തസ്യാഃ കപാലേ സിംദൂരതിലകം സുന്ദരം ദദൌ
അവളുടെ നെറ്റിയിൽ മനോഹരമായ സിന്ദൂരപ്പൂവ് അവൻ ചാർത്തി.
സാലക്തകാംശ്ച നഖരാംശ്ചിത്രിതാന്പാദപദ്മയോഃ
അവളുടെ കമലപാദങ്ങളിലെ നഖങ്ങൾ ചുവന്ന അലക്തക കൊണ്ട് അലങ്കരിച്ചു.
ഉത്ഥായാഥ തയാ സാര്ദ്ധം ജഗാമ ഹി സരോവരമ്
ശേഷം അവളോടൊപ്പം എഴുന്നേറ്റ് അവൻ തടാകത്തിലേക്ക് പോയി.
നിര്മലസ്ഫടികാകാരജലപൂര്ണം മനോഹരമ്
അത് സുതാര്യവും മനോഹരവുമായ സ്ഫടികംപോലെയുള്ള വെള്ളം നിറഞ്ഞതായിരുന്നു.
തത്ര സ്നാത്വാ ജലക്രീഡാം ചകാര ഹ തയാ സഹ
അവിടെ കുളിച്ച് അവർ ഒരുമിച്ച് വെള്ളത്തിൽ കളിച്ചു.
സഹസ്രദലപദ്മേ ച ഗൃഹീത്വാ മാധവഃ സ്വയമ്
ആയിരം ദളങ്ങളുള്ള താമരപ്പൂവിന്മേൽ മാധവൻ തന്നെ എടുത്തു,
ചന്ദനാഗുരുകസ്തൂരീകുങ്കുമദ്രവമീപ്സിതമ്
ചന്ദനം, അഗരു, കസ്തൂരി, കുങ്കുമം എന്നിവയുടെ ഇഷ്ടമായ ദ്രവ്യം.
തതോ ഗച്ഛംസ്തയാ സാര്ദ്ധം ദദര്ശ പുരതോ വടമ് 4.29.
ശേഷം അവളോടൊപ്പം നടക്കുമ്പോൾ മുന്നിൽ ഒരു ആൽമരം കൃഷ്ണൻ കണ്ടു.
മൂലേ യോജനപര്യന്തം ഛായയാ പരിവേഷ്ടിതമ്
അടിത്തളത്തിൽ ഒരു യോജന ദൂരമോളം തണലാൽ ചുറ്റപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.
പുഷ്പാക്തേന സുശീതേന വായുനാ സുരഭീകൃതേ
പൂക്കളാൽ സുഗന്ധവും ശീതളവുമുള്ള കാറ്റ് ആ സ്ഥലം മനോഹരമാക്കി.
പ്രഹര്ഷിതശ്ച ശ്രീകൃഷ്ണഃ കഥയാമാസ രാധികാമ്
ഹൃദയം സന്തോഷത്തോടെ നിറഞ്ഞ ശ്രീകൃഷ്ണൻ രാധികയോട് സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി.
ആഗച്ഛന്തം ച തം ദൃഷ്ട്വാ പ്രസന്നവദനേക്ഷണമ്
സന്തോഷം നിറഞ്ഞ മുഖവും ദൃഷ്ടിയുംകൊണ്ട് അവനെ സമീപിച്ചുവരുന്നത് കണ്ടു.
ധ്യാനാദ്വിരതമഗ്രേ ച പശ്യന്തം ബഹിരേവ തത്
ധ്യാനം അവസാനിപ്പിച്ച് പുറത്തേക്ക് നോക്കുന്നവനായി അവൻ അവിടെ നിന്നു.
നാമ്നാഽഷ്ടവക്രം ജടിലം ജ്വലന്തം ബ്രഹ്മതേജസാ
അഷ്ടവക്രൻ എന്ന പേരിൽ, ജടയുള്ളവനും ബ്രഹ്മതേജസ്സാൽ പ്രകാശിക്കുന്നവനുമായിരുന്നു.
അഹോ കിം വാ ബ്രഹ്മതേജോ മൂര്തിമന്തമിഹ സ്വയമ്
അയ്യോ, ഇതെന്ത് ബ്രഹ്മതേജസ്സ് തന്നെയോ ഈ രൂപത്തിൽ ഇവിടെ പ്രത്യക്ഷമായിരിക്കുന്നു!
പുടാഞ്ജലിയുതം ഭക്ത്യാ ഭീതം പ്രണതകംധരമ്
കൈകൾ കൂപ്പി ഭക്തിയോടെ, ഭയത്തോടെയും വിനയത്തോടെ കഴുത്ത് താഴ്ത്തി നിൽക്കുന്നു.
പ്രഭാവം കഥയാമാസ മുനീന്ദ്രസ്യ മഹാത്മനഃ യത്സ്തോത്രം ച പുരാ ദത്തം ശംകരേണ മഹാത്മനാ
ആ മഹാത്മാവായ മുനിയുടെ മഹത്വവും, മഹാത്മാവായ ശങ്കരൻ മുമ്പ് നൽകിയ സ്തോത്രവും അവൻ വിവരിച്ചു.
അഷ്ടാവക്ര ഉവാച ഗുണീശ ഗുണിനാം ബീജ ഗുണായന നമോഽസ്തു തേ ।। 4.29.
അഷ്ടവക്രൻ പറഞ്ഞു: ഗുണങ്ങളുടെ നാഥാ, സദ്ഗുണികളുടെ വിത്ത്, ഗുണങ്ങളുടെ ആവാസം, നിനക്കു ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു.
സിദ്ധിസ്വരൂപ സിദ്ധ്യേശ സിദ്ധിബീജ പരാത്പര
സിദ്ധിയുടെ സ്വരൂപം, സിദ്ധികളുടെ നാഥൻ, സിദ്ധിയുടെ വിത്ത്, പരമോന്നതൻ.
ഹേ വേദബീജ വേദജ്ഞ വേദിന്വേദവിദാം വര
വേദങ്ങളുടെ വിത്ത്, വേദങ്ങളെ അറിയുന്നവൻ, വേദജ്ഞന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠൻ.
ബ്രഹ്മാനന്തേശ ശേഷേന്ദ്ര ധര്മാദീനാമധീശ്വര
ബ്രഹ്മാവിന്റെ, അനന്തന്റെ, ശേഷന്റെ, ഇന്ദ്രന്റെ, ധർമ്മാദികളുടെ അധിപൻ.
പ്രകൃതേ പ്രാകൃത പ്രജ്ഞ പ്രകൃതീശ പരാത്പര
പ്രകൃതിയുടെ, സ്വാഭാവികമായ, ജ്ഞാനമുള്ള, പ്രകൃതിയുടെ ഇശ്വരൻ, പരമോന്നതൻ.
സൃഷ്ടിസ്ഥിത്യന്തബീജേശ സൃഷ്ടിസ്ഥിത്യന്തകാരണ
സൃഷ്ടി, നില, ലയങ്ങളുടെ വിത്തിന്റെ നാഥൻ; സൃഷ്ടി, നില, ലയങ്ങളുടെ കാരണമായവൻ.
അഹോ യസ്യ ത്രയഃ സ്കന്ധാ ബ്രഹ്മവിഷ്ണുമഹേശ്വരാഃ
അയ്യോ, ആരുടെ മൂന്നു ശാഖകളും ബ്രഹ്മാവും വിഷ്ണുവും മഹേശ്വരനും ആണോ.
സംസാരവിഫലാ ഏവ പ്രകൃത്യംകുരമേവ ച
സാംസാരികജീവിതത്തിന്റെ ഫലശൂന്യതയും പ്രകൃതിയുടെ ആദ്യമുളയും.
തേജോരൂപ നിരാകാര പ്രത്യക്ഷാനൂഹമേവ ച
പ്രകാശസ്വരൂപിയും, രൂപരഹിതനും, നേരിൽ കാണാവുന്നതും മനസ്സിൽ ആലോചിക്കാനാകാത്തതുമാണ്.
ഇത്യുക്ത്വാ സ മുനിശ്രേഷ്ഠോ നിപത്യ ചരണാമ്ബുജേ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ ശേഷം ആ മഹർഷി കാൽപാദങ്ങളിലേക്ക് വീണു.
പപാത തത്ര തദ്ദേഹഃ പാദപദ്മസമീപതഃ 4.29.
അവിടെ അവന്റെ ശരീരം കാൽപാദങ്ങളുടെ അടുത്ത് വീണു.
സപ്തതാലപ്രമാണം തു ചോത്ഥായ ച പപാത ഹ
ഏഴ് താളവൃക്ഷങ്ങളുടെ ഉയരത്തിൽ ഉയർന്നു, പിന്നെ താഴെ വീണു.
അഷ്ടാവക്രകൃതം സ്തോത്രം പ്രാതരുത്ഥായ യഃ പഠേത്
അഷ്ടാവക്രൻ രചിച്ച സ്തോത്രം പ്രഭാതത്തിൽ എഴുന്നേറ്റവൻ ആരായാലും വായിച്ചാൽ,