അഹം ബ്രഹ്മാ ച ഇന്ദ്രശ്ച ആദിത്യാ വസവസ്തഥാ
ഞാനും ബ്രഹ്മാവും ഇന്ദ്രനും ആദിത്യന്മാരും വസുക്കളും,
ആവിര്ഭൂതാസ്തിരോഭൂതാ യസ്യ ഭ്രൂഭങ്ഗലീലയാ 4.25.
അവന്റെ കണ്പിറുക്കലിൽ നിന്നുള്ള ലീലയിൽ എല്ലാവരും ഉദിച്ചു അപ്രത്യക്ഷമാകുന്നു.
അഹം ബ്രഹ്മാ ച കമലാ ദുര്ഗാ വാണീ ച രാധികാ
ഞാനും ബ്രഹ്മാവും ലക്ഷ്മിയും ദുർഗയും വാണിയും രാധികയും,
ക്ഷുദ്രാംശ്ച മഹതോ ഭക്താഞ്ഛശ്വദ്രക്ഷതി യത്നതഃ
അവൻ ചെറുതായവരെയും വലിയ ഭക്തന്മാരെയും എപ്പോഴും ശ്രദ്ധയോടെ രക്ഷിക്കുന്നു.
നിയുജ്യ ചക്രം ദുര്വാര്യം സ്വാത്മതുല്യം ച തേജസാ
അവൻ തനിക്കു തുല്യമായ പ്രകാശമുള്ള ജയിക്കാനാവാത്ത ചക്രം നിയോഗിക്കുന്നു.
സ്വകീയഗുണ നാമ്നാം ച ശ്രവണാദതിസംഭ്രമഃ
തന്റെ ഗുണങ്ങളുടെ പേരുകൾ കേൾക്കുമ്പോൾ അത്യന്തം ആവേശം ഉണ്ടാകുന്നു.
കാന്താ പ്രാണാധികാ ശശ്വന്ന ഹി കോഽപി തതോഽധികഃ
പ്രിയപ്പെട്ട സ്ത്രീയേക്കാൾ ജീവൻ പോലും അത്ര പ്രിയമല്ല; അവളേക്കാൾ പ്രിയപ്പെട്ടവൻ ആരുമില്ല.
സര്വേഷാം ച പ്രിയാ വിപ്രാഃ സ്വശരീരാദപി ദ്വിജ
എല്ലാവർക്കും അവരുടെ പ്രിയപ്പെട്ടവരാണ് സ്വന്തം ശരീരത്തേക്കാൾ കൂടുതലായി പ്രിയം.
ഈശ്വരസ്യ പ്രിയഃ കോ വാഽപ്രിയഃ കോ വാ ജഗത്ത്രയേ
മൂന്നു ലോകങ്ങളിലും ഭഗവാന്ക്ക് ആരാണ് പ്രിയം, ആരാണ് പ്രിയമല്ലാത്തത്?
മഹതി പ്രലയേ ബ്രഹ്മന്ബ്രഹ്മണ്ഡൌഘേ ജലപ്ലുതേ
മഹാപ്രളയത്തിൽ, ബ്രഹ്മാണ്ഡങ്ങൾ വെള്ളത്തിൽ മുങ്ങുമ്പോൾ, ബ്രഹ്മനേ,
ഭജ ബ്രാഹ്മണ ഗോവിന്ദം സ്മര തസ്യ പദാമ്ബുജമ്
ബ്രാഹ്മണാ, ഗോവിന്ദനെ ആരാധിച്ചുകൊൾക, അവന്റെ കമലപാദങ്ങൾ സ്മരിച്ചുകൊൾക.
വ്രജ ശീഘ്രം ച വൈകുണ്ഠം വൈകുണ്ഠഃ ശരണം തവ 4.25.
വൈകുണ്ഠത്തിലേക്ക് വേഗത്തിൽ പോവുക; വൈകുണ്ഠം നിന്റെ അഭയം ആണ്.
ഏതസ്മിന്നന്തരേ വ്യാപ്തം കൈലാസം ചക്രതേജസാ
അവിടെ ഇടയിൽ, ചക്രത്തിന്റെ പ്രകാശം കൈലാസം മുഴുവൻ നിറഞ്ഞു.
ദഗ്ധാ ജ്വാലാകരാലൈശ്ച സര്വേ കൈലാസവാസിനഃ
കൈലാസത്തിൽ താമസിക്കുന്ന എല്ലാവരും ഭയങ്കരമായ ജ്വാലകളാൽ ദഹിച്ചു.
ദൃഷ്ട്വാ ചക്രം ദുര്വിഷഹം ശംകരഃ കരുണാനിധിഃ
സഹിക്കാൻ കഴിയാത്ത ചക്രം കണ്ടപ്പോൾ, കരുണയുടെ സമുദ്രമായ ശങ്കരൻ,
തേജഃ സത്യം തപഃ സത്യം യദി ചേച്ചിരസംചിതമ്
എന്റെ സത്യവും തപസ്സിന്റെ ശക്തിയും യഥാർത്ഥമാണെങ്കിൽ,
പാര്വത്യുവാച മമാശിഷാ മഹാഭീത്യാ ശീഘ്രം ഭവതു വിജ്വരഃ
പാർവതി പറഞ്ഞു: എന്റെ ആഗ്രഹത്താൽ, വലിയ ഭയത്തിൽ നിന്ന്, അവൻ ഉടൻ രോഗമുക്തനാകട്ടെ.
ഇത്യേവമുക്ത്വാ കൃപയാ വിരരാമ ശിവാ ശിവഃ
ഇങ്ങനെ ദയയോടെ പറഞ്ഞശേഷം, ശിവയും ശിവയും മൗനത്തിലായി.
ഗത്വാ വൈകുണ്ഠഭവനം മനോയായീ മുനീശ്വരഃ
മുനികളിൽ പ്രധാനനായവൻ മനസ്സുകൊണ്ട് വൈകുണ്ഠലോകത്തേക്ക് പോയി.
ദദര്ശ ശ്രീഹരിം വിപ്രോ രത്നസിംഹാസനസ്ഥിതമ്
ബ്രാഹ്മണൻ രത്നസിംഹാസനത്തിൽ ഇരിക്കുന്ന ശ്രീഹരിയെ കണ്ടു.
ശ്യാമം ചതുര്ഭുജം ശാന്തം ലക്ഷ്മീകാന്തം മനോഹരമ്
അവനെ കറുത്ത നിറത്തിൽ, നാലു കൈകളോടെ, ശാന്തനും ആകർഷകനും ലക്ഷ്മിയുടെ പ്രിയനുമായി കണ്ടു.
ഈഷദ്ധാസ്യപ്രസന്നാസ്യം ഭക്താനുഗ്രഹകാതരമ് 4.25.
അവന്റെ മുഖം അല്പം പുഞ്ചിരിയോടെ, ഭക്തന്മാരെ അനുഗ്രഹിക്കാൻ ഉത്സുകനായിരുന്നു.
പാര്ഷദപ്രവരേന്ദ്രൈശ്ച സേവിതം ശ്വേതചാമരൈഃ
പ്രധാനപ്പെട്ട പാർഷദന്മാർ വെള്ള ചാമരങ്ങളുമായി അവനെ സേവിച്ചു.
സുനന്ദനന്ദകുമുദപ്രചണ്ഡാദിഭിരാവൃതമ്
സുനന്ദൻ, നന്ദൻ, കുമുദൻ, പ്രചണ്ഡൻ തുടങ്ങിയവർ അവനെ ചുറ്റി നിന്നു.
ഏവംഭൂതം പ്രഭും ദൃഷ്ട്വാ ദണ്ഡവത്പ്രണനാമ ച
അങ്ങനെയുള്ള രൂപത്തില് പ്രഭുവിനെ കണ്ടു, അവന് ദണ്ഡവത്പ്രണാമം ചെയ്ത് ഭക്തിയോടെ നമസ്കരിച്ചു.
ദീനബന്ധോഽതിദീനേശ കരുണാസാഗര പ്രഭോ
ദീനരുടെ സ്നേഹിതനായ ദയയുടെ സമുദ്രമായ പ്രഭോ, അത്യന്തം ദു:ഖിതരുടെ രക്ഷകനേ!
വേദവേദാങ്ഗസംസ്രഷ്ടുര്വിധാതുശ്ച സ്വയം വിധേ
വേദങ്ങളുടെയും അതിന്റെ ശാഖകളുടെയും സൃഷ്ടാവും, സ്വയം ജനിച്ചവനും, സകലത്തിന്റെയും ആദികാരണവുമാണ് നീ.
സംഹാരകര്തുഃ സംഹാരഃ സര്വേശഃ സര്വകാരണഃ
നശിപ്പിക്കുന്നവന്റെ നാശവും, എല്ലാറ്റിനും കര്ത്താവും, സകല കാരണങ്ങളുടെയും മൂലവും നീ തന്നെയാണ്.
ശരണാഗതശോകാര്തഭയത്രാണപരായണ
ശരണം പ്രാപിച്ചവരും ദു:ഖവും ഭയവും അനുഭവിക്കുന്നവരും രക്ഷിക്കാന് സദാ തയാറായവനാണ് നീ.
ശേഷഃ സഹസ്രവക്ത്രേണ യം സ്തോതും ജഡതാം വ്രജേത്
ആയിരം വായുള്ള ശേഷന് പോലും നിന്നെ സ്തുതിക്കാന് ശ്രമിച്ചാല് വാക്കുകള് മുടങ്ങും.