തസ്യ തദ്വചനം ശ്രുത്വാ വരം വവ്രേ പരാത്പരമ് 4.31.
അവന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട രാജാവ് പരമോന്നതമായ വരം ചോദിച്ചു.
കൃപയാ ച വരം ബ്രഹ്മാ ദത്തവാനഭിവാഞ്ഛിതമ്
ദയാലുവായ ബ്രഹ്മാവ് അവൻ ആഗ്രഹിച്ച വരം നൽകി.
ഏതസ്മിന്നന്തരേ രാജാ ദദര്ശ രഥമുത്തമമ്
അതിനിടയിൽ രാജാവ് അത്യുത്തമമായ ഒരു രഥം കണ്ടു.
തേജസാഽഽച്ഛാദിതം സര്വം സുപ്രദീപ്തം ദിശോ ദശ
അത് അതിന്റെ പ്രകാശത്തിൽ എല്ലാ ദിശകളും മൂടി അതീവ ദീപ്തിയായി തിളങ്ങി.
അമൂല്യരത്നരചിതം വിചിത്രകലശോജ്ജ്വലമ്
അത് വിലമതിക്കാനാകാത്ത രത്നങ്ങളിൽ നിർമ്മിച്ചും അതിശയകരമായ കലശങ്ങൾ കൊണ്ട് അലങ്കരിച്ചുമായിരുന്നു.
സദ്രത്നദര്പണൈര്ദീപ്തൈരതീവ സുമനോഹരമ്
മുല്യവത്തായ രത്നങ്ങളാൽ നിർമ്മിച്ച ദർപ്പണങ്ങൾ കൊണ്ട് അതി മനോഹരമായിരുന്നു.
പാരിജാതപ്രസൂനാനാം മാലാജാലൈഃ സുശോഭിതമ്
പാരിജാതപൂക്കളുടെ മാലകളാൽ അതിനെ മനോഹരമായി അലങ്കരിച്ചു.
വേഷ്ടിതം പാര്ഷദൈര്ദിവ്യൈ രത്നഭൂഷണഭൂഷിതൈഃ
ദിവ്യരത്നാഭരണങ്ങൾ ധരിച്ച ദൈവിക സേവകർ ചുറ്റിപ്പറ്റി നിന്നു.
പീതവസ്ത്രപരീധാനൈശ്ചന്ദനാഗുരുചര്ചിതൈഃ
പച്ചവസ്ത്രം ധരിച്ചും ചന്ദനവും അഗരുവും പുരട്ടിയുമായിരുന്നു അവർ.
സഹസാ തസ്യ ശിരസി പുഷ്പവൃഷ്ടിര്ബഭൂവ ഹ
അപ്രതീക്ഷിതമായി അവന്റെ തലയിൽ പുഷ്പവർഷം പെയ്തു.
ഋഷയോ മുനയഃ സിദ്ധാഃ പ്രകുര്വന്തോ മുദാഽഽശിഷമ് 4.31.
മഹർഷിമാരും മുനിമാരും സിദ്ധന്മാരും സന്തോഷത്തോടെ അനുഗ്രഹങ്ങൾ നൽകി.
രാജാ ച പാര്ഷദാന്ധ്യാത്വാ തദ്രൂപശ്ച ബഭൂവ ഹ
രാജാവ് ആ സേവകരെ നിരീക്ഷിച്ച് അവരുടെ രൂപം ഏറ്റെടുത്തു.
മദീയഃ പാര്ഷദോ ഭൂത്വാ സ ച തസ്ഥൌ മമാന്തികേ
അവൻ എന്റെ അനുചരനായി മാറി, എന്റെ അടുത്ത് നിന്നു.
പുഷ്പോദ്യാനേ ച രമ്യേ ച പുഷ്പചന്ദനവായുനാ
പുഷ്പങ്ങളും ചന്ദനവും മണക്കുന്ന കാറ്റ് വീശുന്ന ആ മനോഹരമായ പൂന്തോട്ടത്തിൽ,
വിലോക്യ വക്രനയനാ ജുഗോപ സസ്മിതം മുഖമ്
വളഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ അവളെ നോക്കി, അവളുടെ പുഞ്ചിരിയുള്ള മുഖം സംരക്ഷിച്ചു.
ചാരുചമ്പകവര്ണാഭാ സതതം സ്ഥിരയൌവനാ
സുന്ദരമായ ചമ്പകപൂവിന്റെ നിറംപോലെയുള്ള കാന്തിയോടെ, എപ്പോഴും യൗവനം നിലനിൽക്കുന്നവളായിരുന്നു അവൾ.
ശരത്പാര്വണശുഭ്രാംശുപ്രഭാമുഷ്ടകരാനനാ
ശരത്കാലത്തിലെ പൗർണ്ണമിയുടെ ശുദ്ധമായ പ്രകാശംപോലെ അവളുടെ മുഖം തിളങ്ങി.
ത്രൈലോക്യം മോഹിതും ശക്താ കടാക്ഷൈരേവ ലീലയാ
അവളുടെ കണ്മുന്നുകളാൽ മാത്രം, ലളിതമായി മൂന്നു ലോകത്തെയും ആകർഷിക്കാൻ അവൾക്ക് കഴിഞ്ഞു.
പുലകാഞ്ചിതസര്വാങ്ഗീ മൂര്ച്ഛാം സംപ്രാപ വര്ത്മനി
അവളുടെ ശരീരം മുഴുവൻ രോമാഞ്ചം നിറഞ്ഞു, വഴിയിൽ അവൾ ബോധംകെട്ടുവീണു.
സ വികാരം ന ഹി പ്രാപ ഹ്യാത്മാരാമോ ജിതേംദ്രിയഃ
സ്വയം തൃപ്തിയും ഇന്ദ്രിയജയവും ഉള്ളവൻ ആയതിനാൽ അവനിൽ യാതൊരു മാറ്റവും സംഭവിച്ചില്ല.
സകാമാ സാ ച കുലടാ ബഭൂവ ഹതചേതനാ 4.31.
ആഗ്രഹം നിറഞ്ഞ അവൾ, ബോധം നഷ്ടപ്പെട്ട ഒരു വീണുപോയ സ്ത്രീയായി മാറി.
സര്വം ജാരം വിസസ്മാര തത്യാജ ഹരിമീശ്വരീ
അവൾ എല്ലാ പ്രേമികരെയും മറന്നു, ഹരിയെ ഉപേക്ഷിച്ചു.
തപ്തപാത്രേ യഥാ സസ്യം ഭ്രമത്യേവ തഥാ പഥി
ചൂടുള്ള പാത്രത്തിൽ വിത്ത് ചുറ്റി നടക്കുന്നതുപോലെ, അവൾ വഴിയിൽ അലഞ്ഞു.
ഗച്ഛന്തീ കാമലോകം സാ സകാമാ തേന വര്ത്മനാ അഭിപ്രായേണ ബുബുധേ പപ്രച്ഛ സസ്മിതാ തദാ
ആഗ്രഹം നിറഞ്ഞ അവൾ ആ വഴിയിലൂടെ കാമലോകത്തേക്ക് പോയി; അവന്റെ മനസ്സിലുള്ള ഉദ്ദേശം മനസ്സിലാക്കി, അവൾ പുഞ്ചിരിയോടെ ചോദിച്ചു.
വദ ശീഘ്രം മഹാഭാഗേ രമ്ഭാഽഹം ചേതനം കുരു
മഹാഭാഗ്യവതിയായവളേ, വേഗം പറയൂ; ഞാൻ രംഭയാണു, എന്നെ ബോധമെടുക്കൂ.
കുലടാ സര്വസൌഭാഗ്യാ ന വയം കുലപാലികാഃ
നാം വീണുപോയ സ്ത്രീകൾക്ക് എല്ലാ ഭാഗ്യവും ഉണ്ട്; കുടുംബമാനത്തെ കാത്തുസൂക്ഷിക്കുന്നവരല്ല നാം.
യാന്തി പ്രാണാ യതഃ കാലേ കാ ലജ്ജാ തത്ര ജീവിനാമ്
ജീവൻ നിർണ്ണയിച്ച സമയത്ത് പോകുമ്പോൾ, ജീവിച്ചിരിക്കുന്നവർക്കെന്ത് ലജ്ജയുണ്ട്?
കാന്തേഽപത്യേ സ്വബന്ധൌ ച സ്നേഹോ യഃ സ്വാത്മഹേതുകഃ
കാന്തനോടോ, മകനോടോ, ബന്ധുക്കളോടോ ഉള്ള സ്നേഹം എല്ലാം സ്വാർത്ഥതയിൽ നിന്നാണ് ഉളവാകുന്നത്.
യേഷു യന്മാനസം ശശ്വത്തേഷാം പ്രാണാസ്ത ഏവ ഹി
യാരിൽ മനസ്സ് എപ്പോഴും നിലനിൽക്കുന്നു, അവരുടെ പ്രാണൻ അവരോടാണ്.
സഹ സഖ്യാ സമാലോക്യ മനസാ ഗച്ഛ തം പ്രിയമ് 4.31.
സുഹൃത്തിന്റെ കൂടെ കണ്ട ശേഷം, മനസ്സോടെ പ്രിയനോടു ചേർന്ന് പോകൂ.