സതതം ത്വന്മനസ്കാം മാം ദാസീം ജന്മനി ജന്മനി 4.33.
എല്ലാ ജന്മങ്ങളിലും, എന്റെ മനസ്സ് നിനക്കു മാത്രം അർപ്പിച്ച ദാസിയായി ഞാൻ ഇരിക്കട്ടെ.
ഇത്യുക്ത്വാ മോഹിനീ സദ്യോ ജഗത്സ്രഷ്ടുശ്ച ബ്രഹ്മണഃ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, മോഹിനി ഉടൻ ലോകങ്ങളെ സൃഷ്ടിച്ച ബ്രഹ്മാവിന്റെ മുമ്പിൽ—
വിജ്ഞായ സമയം ധാതാ താമുവാച ഭയാതുരഃ
അവസ്ഥ മനസ്സിലാക്കി, ഭയത്തിൽ വിറയച്ച സ്രഷ്ടാവ് അവളോട് പറഞ്ഞു.
ബ്രഹ്മോവാച ന കുരു ത്വം ച ത്രൈലോക്യേ സ്ത്രീജാതീനാമപത്രപാമ്
ബ്രഹ്മാവ് പറഞ്ഞു: മൂന്നു ലോകങ്ങളിലും സ്ത്രീകൾക്ക് അപമാനം വരുത്തുന്നവളാവരുത്.
ത്യജ മാമമ്ബികേ പുത്രം വൃദ്ധം നിഷ്കാമമേവ ച
അമ്മേ, മകനെയോ, വൃദ്ധനെയോ, ആഗ്രഹമില്ലാത്തവനെയോ ഉപേക്ഷിക്കുന്നതുപോലെ എന്നെയും വിട്ടുകളയണം.
നിഷേകാല്ലഭതേ പത്നീ ഗുരും ഭര്തുഃ ശുഭാശുഭമ്
ഗർഭധാരണത്തിൽ നിന്ന് തന്നെ, ഭർത്താവിന്റെ നല്ലതും ചീത്തയും ഭാര്യയ്ക്ക് ലഭിക്കും.
ത്വയാ സഹ മമ രതേ നിബന്ധോ നാസ്തി സുവ്രതേ
സദ്ഗുണമുള്ളവളേ, നിനക്കും എനിക്കും ഒരുമിച്ച് ആനന്ദം അനുഭവിക്കാൻ കഴിയില്ല.
ഇത്യുക്തവന്തം ബ്രഹ്മാണം സ്മരന്തം മത്പദാമ്ബുജമ്
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ ബ്രഹ്മാവ് എന്റെ പാദപദ്മം ഓർത്തുകൊണ്ടിരുന്നു—
ഏതസ്മിന്നന്തരേ ശീഘ്രം സ്ഥാനം തത്സുമനോഹരമ്
അവസരത്തിൽ തന്നെ, ആ മനോഹരമായ സ്ഥലം ഉടൻ—
അത്രിഃ പുലസ്ത്യഃ പുലഹോ വസിഷ്ഠഃ ക്രതുരംഗിരാഃ
അത്രി, പുലസ്ത്യൻ, പുലഹൻ, വസിഷ്ഠൻ, ക്രതു, അങ്കിരാസ്—
ആസുരിശ്ച പ്രചേതാശ്ച സ്വയം ശുക്രോ ബൃഹസ്പതിഃ 4.33.
ആസുരി, പ്രചേതസ്, ശുക്രൻ, ബൃഹസ്പതി—
സനകശ്ച സനന്ദശ്ച കര്ദമശ്ച സനാതനഃ
സനകൻ, സനന്ദൻ, കര്ദമൻ, സനാതനൻ—
ശാതാതപഃ പിപ്പലശ്ച ശംകുഃ ശുക്രഃ പരാശരഃ
ശാതാതപൻ, പിപ്പലൻ, ശങ്കു, ശുക്രൻ, പരാശരൻ—
ദുര്വാസാശ്ച ജരത്കാരുരാസ്തീകശ്ച വിഭാണ്ഡകഃ
ദുര്വാസസ്, ജരത്കാരു, ആസ്തീക, വിഭാണ്ഡകൻ—
ദൃഷ്ട്വൈതാംശ്ച തപോനിഷ്ഠാനാഗതാംശ്ച മുനീശ്വരാന്
ആ തപസ്സിൽ മുഴുകിയിരുന്ന സന്യാസികളും, അതിലൂന്നിയിരുന്ന മഹർഷികളും വന്നതിനെ കണ്ടു,
തത്രോവാസ ജഗദ്ധാതാ തദ്ധാമപാര്ശ്വതശ്ച സാ
അവിടെയായിരുന്നു ലോകത്തിന്റെ സ്രഷ്ടാവ് താമസിച്ചിരുന്നത്, അവളുടെ വാസവും ആ ദിവ്യസ്ഥലത്തിന്റെ സമീപത്തായിരുന്നു.
ആശിഷം യുയുജേ ബ്രഹ്മാ വാസയാമാസ താന്വിഭുഃ
ബ്രഹ്മാവ് അനുഗ്രഹങ്ങൾ നൽകി, പ്രഭു അവരെ അവിടെയായി പാർപ്പിച്ചു.
പപ്രച്ഛുര്മുനയോ ദേവം കഥമേഷാ തവാന്തികേ
മഹർഷികൾ ദൈവത്തോട് ചോദിച്ചു: 'അവൾ എങ്ങിനെ നിന്റെ അടുത്ത് വന്നിരിക്കുന്നു?'
ശ്രുത്വാ മുനീനാം വചനമുവാച താന്പ്രജാപതിഃ
മഹർഷികളുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട പ്രജാപതി അവരോട് സംസാരിച്ചു.
അപൂര്വം നൃത്യഗീതം ച ചിരം കൃത്വാ ശുഭാവഹാ ഇത്യുക്ത്വാ ജഗതാം ധാതാ ജഹാസ മുനി സംസദി
പുതുമയുള്ള നൃത്തവും ഗീതവും ദീർഘമായി നടത്തി, ശുഭം പകർന്ന ശേഷം, ലോകങ്ങളുടെ സ്രഷ്ടാവ് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, മഹർഷികളുടെ സഭയിൽ ചിരിച്ചു.
ജഹസുര്മുനയഃ സര്വേ സര്വജ്ഞാസ്തത്ര രാധികേ 4.33.
അവിടെയുള്ള എല്ലാ മഹർഷികളും, എല്ലാം അറിയുന്നവർ, അവിടെ ചിരിച്ചു, രാധികേ.
സദ്യശ്ചുകോപ കുലടാ ഹാസ്യവ്യാജേന സംസദി
അവിടെ, കുലട്ടാ ഉടൻ കോപംകൊണ്ടു, ചിരിയുടെ ഭാവത്തിൽ സഭയിൽ പ്രതികരിച്ചു.
രക്തപങ്കജനേത്രാ ച കോപപ്രസ്ഫുരിതാധരാ സംബോധ്യോവാച ബ്രഹ്മാണം മൃത്യുകന്യാ യഥാ രുഷാ
ചുവന്ന താമരക്കണ്ണുകളും, കോപത്തിൽ വിറയുന്ന അധരങ്ങളും ഉള്ള അവൾ, മൃത്യുവിന്റെ മകൾ, ബ്രഹ്മാവിനോട് കോപഭാവത്തിൽ സംസാരിച്ചു.
മോഹിന്യുവാച
മോഹിനി പറഞ്ഞു:
കിം വാ വേദപ്രണിഹിതം കര്മ കിം തദ്വിപര്യയമ്
വേദങ്ങൾ നിർദ്ദേശിക്കുന്ന കർമ്മം എന്താണ്? അതിന്റെ വിപരീതം എന്താണ്?
സ്വകന്യായാം യത്സ്പൃഹാ സ കഥം ഹസസി നര്തകീമ്
സ്വന്തം മകളോടുള്ള ആഗ്രഹം എങ്ങിനെ? നർത്തകിയെ കാണുമ്പോൾ നീ എന്തുകൊണ്ട് ചിരിക്കുന്നു?
സതാം കര്മ വിരുദ്ധം യത്തദത്യന്തവിഡമ്ബനമ്
സന്മാർഗ്ഗികളുടെ കർമ്മത്തിന് വിരുദ്ധമായത് അത്യന്തം പരിഹാസമാണ്.
യതോ ഹസസി ഗര്വേണ തതോഽപൂജ്യോ ഭവാചിരമ്
നീ അഭിമാനത്തോടെ ചിരിക്കുന്നു, അതുകൊണ്ട് നീ ഉടൻ പൂജയ്ക്ക് അർഹനല്ലാതാകും.
നിബോധ വചനം ബ്രഹ്മന്വേശ്യായാശ്ച തു സാംപ്രതമ്
ബ്രഹ്മാ, ഈ സമയത്ത് കുലട്ടയെക്കുറിച്ചുള്ള വാക്കുകൾ കേൾക്കു.
ഭവിതാ തസ്യ വിഘ്നശ്ച സ യാസ്യത്യുപഹാസ്യതാമ്
അവൾക്ക് തടസ്സങ്ങൾ വരും, അവൾ പരിഹാസത്തിന്റെ വസ്തുവാകും.