുന്ന വഴി ഞാൻ കണ്ടെത്തും.