നിഷ്കലഃ പുംശ്ചലീ ശാപാദ്ബ്രഹ്മാഽപൂജ്യോ യഥാ പുരാ സുഖദം പുണ്യദം ഗൂഢം കിം ഭൂയഃ ശ്രോതുമിച്ഛസി
ശാപം മൂലം, ഭാഗങ്ങളില്ലാത്തവനും, പുരുഷന്മാരെ വഞ്ചിക്കുന്നവളും ആയ ബ്രഹ്മാവിന് പഴയപോലെ ആരും പൂജിക്കാത്തവനായി. ഇത് സന്തോഷവും, പുണ്യവും നൽകുന്ന രഹസ്യമാണു—നിനക്ക് ഇനിയും കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹമുണ്ടോ?
കിമാശ്ചര്യം ശ്രുതം നാഥ ചരിതം സുമനോഹരമ്
പ്രഭോ, ഇത്ര മനോഹരമായ ഒരു അത്ഭുതകഥ കേട്ടിട്ടുണ്ട് എങ്കിൽ ഏതാണ് അതു?
യോ വിധാതാ ത്രിജഗതാം തപസാം ഫലദായകഃ
മൂന്നു ലോകങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുന്നവനും, തപസ്സിന്റെ ഫലം നൽകുന്നവനും ആയവൻ—
ശ്രീകൃഷ്ണ ഉവാച തപസ്വീ വൈഷ്ണവഃ ശ്രേഷ്ഠോ ജ്ഞാനീ പരമധാര്മികഃ
ശ്രീകൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: വൈഷ്ണവനായ തപസ്സുകാരൻ ആണ് ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠനും, ജ്ഞാനിയുമാണ്, പരമധാർമികനും ആകുന്നു.
സ ച പൂര്വം തപഃ കുര്വന്നാജഗാമ മമ പ്രിയേ
അവൻ മുമ്പ് കഠിനതപസ്സു ചെയ്തശേഷം എന്റെ അടുക്കൽ വന്നു, പ്രിയേ.
തപശ്ചകാര രാജേന്ദ്രോ വര്ഷാണാം ച സഹസ്രകമ്
ആ രാജാവ് ആയിരം വർഷം കഠിനതപസ്സു ചെയ്തു.
വല്മീകാച്ഛാദിതം ദേഹം ദൃഷ്ട്വാ ധാതാ കൃപാനിധിഃ
വാൽമീകത്തിൽ മറഞ്ഞ അവന്റെ ശരീരം കണ്ട ദയാമയനായ സ്രഷ്ടാവ്
കമണ്ഡലുജലേനൈവ മമ ദേഹോദ്ഭവേന ച
തന്റെ കമണ്ഡലുവിലെ വെള്ളവും എന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്നുണ്ടായതും ഉപയോഗിച്ച്
കമണ്ഡലുജലസ്പര്ശാദുത്ഥായ നൃപതിഃ സ്വയമ്
കമണ്ഡലുവിലെ വെള്ളം തൊട്ടപ്പോൾ രാജാവ് സ്വയം എഴുന്നേറ്റു.
സ തം നമന്തം രാജാനമുവാച കമലോദ്ഭവഃ
കമലത്തിൽ ജനിച്ചവൻ നമസ്കരിക്കുന്ന രാജാവിനോട് പറഞ്ഞു.
തസ്യ തദ്വചനം ശ്രുത്വാ വരം വവ്രേ പരാത്പരമ് 4.31.
അവന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട രാജാവ് പരമോന്നതമായ വരം ചോദിച്ചു.
കൃപയാ ച വരം ബ്രഹ്മാ ദത്തവാനഭിവാഞ്ഛിതമ്
ദയാലുവായ ബ്രഹ്മാവ് അവൻ ആഗ്രഹിച്ച വരം നൽകി.
ഏതസ്മിന്നന്തരേ രാജാ ദദര്ശ രഥമുത്തമമ്
അതിനിടയിൽ രാജാവ് അത്യുത്തമമായ ഒരു രഥം കണ്ടു.
തേജസാഽഽച്ഛാദിതം സര്വം സുപ്രദീപ്തം ദിശോ ദശ
അത് അതിന്റെ പ്രകാശത്തിൽ എല്ലാ ദിശകളും മൂടി അതീവ ദീപ്തിയായി തിളങ്ങി.
അമൂല്യരത്നരചിതം വിചിത്രകലശോജ്ജ്വലമ്
അത് വിലമതിക്കാനാകാത്ത രത്നങ്ങളിൽ നിർമ്മിച്ചും അതിശയകരമായ കലശങ്ങൾ കൊണ്ട് അലങ്കരിച്ചുമായിരുന്നു.
സദ്രത്നദര്പണൈര്ദീപ്തൈരതീവ സുമനോഹരമ്
മുല്യവത്തായ രത്നങ്ങളാൽ നിർമ്മിച്ച ദർപ്പണങ്ങൾ കൊണ്ട് അതി മനോഹരമായിരുന്നു.
പാരിജാതപ്രസൂനാനാം മാലാജാലൈഃ സുശോഭിതമ്
പാരിജാതപൂക്കളുടെ മാലകളാൽ അതിനെ മനോഹരമായി അലങ്കരിച്ചു.
വേഷ്ടിതം പാര്ഷദൈര്ദിവ്യൈ രത്നഭൂഷണഭൂഷിതൈഃ
ദിവ്യരത്നാഭരണങ്ങൾ ധരിച്ച ദൈവിക സേവകർ ചുറ്റിപ്പറ്റി നിന്നു.
പീതവസ്ത്രപരീധാനൈശ്ചന്ദനാഗുരുചര്ചിതൈഃ
പച്ചവസ്ത്രം ധരിച്ചും ചന്ദനവും അഗരുവും പുരട്ടിയുമായിരുന്നു അവർ.
സഹസാ തസ്യ ശിരസി പുഷ്പവൃഷ്ടിര്ബഭൂവ ഹ
അപ്രതീക്ഷിതമായി അവന്റെ തലയിൽ പുഷ്പവർഷം പെയ്തു.
ഋഷയോ മുനയഃ സിദ്ധാഃ പ്രകുര്വന്തോ മുദാഽഽശിഷമ് 4.31.
മഹർഷിമാരും മുനിമാരും സിദ്ധന്മാരും സന്തോഷത്തോടെ അനുഗ്രഹങ്ങൾ നൽകി.
രാജാ ച പാര്ഷദാന്ധ്യാത്വാ തദ്രൂപശ്ച ബഭൂവ ഹ
രാജാവ് ആ സേവകരെ നിരീക്ഷിച്ച് അവരുടെ രൂപം ഏറ്റെടുത്തു.
മദീയഃ പാര്ഷദോ ഭൂത്വാ സ ച തസ്ഥൌ മമാന്തികേ
അവൻ എന്റെ അനുചരനായി മാറി, എന്റെ അടുത്ത് നിന്നു.
പുഷ്പോദ്യാനേ ച രമ്യേ ച പുഷ്പചന്ദനവായുനാ
പുഷ്പങ്ങളും ചന്ദനവും മണക്കുന്ന കാറ്റ് വീശുന്ന ആ മനോഹരമായ പൂന്തോട്ടത്തിൽ,
വിലോക്യ വക്രനയനാ ജുഗോപ സസ്മിതം മുഖമ്
വളഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ അവളെ നോക്കി, അവളുടെ പുഞ്ചിരിയുള്ള മുഖം സംരക്ഷിച്ചു.
ചാരുചമ്പകവര്ണാഭാ സതതം സ്ഥിരയൌവനാ
സുന്ദരമായ ചമ്പകപൂവിന്റെ നിറംപോലെയുള്ള കാന്തിയോടെ, എപ്പോഴും യൗവനം നിലനിൽക്കുന്നവളായിരുന്നു അവൾ.
ശരത്പാര്വണശുഭ്രാംശുപ്രഭാമുഷ്ടകരാനനാ
ശരത്കാലത്തിലെ പൗർണ്ണമിയുടെ ശുദ്ധമായ പ്രകാശംപോലെ അവളുടെ മുഖം തിളങ്ങി.
ത്രൈലോക്യം മോഹിതും ശക്താ കടാക്ഷൈരേവ ലീലയാ
അവളുടെ കണ്മുന്നുകളാൽ മാത്രം, ലളിതമായി മൂന്നു ലോകത്തെയും ആകർഷിക്കാൻ അവൾക്ക് കഴിഞ്ഞു.
പുലകാഞ്ചിതസര്വാങ്ഗീ മൂര്ച്ഛാം സംപ്രാപ വര്ത്മനി
അവളുടെ ശരീരം മുഴുവൻ രോമാഞ്ചം നിറഞ്ഞു, വഴിയിൽ അവൾ ബോധംകെട്ടുവീണു.
സ വികാരം ന ഹി പ്രാപ ഹ്യാത്മാരാമോ ജിതേംദ്രിയഃ
സ്വയം തൃപ്തിയും ഇന്ദ്രിയജയവും ഉള്ളവൻ ആയതിനാൽ അവനിൽ യാതൊരു മാറ്റവും സംഭവിച്ചില്ല.