ശ്യാമം ചതുര്ഭുജം ശാന്തം ലക്ഷ്മീകാന്തം മനോഹരമ്
അവനെ കറുത്ത നിറത്തിൽ, നാലു കൈകളോടെ, ശാന്തനും ആകർഷകനും ലക്ഷ്മിയുടെ പ്രിയനുമായി കണ്ടു.
ഈഷദ്ധാസ്യപ്രസന്നാസ്യം ഭക്താനുഗ്രഹകാതരമ് 4.25.
അവന്റെ മുഖം അല്പം പുഞ്ചിരിയോടെ, ഭക്തന്മാരെ അനുഗ്രഹിക്കാൻ ഉത്സുകനായിരുന്നു.
പാര്ഷദപ്രവരേന്ദ്രൈശ്ച സേവിതം ശ്വേതചാമരൈഃ
പ്രധാനപ്പെട്ട പാർഷദന്മാർ വെള്ള ചാമരങ്ങളുമായി അവനെ സേവിച്ചു.
സുനന്ദനന്ദകുമുദപ്രചണ്ഡാദിഭിരാവൃതമ്
സുനന്ദൻ, നന്ദൻ, കുമുദൻ, പ്രചണ്ഡൻ തുടങ്ങിയവർ അവനെ ചുറ്റി നിന്നു.
ഏവംഭൂതം പ്രഭും ദൃഷ്ട്വാ ദണ്ഡവത്പ്രണനാമ ച
അങ്ങനെയുള്ള രൂപത്തില് പ്രഭുവിനെ കണ്ടു, അവന് ദണ്ഡവത്പ്രണാമം ചെയ്ത് ഭക്തിയോടെ നമസ്കരിച്ചു.
ദീനബന്ധോഽതിദീനേശ കരുണാസാഗര പ്രഭോ
ദീനരുടെ സ്നേഹിതനായ ദയയുടെ സമുദ്രമായ പ്രഭോ, അത്യന്തം ദു:ഖിതരുടെ രക്ഷകനേ!
വേദവേദാങ്ഗസംസ്രഷ്ടുര്വിധാതുശ്ച സ്വയം വിധേ
വേദങ്ങളുടെയും അതിന്റെ ശാഖകളുടെയും സൃഷ്ടാവും, സ്വയം ജനിച്ചവനും, സകലത്തിന്റെയും ആദികാരണവുമാണ് നീ.
സംഹാരകര്തുഃ സംഹാരഃ സര്വേശഃ സര്വകാരണഃ
നശിപ്പിക്കുന്നവന്റെ നാശവും, എല്ലാറ്റിനും കര്ത്താവും, സകല കാരണങ്ങളുടെയും മൂലവും നീ തന്നെയാണ്.
ശരണാഗതശോകാര്തഭയത്രാണപരായണ
ശരണം പ്രാപിച്ചവരും ദു:ഖവും ഭയവും അനുഭവിക്കുന്നവരും രക്ഷിക്കാന് സദാ തയാറായവനാണ് നീ.
ശേഷഃ സഹസ്രവക്ത്രേണ യം സ്തോതും ജഡതാം വ്രജേത്
ആയിരം വായുള്ള ശേഷന് പോലും നിന്നെ സ്തുതിക്കാന് ശ്രമിച്ചാല് വാക്കുകള് മുടങ്ങും.
ശ്രുതയഃ സ്മൃതികര്താരോ വാണീ ചേത്സ്തോതുമക്ഷമാ 4.25.
വേദങ്ങളും സ്മൃതികളുടെ കര്ത്താക്കളും വാണിയും നിന്നെ യഥാര്ഥത്തില് സ്തുതിക്കാന് കഴിയില്ല.
മനൂനാം ച മഹേന്ദ്രാണാമഷ്ടാവിംശതിമേ ഗതേ
ഇരുപത്തിയെട്ടാം മനുവും മഹേന്ദ്രനും കഴിഞ്ഞുപോയാല്,
തസ്യ പാതോ ഭവേദ്യസ്യ ചക്ഷുരുന്മീലനേന ച
ആരുടെയോ കണ്ണ് തുറക്കുന്നതുകൊണ്ട് അവരുടെ നാശം സംഭവിക്കുന്നു.
ഇത്യേവം സ്തവനം കൃത്വാ പപാത ചരണാമ്ബുജേ
ഇങ്ങനെ സ്തുതി അര്പ്പിച്ച്, അവന് കൃതജ്ഞതയോടെ പാദപദ്മത്തില് വീണു.
ദുര്വാസസാ കൃതം സ്തോത്രം ഹരേശ്ച പരമാത്മനഃ
ദുര്വാസന് മഹര്ഷി ഹരിയായ പരമാത്മാവിനായി രചിച്ച സ്തോത്രമാണിത്.
യഃ പഠേത്സംകടഗ്രസ്തോ ഭക്തിയുക്തശ്ച സംയതഃ
യാര് ആയാലും കഷ്ടത അനുഭവിക്കുന്നവന് ഭക്തിയോടെ, ആത്മസംയമനത്തോടെ ഇതു പാരായണം ചെയ്താല്,
രാജദ്വാരേ ശ്മശാനേ ച കാരാഗാരേ ഭയാകുലേ
രാജാവിന്റെ വാതിലില്, ശ്മശാനത്തില്, ജയിലില്, അതവാ ഭയത്തില് മുക്കപ്പെട്ടിരിക്കുമ്പോള്,
വേഷ്ടിതേ രാജസൈന്യേന മഗ്നേ പോതേ മഹാര്ണവേ
രാജസൈന്യം ചുറ്റിയിരിക്കുമ്പോഴും വലിയ സമുദ്രത്തില് കപ്പല് മുങ്ങുമ്പോഴും,
ഇതി ശ്രീബ്രഹ്മവൈവര്തേ ദുര്വാസസാ കൃതം ശ്രീകൃഷ്ണസ്തോത്രം സമാപ്തമ് മുനേശ്ച സ്തവനം ശ്രുത്വാ ഭഗവാന്ഭക്തവത്സലഃ
ഇങ്ങനെ ശ്രീബ്രഹ്മവൈവര്ത്തപുരാണത്തില് ദുര്വാസന് രചിച്ച ശ്രീകൃഷ്ണസ്തോത്രം സമാപിക്കുന്നു. മുനിയുടെ സ്തുതി കേട്ട ഭഗവാന് ഭക്തജനപ്രിയനായി,
ശ്രീഭഗവാനുവാച കിം തു മേ വചനം നിത്യം ശൃണു സത്യം സുഖാവഹമ്
ശ്രീഭഗവാന് പറഞ്ഞു: എന്നിരുന്നാലും, എന്റെ വാക്കുകള് സത്യം, സുഖം നല്കുന്നതാണ്. അതു നീ എപ്പോഴും കേള്ക്കണം.
അന്യേഷാം ച ഭവേജ്ജ്ഞാനം ശ്രുത്വാ ശാസ്ത്രം സതാം മുഖാത് 4.25.
സന്മാര്ഗ്ഗത്തിലുള്ളവരുടെ വായില് നിന്നു ശാസ്ത്രം കേള്ക്കുമ്പോള് മറ്റുള്ളവര്ക്കും ജ്ഞാനം ലഭിക്കും.
കര്മ വേദവിരുദ്ധം ച സര്വേഷാമതിഗര്ഹിതമ്
വേദത്തിന് വിരുദ്ധമായ കര്മ്മം എല്ലാവരും അത്യന്തം നിന്ദിക്കുന്നതാണ്.
പുരാണേഷു ച വേദേഷു ചേതിഹാസേഷു ബ്രാഹ്മണ
പുരാണങ്ങളിലും വേദങ്ങളിലും ഇതിഹാസങ്ങളിലും, ബ്രാഹ്മണാ,
അഹം പ്രാണാ വൈഷ്ണവാനാം മമ പ്രാണാശ്ച വൈഷ്ണവാഃ
വൈഷ്ണവരുടെ ജീവൻ ഞാനാണ്, അവരും എന്റെ ജീവൻ തന്നെയാണ്.
പുത്രാന്പൌത്രാന്കലത്രാംശ്ച രാജ്യം ലക്ഷ്മീം വിഹായ ച
മക്കളെയും മക്കളുടെ മക്കളെയും ഭാര്യമാരെയും രാജ്യവും സമ്പത്തും എല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ച്,
പരാ ഭക്താന്ന മേ പ്രാണാ ന ച ലക്ഷ്മീര്ന ശങ്കരഃ
എന്റെ ഭക്തന്മാരേക്കാൾ എനിക്ക് പ്രിയം ആരുമില്ല; ലക്ഷ്മിയെയും ശങ്കരനെയും പോലും.
ന ബ്രാഹ്മണാ ന വേദാശ്ച ന വേദജനനീ പരാ
ബ്രാഹ്മണന്മാരും വേദങ്ങളും വേദങ്ങളുടെ മാതാവും ഇവരെക്കാൾ ഉന്നതരല്ല.
ഇത്യേവം കഥിതം സര്വം സത്യം സാരം ച വാസ്തവമ്
ഇങ്ങനെ സത്യവും സാരവും യാഥാർത്ഥ്യവും എല്ലാം ഞാൻ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
മാം ദ്വിഷന്തി ച യേ മൂഢാ ജ്ഞാനഹീനാശ്ച വഞ്ചിതാഃ
എന്നെ ദ്വേഷിക്കുന്ന അജ്ഞാനികളും ഭ്രമിതരുമായ മൂഢന്മാർ,
യേ ദ്വിഷന്തി ച മദ്ഭക്താന്പ്രാണാനാമധികം പ്രിയാന്
എന്റെ ഭക്തന്മാരെ, ജീവനെക്കാൾ എനിക്ക് പ്രിയരായവരെ, ദ്വേഷിക്കുന്നവരും,