കേചിത്പഠന്തി സര്വാര്ഥം ജാനന്തി ഗുരുവക്ത്രതഃ
ചിലർ ഈ ശ്ലോകങ്ങൾ ഉച്ചരിക്കുകയും, ഗുരുവിന്റെ വായിൽ നിന്ന് അതിന്റെ അർത്ഥങ്ങൾ മുഴുവൻ മനസ്സിലാക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
തപസ്വീ നവഘാതീ ച ത്വം ച ബ്രഹ്മാ ച കര്മണാ
തപസ്സുകാരനും, ഒമ്പതു പ്രാവശ്യം ഉപവാസം ചെയ്യുന്നവനും, നീയും, ബ്രഹ്മാവും — ഇവർ പ്രവൃത്തിയാൽ...
കാചിദ്വേശ്യാ തദാഹാരം ഭുങ്ക്തേ കൃത്വാഽങ്ഗ വിക്രയമ്
ഒരു വേശ്യ അവളുടെ ശരീരം വിറ്റ് ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നു.
യേഷാമാലിങ്ഗനേനൈവ കര്മണാം ഖണ്ഡനം ഭവേത്
അവരുടെ അളിംഗനം മാത്രം കൊണ്ട് തന്നെ കർമ്മങ്ങൾ നശിക്കുന്നു.
തത്കര്മഫലബീജം ച സര്വേഷാം ജനകോ ഹരിഃ
എല്ലാ പ്രവൃത്തികളുടെ ഫലത്തിന്റെ വിത്തിന് ഹരിയാണ് പിതാവ്.
സര്വേഭ്യോ ബലവാന്നിത്യം കര്മരൂപീ ജനാര്ദനഃ
എല്ലാവരിലും ശക്തിയേറിയവനായി ജനാർദ്ദനൻ എപ്പോഴും പ്രവൃത്തിരൂപത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നു.
ജഗത്സ്രഷ്ടുരീശ്വരസ്യ പാദാബ്ജം ദ്രഷ്ടുമാഗതാ
ലോകത്തിന്റെ സ്രഷ്ടാവായ ഈശ്വരന്റെ താമരപ്പാദങ്ങൾ കാണാൻ അവൾ വന്നു.
തമീശ്വരം പതിം കര്തുമിച്ഛയാ സ്വയമാഗതാ
അവളത് ഈശ്വരനെ ഭർത്താവാക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ച് സ്വയം വന്നു.
കസ്യചിത്പാദരജസാ യശസാ ഭാന്തി യോഷിതഃ 4.32.
ഏതോ ഒരാളുടെ പാദധൂളിയിലും യശസ്സിലും സ്ത്രീകൾ പ്രകാശിക്കുന്നു.
സ്വയം വിധാതാ ജഗതാം ചകമ്പേ കുലടാഭയാത്
ലോകങ്ങളുടെ സ്രഷ്ടാവും വേശ്യയുടെ ഭയത്തിൽ വിറച്ചു.
സ്വാങ്ഗം ച ദര്ശയാമാസ കാമബാണപ്രപീഡിതാ
കാമബാണങ്ങൾ കൊണ്ട് വേദനിച്ച അവൾ തന്റെ ശരീരം പുറത്തു കാണിച്ചു.
ആവിര്ഭൂയ പഞ്ച ബാണാന്നിചിക്ഷേപ ച ബ്രഹ്മണി
അവൾ പ്രത്യക്ഷമായി, അഞ്ചു ബാണങ്ങൾ ബ്രഹ്മാവിനോട് എറിഞ്ഞു.
ഉന്മത്തബീജം ജ്വലദം ശശ്വച്ചേതനഹാരകമ്
ഭ്രമത്തിന്റെ വിത്ത് ജ്വലിച്ചു, എല്ലായ്പ്പോഴും ബോധം കവർന്നു.
കിംകരാന്പ്രേഷയാമാസ സംമോഹായ പിതുര്മുദാ
അവൾ സന്തോഷത്തോടെ തന്റെ അച്ഛനെ ഭ്രമിപ്പിക്കാൻ ദാസികളെ അയച്ചു.
നിയുജ്യാഭ്യന്തരം ഗത്വാ തദ്വികാരം ചകാര ഹ । ഷട്പദഃ സുന്ദരം സൂക്ഷ്മം ജുഗുഞ്ജേ പുരതഃ സ്ഥിതഃ
ആജ്ഞപ്രകാരം അകത്ത് കയറി അവൾ ആ മാറ്റം ഉണ്ടാക്കി; അതിനുമുമ്പിൽ ഒരു സുന്ദരമായ ചെറുതായ മധുപുരയൻ മധുരമായി ഗംഭീരം പാടുന്നു.
സതതം മുദിതസ്തത്ര ബഭ്രാമ ച മധുഃ സ്വയമ്
അവിടെ ആ മധുപുരയൻ എപ്പോഴും സന്തോഷത്തോടെ ചുറ്റി സഞ്ചരിച്ചു.
ദദര്ശ മോഹിനീ ഭാവം പ്രഹസ്യ ച പുനഃ പുനഃ
മോഹിനി ആ ഭാവം കണ്ടു, വീണ്ടും വീണ്ടും ചിരിച്ചു.
വിധാതാ ബുബുധേ സര്വം സര്വബന്ധനിബന്ധനമ് 4.32.
സ്രഷ്ടാവ് എല്ലാം മനസ്സിലാക്കി, എല്ലാ ബന്ധങ്ങളുടെയും ബന്ധനം.
തുഷ്ടാവ മനസാ കൃഷ്ണം ശാന്തം ഹൃത്പങ്കജസ്ഥിതമ്
കൃഷ്ണനെ മനസ്സിൽ വച്ച്, ഹൃദയത്തിലെ താമരയിൽ വസിക്കുന്ന ശാന്തസ്വഭാവിയേ, അവൻ പ്രശംസിച്ചു.
അതീവ കമനീയം ച കിശോരം സ്ഥിരയൌവനമ്
അവൻ അത്യന്തം മനോഹരനും യൗവനം പൂർണ്ണമായ ഒരു ബാലനുമാണ്.
ബ്രഹ്മോവാച ദുഷ്കീര്തിജലപൂര്ണേ ച ദുഷ്പാരേ ബഹുസംകടേ
ബ്രഹ്മാവു പറഞ്ഞു: ഈ ലോകം ദുഷ്പ്രശസ്തിയുടെ വെള്ളത്തിൽ നിറഞ്ഞു, കടക്കാൻ അത്യന്തം ബുദ്ധിമുട്ടുള്ളതും അനേകം അപകടങ്ങൾ നിറഞ്ഞതുമാണ്.
ഭക്തിവിസ്മൃതിബീജേ ച വിപത്സോപാനദുസ്തരേ
ഭക്തിയെ മറക്കുന്ന വിത്ത് വളരുന്നിടം, ദുരന്തങ്ങളിലേക്കുള്ള പടികൾ കയറാൻ വളരെ കഠിനമായിടം.
ജന്മോര്മിസംഘസഹിതേ യോഷിന്നക്രൌഘസംകുലേ
ജന്മത്തിന്റെ തിരമാലകൾ ഒന്നിച്ച് ചുരണ്ടുന്നിടം, സ്ത്രീകൾ ആഴത്തിലുള്ള വെള്ളത്തിൽ मगरങ്ങളുപോലെയാണ്.
പ്രഥമാമൃതരൂപേ ച പരിണാമവിഷാലയേ
ആരംഭത്തിൽ അമൃതംപോലെയും അവസാനം വിഷം നിറഞ്ഞതുമായ ഇടം.
ബുദ്ധ്യാ തരണ്യാ വിജ്ഞാനൈരുദ്ധരാസ്മാനതഃ സ്വയമ്
ബുദ്ധിയുടെ തോണിയും ജ്ഞാനത്തിന്റെ ചുണ്ടുകളും ഉപയോഗിച്ച്, ഞങ്ങളെ നീയേ തന്നെ ഇവിടെ നിന്ന് രക്ഷിക്കണം.
മദ്വിധാഃ കതിചിന്നാഥ നിയോജ്യാ ഭവകര്മണി
നാഥാ, എന്നെപോലുള്ള കുറച്ച് പേർ മാത്രം ലോകകാര്യങ്ങളിൽ ഏർപ്പെടണം.
ന കര്മക്ഷേത്രമേവേദം ബ്രഹ്മലോകോഽയമീപ്സിതഃ
ഇത് യഥാർത്ഥത്തിൽ കര്മ്മത്തിനുള്ള സ്ഥലം അല്ല; ബ്രഹ്മലോകം ആണു ആഗ്രഹിക്കുന്നത്.
ഹേ നാഥ കരുണാസിന്ധോ ദീനബന്ധോ കൃപാം കുരു 4.32.
നാഥാ, കരുണയുടെ സമുദ്രമേ, ദീനരുടെ സ്നേഹിതനേ, ദയ കാണിക്കണമേ.
ഇത്യുക്ത്വാ ജഗതാം ധാതാ വിരരാമ സനാതനഃ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, ലോകങ്ങളുടെ സ്രഷ്ടാവായ ശാശ്വതൻ മൗനം പാലിച്ചു.
ബ്രഹ്മണാ ച കൃതം സ്തോത്രം ഭക്തിയുക്തശ്ച യഃ പഠേത്
ബ്രഹ്മാവ് രചിച്ച ഈ സ്തോത്രം ഭക്തിയോടെ ആരെങ്കിലും പാരായണം ചെയ്താൽ,