തവാശ്ലേഷണമാത്രേണ വിജ്വരാഽഹം സുനിശ്ചിതമ്
നിനക്ക് അണചേരുന്നതുമാത്രം, ഞാൻ ഉറപ്പായും എല്ലാ പീഡയിലും നിന്ന് മോചിതയാകുന്നു.
സന്തോ ഗര്വം ന കുര്വന്തി കര്മസാധ്യാശ്ച ജീവിനഃ
സദാചാരമുള്ളവർ അഭിമാനം കാണിക്കാറില്ല; ജീവികൾക്ക് പ്രവർത്തികളാൽ ബന്ധനമുണ്ട്.
കരം ഗൃഹ്ണാതി നൃപതിഃ കര്മണാ ദദതി പ്രജാഃ
രാജാവ് വിവാഹത്തിൽ കൈ പിടിക്കുകയും, പ്രവർത്തിയാൽ ജനങ്ങളെ വിവാഹം കഴിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
കര്മണാ വാഹകാഃ കേചിത്കേചിദ്വാഹനപാലകാഃ
ചിലർ പ്രവർത്തിയാൽ ഭാരവാഹികളാകുന്നു, ചിലർ വാഹനങ്ങളെ കാത്തുസൂക്ഷിക്കുന്നു.
കശ്ചിച്ഛച്യാശ്ച ജഠരം തവ പുത്രാശ്ച കേചന
ചിലർ ശചിയുടെ ഗർഭത്തിൽ നിന്ന് ജനിക്കുന്നു, ചിലർ നിന്റെ പുത്രന്മാരാണ്.
കേചിദ്ഭവന്തി കൃമയോ വിഷ്ഠായാം ദൈവദോഷതഃ
ചിലർ വിധിയുടെ ദോഷം കൊണ്ട് മലയിൽ പുഴുക്കളായി ജനിക്കുന്നു.
കേചിത്പ്രയാന്തി നരകം വിണ്മൂത്രേ തത്ര പച്യതേ
ചിലർ നരകത്തിലേക്ക് പോകുന്നു; അവിടെ വിണ്ണിലും മൂത്രത്തിലും പാകപ്പെടുന്നു.
കേചിത്സുരാ നരാഃ കേചിത്കേചിച്ച ക്ഷുദ്രജന്തവഃ
ചിലർ ദേവന്മാരാകുന്നു, ചിലർ മനുഷ്യരാകുന്നു, ചിലർ താഴ്ന്ന ജീവികളാകുന്നു.
കേചിദ്ഭൂപാ വൈശ്യശൂദ്രാഃ കേചിച്ച മ്ലേച്ഛജാതയഃ 4.32.
ചിലർ രാജാക്കന്മാരോ വൈശ്യന്മാരോ ശൂദ്രന്മാരോ ആണ്, ചിലർ മ്ലേച്ഛജാതികളിൽ ജനിക്കുന്നു.
കേചിന്മൂര്ഖാഃ കേചിദന്ധാഃ സ്വാങ്ഗഹീനാശ്ച കേചന
ചിലർ മണ്ടന്മാരാണ്, ചിലർ കാഴ്ചയില്ലാത്തവരാണ്, ചിലർ അവയവങ്ങൾ ഇല്ലാതെ ജനിക്കുന്നു.
കേചിത്പഠന്തി സര്വാര്ഥം ജാനന്തി ഗുരുവക്ത്രതഃ
ചിലർ ഈ ശ്ലോകങ്ങൾ ഉച്ചരിക്കുകയും, ഗുരുവിന്റെ വായിൽ നിന്ന് അതിന്റെ അർത്ഥങ്ങൾ മുഴുവൻ മനസ്സിലാക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
തപസ്വീ നവഘാതീ ച ത്വം ച ബ്രഹ്മാ ച കര്മണാ
തപസ്സുകാരനും, ഒമ്പതു പ്രാവശ്യം ഉപവാസം ചെയ്യുന്നവനും, നീയും, ബ്രഹ്മാവും — ഇവർ പ്രവൃത്തിയാൽ...
കാചിദ്വേശ്യാ തദാഹാരം ഭുങ്ക്തേ കൃത്വാഽങ്ഗ വിക്രയമ്
ഒരു വേശ്യ അവളുടെ ശരീരം വിറ്റ് ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നു.
യേഷാമാലിങ്ഗനേനൈവ കര്മണാം ഖണ്ഡനം ഭവേത്
അവരുടെ അളിംഗനം മാത്രം കൊണ്ട് തന്നെ കർമ്മങ്ങൾ നശിക്കുന്നു.
തത്കര്മഫലബീജം ച സര്വേഷാം ജനകോ ഹരിഃ
എല്ലാ പ്രവൃത്തികളുടെ ഫലത്തിന്റെ വിത്തിന് ഹരിയാണ് പിതാവ്.
സര്വേഭ്യോ ബലവാന്നിത്യം കര്മരൂപീ ജനാര്ദനഃ
എല്ലാവരിലും ശക്തിയേറിയവനായി ജനാർദ്ദനൻ എപ്പോഴും പ്രവൃത്തിരൂപത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നു.
ജഗത്സ്രഷ്ടുരീശ്വരസ്യ പാദാബ്ജം ദ്രഷ്ടുമാഗതാ
ലോകത്തിന്റെ സ്രഷ്ടാവായ ഈശ്വരന്റെ താമരപ്പാദങ്ങൾ കാണാൻ അവൾ വന്നു.
തമീശ്വരം പതിം കര്തുമിച്ഛയാ സ്വയമാഗതാ
അവളത് ഈശ്വരനെ ഭർത്താവാക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ച് സ്വയം വന്നു.
കസ്യചിത്പാദരജസാ യശസാ ഭാന്തി യോഷിതഃ 4.32.
ഏതോ ഒരാളുടെ പാദധൂളിയിലും യശസ്സിലും സ്ത്രീകൾ പ്രകാശിക്കുന്നു.
സ്വയം വിധാതാ ജഗതാം ചകമ്പേ കുലടാഭയാത്
ലോകങ്ങളുടെ സ്രഷ്ടാവും വേശ്യയുടെ ഭയത്തിൽ വിറച്ചു.
സ്വാങ്ഗം ച ദര്ശയാമാസ കാമബാണപ്രപീഡിതാ
കാമബാണങ്ങൾ കൊണ്ട് വേദനിച്ച അവൾ തന്റെ ശരീരം പുറത്തു കാണിച്ചു.
ആവിര്ഭൂയ പഞ്ച ബാണാന്നിചിക്ഷേപ ച ബ്രഹ്മണി
അവൾ പ്രത്യക്ഷമായി, അഞ്ചു ബാണങ്ങൾ ബ്രഹ്മാവിനോട് എറിഞ്ഞു.
ഉന്മത്തബീജം ജ്വലദം ശശ്വച്ചേതനഹാരകമ്
ഭ്രമത്തിന്റെ വിത്ത് ജ്വലിച്ചു, എല്ലായ്പ്പോഴും ബോധം കവർന്നു.
കിംകരാന്പ്രേഷയാമാസ സംമോഹായ പിതുര്മുദാ
അവൾ സന്തോഷത്തോടെ തന്റെ അച്ഛനെ ഭ്രമിപ്പിക്കാൻ ദാസികളെ അയച്ചു.
നിയുജ്യാഭ്യന്തരം ഗത്വാ തദ്വികാരം ചകാര ഹ । ഷട്പദഃ സുന്ദരം സൂക്ഷ്മം ജുഗുഞ്ജേ പുരതഃ സ്ഥിതഃ
ആജ്ഞപ്രകാരം അകത്ത് കയറി അവൾ ആ മാറ്റം ഉണ്ടാക്കി; അതിനുമുമ്പിൽ ഒരു സുന്ദരമായ ചെറുതായ മധുപുരയൻ മധുരമായി ഗംഭീരം പാടുന്നു.
സതതം മുദിതസ്തത്ര ബഭ്രാമ ച മധുഃ സ്വയമ്
അവിടെ ആ മധുപുരയൻ എപ്പോഴും സന്തോഷത്തോടെ ചുറ്റി സഞ്ചരിച്ചു.
ദദര്ശ മോഹിനീ ഭാവം പ്രഹസ്യ ച പുനഃ പുനഃ
മോഹിനി ആ ഭാവം കണ്ടു, വീണ്ടും വീണ്ടും ചിരിച്ചു.
വിധാതാ ബുബുധേ സര്വം സര്വബന്ധനിബന്ധനമ് 4.32.
സ്രഷ്ടാവ് എല്ലാം മനസ്സിലാക്കി, എല്ലാ ബന്ധങ്ങളുടെയും ബന്ധനം.
തുഷ്ടാവ മനസാ കൃഷ്ണം ശാന്തം ഹൃത്പങ്കജസ്ഥിതമ്
കൃഷ്ണനെ മനസ്സിൽ വച്ച്, ഹൃദയത്തിലെ താമരയിൽ വസിക്കുന്ന ശാന്തസ്വഭാവിയേ, അവൻ പ്രശംസിച്ചു.
അതീവ കമനീയം ച കിശോരം സ്ഥിരയൌവനമ്
അവൻ അത്യന്തം മനോഹരനും യൗവനം പൂർണ്ണമായ ഒരു ബാലനുമാണ്.