സ്വാങ്ഗം ച ദര്ശയാമാസ കാമബാണപ്രപീഡിതാ
കാമബാണങ്ങൾ കൊണ്ട് വേദനിച്ച അവൾ തന്റെ ശരീരം പുറത്തു കാണിച്ചു.
ആവിര്ഭൂയ പഞ്ച ബാണാന്നിചിക്ഷേപ ച ബ്രഹ്മണി
അവൾ പ്രത്യക്ഷമായി, അഞ്ചു ബാണങ്ങൾ ബ്രഹ്മാവിനോട് എറിഞ്ഞു.
ഉന്മത്തബീജം ജ്വലദം ശശ്വച്ചേതനഹാരകമ്
ഭ്രമത്തിന്റെ വിത്ത് ജ്വലിച്ചു, എല്ലായ്പ്പോഴും ബോധം കവർന്നു.
കിംകരാന്പ്രേഷയാമാസ സംമോഹായ പിതുര്മുദാ
അവൾ സന്തോഷത്തോടെ തന്റെ അച്ഛനെ ഭ്രമിപ്പിക്കാൻ ദാസികളെ അയച്ചു.
നിയുജ്യാഭ്യന്തരം ഗത്വാ തദ്വികാരം ചകാര ഹ । ഷട്പദഃ സുന്ദരം സൂക്ഷ്മം ജുഗുഞ്ജേ പുരതഃ സ്ഥിതഃ
ആജ്ഞപ്രകാരം അകത്ത് കയറി അവൾ ആ മാറ്റം ഉണ്ടാക്കി; അതിനുമുമ്പിൽ ഒരു സുന്ദരമായ ചെറുതായ മധുപുരയൻ മധുരമായി ഗംഭീരം പാടുന്നു.
സതതം മുദിതസ്തത്ര ബഭ്രാമ ച മധുഃ സ്വയമ്
അവിടെ ആ മധുപുരയൻ എപ്പോഴും സന്തോഷത്തോടെ ചുറ്റി സഞ്ചരിച്ചു.
ദദര്ശ മോഹിനീ ഭാവം പ്രഹസ്യ ച പുനഃ പുനഃ
മോഹിനി ആ ഭാവം കണ്ടു, വീണ്ടും വീണ്ടും ചിരിച്ചു.
വിധാതാ ബുബുധേ സര്വം സര്വബന്ധനിബന്ധനമ് 4.32.
സ്രഷ്ടാവ് എല്ലാം മനസ്സിലാക്കി, എല്ലാ ബന്ധങ്ങളുടെയും ബന്ധനം.
തുഷ്ടാവ മനസാ കൃഷ്ണം ശാന്തം ഹൃത്പങ്കജസ്ഥിതമ്
കൃഷ്ണനെ മനസ്സിൽ വച്ച്, ഹൃദയത്തിലെ താമരയിൽ വസിക്കുന്ന ശാന്തസ്വഭാവിയേ, അവൻ പ്രശംസിച്ചു.
അതീവ കമനീയം ച കിശോരം സ്ഥിരയൌവനമ്
അവൻ അത്യന്തം മനോഹരനും യൗവനം പൂർണ്ണമായ ഒരു ബാലനുമാണ്.
ബ്രഹ്മോവാച ദുഷ്കീര്തിജലപൂര്ണേ ച ദുഷ്പാരേ ബഹുസംകടേ
ബ്രഹ്മാവു പറഞ്ഞു: ഈ ലോകം ദുഷ്പ്രശസ്തിയുടെ വെള്ളത്തിൽ നിറഞ്ഞു, കടക്കാൻ അത്യന്തം ബുദ്ധിമുട്ടുള്ളതും അനേകം അപകടങ്ങൾ നിറഞ്ഞതുമാണ്.
ഭക്തിവിസ്മൃതിബീജേ ച വിപത്സോപാനദുസ്തരേ
ഭക്തിയെ മറക്കുന്ന വിത്ത് വളരുന്നിടം, ദുരന്തങ്ങളിലേക്കുള്ള പടികൾ കയറാൻ വളരെ കഠിനമായിടം.
ജന്മോര്മിസംഘസഹിതേ യോഷിന്നക്രൌഘസംകുലേ
ജന്മത്തിന്റെ തിരമാലകൾ ഒന്നിച്ച് ചുരണ്ടുന്നിടം, സ്ത്രീകൾ ആഴത്തിലുള്ള വെള്ളത്തിൽ मगरങ്ങളുപോലെയാണ്.
പ്രഥമാമൃതരൂപേ ച പരിണാമവിഷാലയേ
ആരംഭത്തിൽ അമൃതംപോലെയും അവസാനം വിഷം നിറഞ്ഞതുമായ ഇടം.
ബുദ്ധ്യാ തരണ്യാ വിജ്ഞാനൈരുദ്ധരാസ്മാനതഃ സ്വയമ്
ബുദ്ധിയുടെ തോണിയും ജ്ഞാനത്തിന്റെ ചുണ്ടുകളും ഉപയോഗിച്ച്, ഞങ്ങളെ നീയേ തന്നെ ഇവിടെ നിന്ന് രക്ഷിക്കണം.
മദ്വിധാഃ കതിചിന്നാഥ നിയോജ്യാ ഭവകര്മണി
നാഥാ, എന്നെപോലുള്ള കുറച്ച് പേർ മാത്രം ലോകകാര്യങ്ങളിൽ ഏർപ്പെടണം.
ന കര്മക്ഷേത്രമേവേദം ബ്രഹ്മലോകോഽയമീപ്സിതഃ
ഇത് യഥാർത്ഥത്തിൽ കര്മ്മത്തിനുള്ള സ്ഥലം അല്ല; ബ്രഹ്മലോകം ആണു ആഗ്രഹിക്കുന്നത്.
ഹേ നാഥ കരുണാസിന്ധോ ദീനബന്ധോ കൃപാം കുരു 4.32.
നാഥാ, കരുണയുടെ സമുദ്രമേ, ദീനരുടെ സ്നേഹിതനേ, ദയ കാണിക്കണമേ.
ഇത്യുക്ത്വാ ജഗതാം ധാതാ വിരരാമ സനാതനഃ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, ലോകങ്ങളുടെ സ്രഷ്ടാവായ ശാശ്വതൻ മൗനം പാലിച്ചു.
ബ്രഹ്മണാ ച കൃതം സ്തോത്രം ഭക്തിയുക്തശ്ച യഃ പഠേത്
ബ്രഹ്മാവ് രചിച്ച ഈ സ്തോത്രം ഭക്തിയോടെ ആരെങ്കിലും പാരായണം ചെയ്താൽ,
മമ മായാം വിനിര്ജിത്യ സംജ്ഞാനം ലഭതേ ധ്രുവമ്
അവൻ എന്റെ മായയെ ജയിച്ച് ഉറപ്പായും സത്യജ്ഞാനം നേടും.
ശ്രീകൃഷ്ണ ഉവാച മനോമത്തഗജേന്ദ്രം ച കാമാസക്തം നിവാരയന്
ശ്രീകൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: ആഗ്രഹത്തിൽ അകപ്പെട്ട് മദമറ്റ കാട്ടാനയെപ്പോലെയുള്ള മനസ്സിനെ നിയന്ത്രിച്ച്,
ദിവ്യജ്ഞാനാംകുശേ നൈവ മയാ ദത്തേന രാധികേ
എനിക്ക് തന്ന ദിവ്യജ്ഞാനത്തിന്റെ അങ്കുശം കൊണ്ടുപോലും, രാധികേ,
മോഹിന്യുവാച കരോത്യാകൃഷ്യ സംഭോഗം യഃ സ ഏവോത്തമോ വിഭോ
മോഹിനി പറഞ്ഞു: ആകർഷിച്ച് അനുഭവം നേടുന്നവൻ, അവനാണ് ഏറ്റവും ഉത്തമൻ, നാഥാ.
ജ്ഞാത്വാ സ്ഫുടമഭിപ്രായം നാര്യാ സംപ്രേഷിതോ ഹി യഃ
സ്ത്രീയുടെ ഉദ്ദേശം വ്യക്തമായി മനസ്സിലാക്കി അയയ്ക്കപ്പെടുന്നവൻ,
പുനഃപുനഃ പ്രേഷിതശ്ച സ്ത്രിയാ കാമാര്തയാ ച യഃ
കാമത്തിൽ മുങ്ങിയ സ്ത്രീ വീണ്ടും വീണ്ടും അയയ്ക്കുന്നവനും,
ഗൃഹീ തപസ്വീ കാമീ വാ ത്യജേത്സ്ത്രിയമുപസ്ഥിതാമ്
ഗൃഹസ്ഥനോ, വാനപ്രസ്ഥനോ, ആഗ്രഹം നിറഞ്ഞവനോ ആയാലും, അടുത്ത് വന്ന സ്ത്രീയെ ഉപേക്ഷിക്കുന്നവൻ—
നഷ്ടശ്രീര്ഭ്രഷ്ടരൂപശ്ച ഭ്രഷ്ടബുദ്ധിര്ഭവേദ് ധ്രുവമ്
അവൻ നിർഭാഗ്യനാകും, സൗന്ദര്യം നഷ്ടപ്പെടും, ബുദ്ധിയും കുലഞ്ഞുപോകും എന്നത് ഉറപ്പാണ്.
ഉത്തിഷ്ഠ ജഗതീനാഥ പാരം കുരു സ്മരാര്ണവേ
ലോകങ്ങളുടെ നാഥാ, എഴുന്നേറ്റു, ഈ ആസക്തിയുടെ സമുദ്രം കടക്കാൻ എന്നെ സഹായിക്കണമേ.
അതീവ നിര്ജനസ്ഥാനേ സര്വജന്തുവിവര്ജിതേ
മുഴുവൻ ജീവികളും ഇല്ലാത്ത, അത്യന്തം ശൂന്യമായ ഒരു സ്ഥലത്ത്—