മാധവോ രാധയാ സാര്ദ്ധമന്തര്ധാനം ചകാര ഹ
മാധവനും രാധയുമൊത്ത് അപ്രത്യക്ഷരായി.
കലാമാനപ്രകാരം ച ശൃംഗാരം ച ചകാര ഹ
അവൻ പലവിധമായ സ്നേഹഭാവങ്ങളും രസഭാവങ്ങളും പ്രകടിപ്പിച്ചു.
തടേ തടേ നദീനാം ച സര്വജന്തുവിവര്ജിതേ
നദികളുടെ തീരങ്ങളിൽ, മറ്റൊരുവനും ഇല്ലാത്ത സ്ഥലങ്ങളിൽ,
കാലിന്ദേ ച പുലിന്ദേ ച മന്ദിരേ ഗന്ധമാദനേ
കാലിന്ദിയിലും പുലിന്ദയിലും ഗന്ധമാദനത്തിലെ ക്ഷേത്രത്തിലും,
പുഷ്പഭദ്രാപുലിനജേ പുഷ്പോദ്യാനേ സുപുഷ്പിതേ
പുഷ്പഭദ്രയുടെ മണല്പുറത്തും പുഷ്പങ്ങൾ നിറഞ്ഞ പൂന്തോട്ടത്തിലും,
ജഗാമ മലയദ്രോണീം രമ്യാം ചന്ദനവായുനാ
ചന്ദനവായു വീശുന്ന മനോഹരമായ മലയദ്രോണമേഖലയിലേക്ക് അവൻ പോയി.
അതീവ സുഖസംഭോഗാന്മൂര്ച്ഛാം സംപ്രാപ്യ രാധികാ
അത്യന്തമായ ആനന്ദത്തിൽ നിന്ന് രാധിക ബോധംകെട്ടു വീണു.
ദൃഷ്ട്വാ താം മൂര്ച്ഛിതാം കൃഷ്ണോ ഘനശ്രോണിപയോധരാമ്
അവളെ അപ്രജ്ഞയിലായിരിക്കുന്നതും, പുഷ്ടമായ കമരും വക്ഷസ്സും ഉള്ളവളുമായ രാധയെ കൃഷ്ണൻ കണ്ടു.
ചേതനാം കാരയാമാസ കൃത്വാ വക്ഷസി തന്ദ്രിതാമ് 4.29.
അവളെ തന്റെ വക്ഷസ്സിൽ കിടത്തിച്ച് കൃഷ്ണൻ അവളെ ബോധം വരുത്തിച്ചു.
കബരീം രചയാമാസ കിംചിദ്വാമേന വക്രതാമ്
അവൻ അവളുടെ മുടി ഇടതുകൈ കൊണ്ട് അല്പം വളഞ്ഞതുപോലെ ചിട്ടപ്പെടുത്തി.
തസ്യാഃ കപാലേ സിംദൂരതിലകം സുന്ദരം ദദൌ
അവളുടെ നെറ്റിയിൽ മനോഹരമായ സിന്ദൂരപ്പൂവ് അവൻ ചാർത്തി.
സാലക്തകാംശ്ച നഖരാംശ്ചിത്രിതാന്പാദപദ്മയോഃ
അവളുടെ കമലപാദങ്ങളിലെ നഖങ്ങൾ ചുവന്ന അലക്തക കൊണ്ട് അലങ്കരിച്ചു.
ഉത്ഥായാഥ തയാ സാര്ദ്ധം ജഗാമ ഹി സരോവരമ്
ശേഷം അവളോടൊപ്പം എഴുന്നേറ്റ് അവൻ തടാകത്തിലേക്ക് പോയി.
നിര്മലസ്ഫടികാകാരജലപൂര്ണം മനോഹരമ്
അത് സുതാര്യവും മനോഹരവുമായ സ്ഫടികംപോലെയുള്ള വെള്ളം നിറഞ്ഞതായിരുന്നു.
തത്ര സ്നാത്വാ ജലക്രീഡാം ചകാര ഹ തയാ സഹ
അവിടെ കുളിച്ച് അവർ ഒരുമിച്ച് വെള്ളത്തിൽ കളിച്ചു.
സഹസ്രദലപദ്മേ ച ഗൃഹീത്വാ മാധവഃ സ്വയമ്
ആയിരം ദളങ്ങളുള്ള താമരപ്പൂവിന്മേൽ മാധവൻ തന്നെ എടുത്തു,
ചന്ദനാഗുരുകസ്തൂരീകുങ്കുമദ്രവമീപ്സിതമ്
ചന്ദനം, അഗരു, കസ്തൂരി, കുങ്കുമം എന്നിവയുടെ ഇഷ്ടമായ ദ്രവ്യം.
തതോ ഗച്ഛംസ്തയാ സാര്ദ്ധം ദദര്ശ പുരതോ വടമ് 4.29.
ശേഷം അവളോടൊപ്പം നടക്കുമ്പോൾ മുന്നിൽ ഒരു ആൽമരം കൃഷ്ണൻ കണ്ടു.
മൂലേ യോജനപര്യന്തം ഛായയാ പരിവേഷ്ടിതമ്
അടിത്തളത്തിൽ ഒരു യോജന ദൂരമോളം തണലാൽ ചുറ്റപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.
പുഷ്പാക്തേന സുശീതേന വായുനാ സുരഭീകൃതേ
പൂക്കളാൽ സുഗന്ധവും ശീതളവുമുള്ള കാറ്റ് ആ സ്ഥലം മനോഹരമാക്കി.
പ്രഹര്ഷിതശ്ച ശ്രീകൃഷ്ണഃ കഥയാമാസ രാധികാമ്
ഹൃദയം സന്തോഷത്തോടെ നിറഞ്ഞ ശ്രീകൃഷ്ണൻ രാധികയോട് സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി.
ആഗച്ഛന്തം ച തം ദൃഷ്ട്വാ പ്രസന്നവദനേക്ഷണമ്
സന്തോഷം നിറഞ്ഞ മുഖവും ദൃഷ്ടിയുംകൊണ്ട് അവനെ സമീപിച്ചുവരുന്നത് കണ്ടു.
ധ്യാനാദ്വിരതമഗ്രേ ച പശ്യന്തം ബഹിരേവ തത്
ധ്യാനം അവസാനിപ്പിച്ച് പുറത്തേക്ക് നോക്കുന്നവനായി അവൻ അവിടെ നിന്നു.
നാമ്നാഽഷ്ടവക്രം ജടിലം ജ്വലന്തം ബ്രഹ്മതേജസാ
അഷ്ടവക്രൻ എന്ന പേരിൽ, ജടയുള്ളവനും ബ്രഹ്മതേജസ്സാൽ പ്രകാശിക്കുന്നവനുമായിരുന്നു.
അഹോ കിം വാ ബ്രഹ്മതേജോ മൂര്തിമന്തമിഹ സ്വയമ്
അയ്യോ, ഇതെന്ത് ബ്രഹ്മതേജസ്സ് തന്നെയോ ഈ രൂപത്തിൽ ഇവിടെ പ്രത്യക്ഷമായിരിക്കുന്നു!
പുടാഞ്ജലിയുതം ഭക്ത്യാ ഭീതം പ്രണതകംധരമ്
കൈകൾ കൂപ്പി ഭക്തിയോടെ, ഭയത്തോടെയും വിനയത്തോടെ കഴുത്ത് താഴ്ത്തി നിൽക്കുന്നു.
പ്രഭാവം കഥയാമാസ മുനീന്ദ്രസ്യ മഹാത്മനഃ യത്സ്തോത്രം ച പുരാ ദത്തം ശംകരേണ മഹാത്മനാ
ആ മഹാത്മാവായ മുനിയുടെ മഹത്വവും, മഹാത്മാവായ ശങ്കരൻ മുമ്പ് നൽകിയ സ്തോത്രവും അവൻ വിവരിച്ചു.
അഷ്ടാവക്ര ഉവാച ഗുണീശ ഗുണിനാം ബീജ ഗുണായന നമോഽസ്തു തേ ।। 4.29.
അഷ്ടവക്രൻ പറഞ്ഞു: ഗുണങ്ങളുടെ നാഥാ, സദ്ഗുണികളുടെ വിത്ത്, ഗുണങ്ങളുടെ ആവാസം, നിനക്കു ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു.
സിദ്ധിസ്വരൂപ സിദ്ധ്യേശ സിദ്ധിബീജ പരാത്പര
സിദ്ധിയുടെ സ്വരൂപം, സിദ്ധികളുടെ നാഥൻ, സിദ്ധിയുടെ വിത്ത്, പരമോന്നതൻ.
ഹേ വേദബീജ വേദജ്ഞ വേദിന്വേദവിദാം വര
വേദങ്ങളുടെ വിത്ത്, വേദങ്ങളെ അറിയുന്നവൻ, വേദജ്ഞന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠൻ.