ശ്രുത്വൈതച്ചരിതം വിപ്രോ ജഗാമ ശിവസന്നിധിമ്
ഈ കഥ കേട്ട ശേഷം, ആ വിപ്രൻ ശിവന്റെ സന്നിധിയിൽ എത്തി.
സകലത്രോ യഥാ യോഗീ തുഷ്ടാവ യോഗിനാം ഗുരുമ്
ഭാര്യയോടൊപ്പം, യോഗിയായവൻ, യോഗികളിലെ ഗുരുവിനെ സ്തുതിച്ചു.
അസിത ഉവാച യോഗീന്ദ്രാണാം ച യോഗീന്ദ്ര ഗുരൂണാം ഗുരവേ നമഃ
അസിതൻ പറഞ്ഞു: യോഗികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ ഗുരുവിനും, ഗുരുക്കന്മാരുടെ ഗുരുവിനും ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു.
മൃത്യോമൃര്ത്യുസ്വരൂപേണ മൃത്യുസംസാരഖണ്ഡന
മരണം എന്നും അമൃതം എന്നും രൂപംകൊണ്ടവനും, മരണവും സാംസാരിക ബന്ധവും നശിപ്പിക്കുന്നവനും ആയവനേ,
കാലരൂപം കലയതാം കാലകാലേശ കാരണ
കാലത്തിന്റെ രൂപം ധരിക്കുന്നവരെ അറിയുന്നവനും, സമയത്തിന്റെ അദ്ധ്യക്ഷനും, എല്ലാറ്റിനും കാരണം ആയവനേ,
ഗുണാതീത ഗുണാധാര ഗുണബീജ ഗുണാത്മക
ഗുണങ്ങളെ അതിജീവിച്ചവൻ, ഗുണങ്ങൾക്ക് ആധാരമായവൻ, ഗുണങ്ങളുടെ വിത്ത്, ഗുണങ്ങളാണ് സ്വഭാവമായവൻ.
ബ്രഹ്മസ്വരൂപ ബ്രഹ്മജ്ഞ ബ്രഹ്മഭാവേ ച തത്പര
ബ്രഹ്മത്തിന്റെ സ്വരൂപം, ബ്രഹ്മത്തെ അറിയുന്നവൻ, ബ്രഹ്മഭാവത്തിൽ ലീനനായവൻ.
ഇതി സ്തുത്വാ ശിവം നത്വാ പുരസ്തസ്ഥൌ മുനീശ്വരഃ
ശിവനെ സ്തുതിച്ച് നമസ്കരിച്ച്, മുനികളിൽ ശ്രേഷ്ഠൻ അവന്റെ മുമ്പിൽ നിന്നു.
അസിതേന കൃതം സ്തോത്രം ഭക്തിയുക്തശ്ച യഃ പഠേത്
അസിതൻ രചിച്ച ഈ സ്തോത്രം ഭക്തിയോടെ ആരെങ്കിലും പാരായണം ചെയ്താൽ—
സ ലഭേദ്വൈ ഷ്ണവം പുത്രം ജ്ഞാനിനം ചിരജീവിനമ് 4.30.
അവൻ വൈഷ്ണവനായ, ജ്ഞാനമുള്ള, ദീർഘായുസ്സുള്ള ഒരു മകനെ പ്രാപിക്കും.
അഭാര്യോ ലഭതേ ഭാര്യാം സുശീലാം ച പതിവ്ര താമ്
ഭാര്യയില്ലാത്തവന് നല്ല സ്വഭാവവും ഭർത്താവിനോടുള്ള ഭക്തിയും ഉള്ള ഒരു ഭാര്യ ലഭിക്കും.
ഇദം സ്തോത്രം പുരാ ദത്തം ബ്രഹ്മണാ ച പ്രചേതസേ
ഈ സ്തോത്രം പുരാതനകാലത്ത് ബ്രഹ്മാവ് പ്രചേതസിന് നൽകിയതാണു.
ശ്രീകൃഷ്ണ ഉവാച ഉവാച ബ്രഹ്മണഃ പുത്രം സ്വഭക്തം ഭക്തവ ത്സലഃ
ശ്രീകൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: ഭക്തനോടുള്ള സ്നേഹത്തോടെ ബ്രഹ്മാവിന്റെ മകനായ തന്റെ ഭക്തനോടു അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു.
ശംകര ഉവാച പുത്രസ്തേ ഭവിതാ സത്യം മദംശേന ച മത്സമഃ
ശങ്കരൻ പറഞ്ഞു: നിന്റെ മകൻ തീർച്ചയായും ജനിക്കും; എന്റെ ഭാഗം ഉൾക്കൊണ്ടവനായി, അവൻ എനിക്ക് സമാനനാവും.
ദാസ്യാമി മന്ത്രമതുലം സര്വേഷാം ച സുദുര്ലഭമ്
എല്ലാവർക്കും വളരെ അപൂർവമായതും അതുല്യമായതുമായ ഒരു മന്ത്രം ഞാൻ നിനക്ക് നൽകും.
സ്തോത്രം പൂജാവിധാനം ച കവചം പരമാദ്ഭുതമ്
ഒരു സ്തോത്രവും, പൂജാവിധിയും, അത്ഭുതകരമായ ഒരു കാവചവും ഞാൻ നൽകും.
വരം ദാതുമിഷ്ടദേവീ പ്രത്യക്ഷാ ഭവിതേതി ച
നിനക്ക് ഇഷ്ടമായ ദേവി നേരിട്ട് പ്രത്യക്ഷമായി വരം നൽകും.
ജജാപ പരമം മന്ത്രം സോഽസിതഃ ശതവത്സരമ്
അസിതൻ ആ പരമമായ മന്ത്രം നൂറുവർഷം ജപിച്ചു.
പുത്രസ്തേ ഭവിതാ സത്യം മഹാജ്ഞാനീ സുതേതി ച
നിന്റെ മകൻ തീർച്ചയായും ജനിക്കും; അവൻ മഹത്തായ ജ്ഞാനിയാകും, മകനേ.
കാലേന ച സുതസ്തസ്യ ശിവാംശേന ബഭൂവ ഹ 4.30.
സമയത്തിന് ശേഷം, ശിവന്റെ ഭാഗം ഉൾക്കൊണ്ടവനായി അവന്റെ മകൻ ജനിച്ചു.
സുയജ്ഞനൃപതേഃ കന്യാം രത്നമാലാവതീം മുദാ
സുയജ്ഞൻ എന്ന രാജാവിന്റെ മകളായ രത്നമാലാവതിയെ സന്തോഷത്തോടെ വിവാഹം കഴിച്ചു.
സ്ഥാനേ സ്ഥാനേ ച രഹസി ശതവര്ഷം തയാ സഹ
വിവിധ സ്ഥലങ്ങളിലും രഹസ്യമായി അവളോടൊപ്പം നൂറുവർഷം അവൻ കഴിഞ്ഞു.
കാലാന്തരേ സ വിരതോ ബഭൂവ മുനിപുംഗവഃ
കുറെക്കാലത്തിന് ശേഷം, ആ മഹർഷി വൈരാഗ്യം പ്രാപിച്ചു.
ഉത്ഥായ രാത്രൌ ശയനാദ്വിരക്തശ്ച തപോധനഃ
രാത്രിയിൽ കിടക്കയിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റു, ആ തപസ്സുകാരൻ ആസക്തി വിട്ട് പുറപ്പെട്ടു.
നിദ്രാം ത്യക്ത്വാ ച തത്കാന്താ ന ദൃഷ്ട്വാ സ്വാമിനം സതീ
ഉറക്കം ഉപേക്ഷിച്ച് ഭർത്താവിനെ കാണാതിരുന്ന സതീഭാര്യ—
ഉത്തിഷ്ഠന്തീ നിര്വിശന്തീ രുരോദോച്ചൈര്മുഹുര്മുഹുഃ
എഴുന്നേറ്റു തിരഞ്ഞു, അവൾ വീണ്ടും വീണ്ടും ഉച്ചത്തിൽ കരഞ്ഞു.
ആഹാരം ച പരിത്യജ്യ പ്രാണാംസ്തത്യാജ സുന്ദരീ
ഭക്ഷണം ഉപേക്ഷിച്ച് ആ സുന്ദരി ജീവൻ വിട്ടു.
തപശ്ചകാര സ മുനിര്ഗന്ധമാദനഗഹ്വരേ
ആ മഹർഷി ഗന്ധമാദനഗുഹയിൽ തപസ്സ് ചെയ്തു.
തം ദദര്ശ ഹ ദൈവേന രമ്ഭാ ശൃംഗാരലോലുപാ
വിധിയുടെ ഇച്ഛപ്രകാരം സ്നേഹത്തോടും ആസക്തിയോടും കൂടിയ രംഭാ അവനെ കണ്ടു.
സാ ച തം കഥയാമാസ നിര്ജനേ സമുപസ്ഥിതാ 4.30.
അവൾ അവനടുത്ത് ഒറ്റയ്ക്കെത്തി സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി.