ബ്രഹ്മോവാച ദുഷ്കീര്തിജലപൂര്ണേ ച ദുഷ്പാരേ ബഹുസംകടേ
ബ്രഹ്മാവു പറഞ്ഞു: ഈ ലോകം ദുഷ്പ്രശസ്തിയുടെ വെള്ളത്തിൽ നിറഞ്ഞു, കടക്കാൻ അത്യന്തം ബുദ്ധിമുട്ടുള്ളതും അനേകം അപകടങ്ങൾ നിറഞ്ഞതുമാണ്.
ഭക്തിവിസ്മൃതിബീജേ ച വിപത്സോപാനദുസ്തരേ
ഭക്തിയെ മറക്കുന്ന വിത്ത് വളരുന്നിടം, ദുരന്തങ്ങളിലേക്കുള്ള പടികൾ കയറാൻ വളരെ കഠിനമായിടം.
ജന്മോര്മിസംഘസഹിതേ യോഷിന്നക്രൌഘസംകുലേ
ജന്മത്തിന്റെ തിരമാലകൾ ഒന്നിച്ച് ചുരണ്ടുന്നിടം, സ്ത്രീകൾ ആഴത്തിലുള്ള വെള്ളത്തിൽ मगरങ്ങളുപോലെയാണ്.
പ്രഥമാമൃതരൂപേ ച പരിണാമവിഷാലയേ
ആരംഭത്തിൽ അമൃതംപോലെയും അവസാനം വിഷം നിറഞ്ഞതുമായ ഇടം.
ബുദ്ധ്യാ തരണ്യാ വിജ്ഞാനൈരുദ്ധരാസ്മാനതഃ സ്വയമ്
ബുദ്ധിയുടെ തോണിയും ജ്ഞാനത്തിന്റെ ചുണ്ടുകളും ഉപയോഗിച്ച്, ഞങ്ങളെ നീയേ തന്നെ ഇവിടെ നിന്ന് രക്ഷിക്കണം.
മദ്വിധാഃ കതിചിന്നാഥ നിയോജ്യാ ഭവകര്മണി
നാഥാ, എന്നെപോലുള്ള കുറച്ച് പേർ മാത്രം ലോകകാര്യങ്ങളിൽ ഏർപ്പെടണം.
ന കര്മക്ഷേത്രമേവേദം ബ്രഹ്മലോകോഽയമീപ്സിതഃ
ഇത് യഥാർത്ഥത്തിൽ കര്മ്മത്തിനുള്ള സ്ഥലം അല്ല; ബ്രഹ്മലോകം ആണു ആഗ്രഹിക്കുന്നത്.
ഹേ നാഥ കരുണാസിന്ധോ ദീനബന്ധോ കൃപാം കുരു 4.32.
നാഥാ, കരുണയുടെ സമുദ്രമേ, ദീനരുടെ സ്നേഹിതനേ, ദയ കാണിക്കണമേ.
ഇത്യുക്ത്വാ ജഗതാം ധാതാ വിരരാമ സനാതനഃ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, ലോകങ്ങളുടെ സ്രഷ്ടാവായ ശാശ്വതൻ മൗനം പാലിച്ചു.
ബ്രഹ്മണാ ച കൃതം സ്തോത്രം ഭക്തിയുക്തശ്ച യഃ പഠേത്
ബ്രഹ്മാവ് രചിച്ച ഈ സ്തോത്രം ഭക്തിയോടെ ആരെങ്കിലും പാരായണം ചെയ്താൽ,
മമ മായാം വിനിര്ജിത്യ സംജ്ഞാനം ലഭതേ ധ്രുവമ്
അവൻ എന്റെ മായയെ ജയിച്ച് ഉറപ്പായും സത്യജ്ഞാനം നേടും.
ശ്രീകൃഷ്ണ ഉവാച മനോമത്തഗജേന്ദ്രം ച കാമാസക്തം നിവാരയന്
ശ്രീകൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: ആഗ്രഹത്തിൽ അകപ്പെട്ട് മദമറ്റ കാട്ടാനയെപ്പോലെയുള്ള മനസ്സിനെ നിയന്ത്രിച്ച്,
ദിവ്യജ്ഞാനാംകുശേ നൈവ മയാ ദത്തേന രാധികേ
എനിക്ക് തന്ന ദിവ്യജ്ഞാനത്തിന്റെ അങ്കുശം കൊണ്ടുപോലും, രാധികേ,
മോഹിന്യുവാച കരോത്യാകൃഷ്യ സംഭോഗം യഃ സ ഏവോത്തമോ വിഭോ
മോഹിനി പറഞ്ഞു: ആകർഷിച്ച് അനുഭവം നേടുന്നവൻ, അവനാണ് ഏറ്റവും ഉത്തമൻ, നാഥാ.
ജ്ഞാത്വാ സ്ഫുടമഭിപ്രായം നാര്യാ സംപ്രേഷിതോ ഹി യഃ
സ്ത്രീയുടെ ഉദ്ദേശം വ്യക്തമായി മനസ്സിലാക്കി അയയ്ക്കപ്പെടുന്നവൻ,
പുനഃപുനഃ പ്രേഷിതശ്ച സ്ത്രിയാ കാമാര്തയാ ച യഃ
കാമത്തിൽ മുങ്ങിയ സ്ത്രീ വീണ്ടും വീണ്ടും അയയ്ക്കുന്നവനും,
ഗൃഹീ തപസ്വീ കാമീ വാ ത്യജേത്സ്ത്രിയമുപസ്ഥിതാമ്
ഗൃഹസ്ഥനോ, വാനപ്രസ്ഥനോ, ആഗ്രഹം നിറഞ്ഞവനോ ആയാലും, അടുത്ത് വന്ന സ്ത്രീയെ ഉപേക്ഷിക്കുന്നവൻ—
നഷ്ടശ്രീര്ഭ്രഷ്ടരൂപശ്ച ഭ്രഷ്ടബുദ്ധിര്ഭവേദ് ധ്രുവമ്
അവൻ നിർഭാഗ്യനാകും, സൗന്ദര്യം നഷ്ടപ്പെടും, ബുദ്ധിയും കുലഞ്ഞുപോകും എന്നത് ഉറപ്പാണ്.
ഉത്തിഷ്ഠ ജഗതീനാഥ പാരം കുരു സ്മരാര്ണവേ
ലോകങ്ങളുടെ നാഥാ, എഴുന്നേറ്റു, ഈ ആസക്തിയുടെ സമുദ്രം കടക്കാൻ എന്നെ സഹായിക്കണമേ.
അതീവ നിര്ജനസ്ഥാനേ സര്വജന്തുവിവര്ജിതേ
മുഴുവൻ ജീവികളും ഇല്ലാത്ത, അത്യന്തം ശൂന്യമായ ഒരു സ്ഥലത്ത്—
സതതം ത്വന്മനസ്കാം മാം ദാസീം ജന്മനി ജന്മനി 4.33.
എല്ലാ ജന്മങ്ങളിലും, എന്റെ മനസ്സ് നിനക്കു മാത്രം അർപ്പിച്ച ദാസിയായി ഞാൻ ഇരിക്കട്ടെ.
ഇത്യുക്ത്വാ മോഹിനീ സദ്യോ ജഗത്സ്രഷ്ടുശ്ച ബ്രഹ്മണഃ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, മോഹിനി ഉടൻ ലോകങ്ങളെ സൃഷ്ടിച്ച ബ്രഹ്മാവിന്റെ മുമ്പിൽ—
വിജ്ഞായ സമയം ധാതാ താമുവാച ഭയാതുരഃ
അവസ്ഥ മനസ്സിലാക്കി, ഭയത്തിൽ വിറയച്ച സ്രഷ്ടാവ് അവളോട് പറഞ്ഞു.
ബ്രഹ്മോവാച ന കുരു ത്വം ച ത്രൈലോക്യേ സ്ത്രീജാതീനാമപത്രപാമ്
ബ്രഹ്മാവ് പറഞ്ഞു: മൂന്നു ലോകങ്ങളിലും സ്ത്രീകൾക്ക് അപമാനം വരുത്തുന്നവളാവരുത്.
ത്യജ മാമമ്ബികേ പുത്രം വൃദ്ധം നിഷ്കാമമേവ ച
അമ്മേ, മകനെയോ, വൃദ്ധനെയോ, ആഗ്രഹമില്ലാത്തവനെയോ ഉപേക്ഷിക്കുന്നതുപോലെ എന്നെയും വിട്ടുകളയണം.
നിഷേകാല്ലഭതേ പത്നീ ഗുരും ഭര്തുഃ ശുഭാശുഭമ്
ഗർഭധാരണത്തിൽ നിന്ന് തന്നെ, ഭർത്താവിന്റെ നല്ലതും ചീത്തയും ഭാര്യയ്ക്ക് ലഭിക്കും.
ത്വയാ സഹ മമ രതേ നിബന്ധോ നാസ്തി സുവ്രതേ
സദ്ഗുണമുള്ളവളേ, നിനക്കും എനിക്കും ഒരുമിച്ച് ആനന്ദം അനുഭവിക്കാൻ കഴിയില്ല.
ഇത്യുക്തവന്തം ബ്രഹ്മാണം സ്മരന്തം മത്പദാമ്ബുജമ്
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ ബ്രഹ്മാവ് എന്റെ പാദപദ്മം ഓർത്തുകൊണ്ടിരുന്നു—
ഏതസ്മിന്നന്തരേ ശീഘ്രം സ്ഥാനം തത്സുമനോഹരമ്
അവസരത്തിൽ തന്നെ, ആ മനോഹരമായ സ്ഥലം ഉടൻ—
അത്രിഃ പുലസ്ത്യഃ പുലഹോ വസിഷ്ഠഃ ക്രതുരംഗിരാഃ
അത്രി, പുലസ്ത്യൻ, പുലഹൻ, വസിഷ്ഠൻ, ക്രതു, അങ്കിരാസ്—