അയി കിം രൂപമാശ്ചര്യം ഗുണോ വാ തവ ദാനവ
അയ്യോ, ദാനവാ, ഈ അത്ഭുതമായ സൗന്ദര്യവും ഗുണവും നിനക്കെങ്ങനെയാണ്?
മാം വിസ്മരസി കാലേന പുരുഷഃ ഷട്പദോ യഥാ
നീ കാലംകഴിഞ്ഞു എന്നെ മറന്നുപോകുന്നു, ഒരു പുരുഷൻ തേന്പുഴുവിനെ മറക്കുന്നതുപോലെ.
സത്സംഗമഃ ശുഭദിനേ പുണ്യാത്പുണ്യവതാം ഭവേത് 4.23.
പുണ്യവാന്മാർക്ക് ഭാഗ്യദിനത്തിൽ നല്ലവരുടെ സാന്നിധ്യം ലഭിക്കുന്നത് വലിയ ഭാഗ്യമാണ്.
പീയൂഷഭോജനാത്സ്വര്ഗവാസാദപി ച ദുര്ലഭഃ
അത് അമൃതം കുടിക്കുന്നതിലും സ്വർഗത്തിൽ താമസിക്കുന്നതിലും അപൂർവമാണ്.
ക്ഷണം തിഷ്ഠ മഹാരാജ പുനരാലിംഗനം കുരു
മഹാരാജാവേ, ഒരു നിമിഷം നിൽക്കൂ, വീണ്ടും എന്നെ ചേർത്ത് പിടിക്കൂ.
ഇത്യേവമുക്ത്വാ കുലടാ കൃത്വാ വക്ഷസി സാദരമ്
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് ആ സ്ത്രീ സ്നേഹത്തോടെ അവനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു.
കുലടാലിംഗനാലാപാത്സോഽതികാമീ ബഭൂവ ഹ
ആ സ്ത്രീയുടെ ചേർത്ത് പിടിപ്പിലും വാക്കുകളിലും നിന്ന് അവൻ അത്യന്തം ആസക്തനായി.
പുനശ്ചകാര ശൃംഗാരമസുരോഽഷ്ടവിധം മുനേ
മുനിവേ, ആ അസുരൻ വീണ്ടും അഷ്ടവിധമായ കാമക്രീഡകൾ നടത്തി.
നഖദന്തകരൈഃ ക്രീഡാം ചകാര വിവിധാം പുനഃ മുനേര്ദുര്വാസസസ്തേന ധ്യാനഭങ്ഗോ ബഭൂവ ഹ
നഖവും പല്ലുകളും ഉപയോഗിച്ച്色色മായ കളികൾ അവൻ വീണ്ടും നടത്തി. അതുകൊണ്ട് ദുർവാസസിന്റെ ധ്യാനം ഭംഗംവന്നു.
അദൃഷ്ടസ്യ തയോസ്തത്ര വല്മീകാച്ഛാദിതസ്യ ച
അവിടെ, മറ്റാർക്കും കാണാതെ, വണ്ടിക്കുഴിയിൽ മറഞ്ഞ് ഇരുവരും ഉണ്ടായിരുന്നു.
ധ്യായതശ്ചരണാംഭോജം കൃഷ്ണസ്യ പരമാത്മനഃ കാമാത്മനോര്ന ഹി ജ്ഞാനം കാമേന ഹതചേതസോഃ
കൃഷ്ണന്റെ പാദപദ്മത്തിൽ ധ്യാനം ചെയ്യുന്നപ്പോൾ, ആഗ്രഹത്തിൽ അകപ്പെട്ടവർക്കു ജ്ഞാനം ഉണ്ടാകില്ല.
സഹസാ ചേതനാം പ്രാപ്യ പ്രജ്വലന്ബ്രഹ്മതേജസാ
അപ്രത്യക്ഷമായി ബോധം തിരിച്ചെത്തി, ബ്രഹ്മതേജസ്സിൽ ജ്വലിച്ചുകൊണ്ട്,
ദിവാനിശം ന ജാനന്തൌ സംയുക്തൌ കാമമോഹിതൌ 4.23.
ആഗ്രഹത്തിൽ അകപ്പെട്ട് ചേർന്ന് ഇരുവരും പകലോ രാത്രി എന്നതറിയാതെ കഴിഞ്ഞു.
ഉവാച തൌ വിഹാരാന്തേ രക്തപങ്കജലോചനഃ
വിനോദം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, താമരപ്പൂവുപോലെ ചുവന്ന കണ്ണുള്ളവൻ അവരോടു പറഞ്ഞു.
ദുര്വാസാ ഉവാച ഭക്തപ്രധാനസ്യ ബലേഃ പുത്രഃ പശുസമപ്രഭഃ
ദുർവാസാ പറഞ്ഞു: ഭക്തന്മാരിൽ പ്രധാനനായ ബാലിയുടെ മകൻ മൃഗംപോലെ ഭാസുരനാണ്.
ദേവോ വാ മാനവോ വാഽപി ദൈത്യഗന്ധര്വരാക്ഷസാഃ
ദേവൻ ആയാലും മനുഷ്യൻ ആയാലും, ദാനവൻ, ഗന്ധർവൻ, രാക്ഷസൻ ആയാലും,
ജ്ഞാനലജ്ജാവിഹീനാ ച ഖരജാതിര്വിശേഷതഃ
അറിയലും ലജ്ജയും ഇല്ലാത്തവരാണ്, പ്രത്യേകിച്ച് കഴുതയുടെ വംശത്തിൽ പെട്ടവർ.
തിലോത്തമേ ത്വമുത്തിഷ്ഠ ലജ്ജാഹീനാ ച പുംശ്ചലീ
നീ തിലോത്തമേ, എഴുന്നേൽക്കു; ലജ്ജയില്ലാത്ത, ചിതലായ സ്ത്രീയേ.
ഇത്യേവമുക്ത്വാ സ മുനിസ്തസ്ഥൌ തത്ര രുഷാ ജ്വലന്
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് ആ മുനിവർ കോപത്തോടെ അവിടെ നിന്നു.
സാഹസിക ഉവാച ഹുതാശനസ്ത്വം സൂര്യശ്ച സൃഷ്ടിസ്ഥിത്യന്തകാരകഃ
സാഹസികൻ പറഞ്ഞു: നീ അഗ്നിയാണു, സൂര്യനുമാണ്, സൃഷ്ടിയും നിലനില്പും നാശവും വരുത്തുന്നവൻ നീയാണു.
ക്ഷമാപരാധം ഭഗവന്കൃപാം കുരു കൃപാനിധേ
എന്റെ തെറ്റുകൾ ക്ഷമിക്കണമേ ദൈവമേ, കരുണയുടെ സമുദ്രമേ, ദയവായി കരുണ കാണിക്കണമേ.
ഇത്യേവമുക്ത്വാ ദൈത്യേന്ദ്രോ രുരോദോച്ചൈഃ പുരോ മുനേഃ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് ദൈത്യാധിപൻ മുനിയുടെ മുന്നിൽ ഉച്ചത്തിൽ കരഞ്ഞു.
തിലോത്തമോവാച വിധിസൃഷ്ടൌ ച സര്വേഷാം മൂഢാ സ്ത്രീജാതിരേവ ച ।। 4.23.
തിലോത്തമ പറഞ്ഞു: വിധിയുടെ സൃഷ്ടിയിൽ എല്ലാ ജന്മങ്ങളിലും സ്ത്രീജന്മം മാത്രം മണ്ടതായിരിക്കുന്നു.
തതോഽതിമത്താ കുലടാ സദാ കാമാതുരാ പരാ
അതുകൊണ്ട്, ചിതലായ സ്ത്രീ എപ്പോഴും അത്യന്തം കാമാസക്തയാകുന്നു.
ഇത്യുക്ത്വാ രോദനം കൃത്വാ ജഗാമ ശരണം മുനേഃ തയോര്ദൃഷ്ട്വാ ച വൈകല്യം ബഭൂവ കരുണാ മുനേഃ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് അവൾ കരഞ്ഞു, മുനിയുടെ പക്കൽ അഭയം തേടി. ഇരുവരുടെയും ദു:ഖം കണ്ട മുനിക്ക് കരുണയുണ്ടായി.
ദുര്വാസാ ഉവാച സത്കീര്തിരപകീര്തിര്വാ പ്രാക്തനപ്രഭവാ ധ്രുവമ്
ദുര്വാസ പറഞ്ഞു: നല്ല പേരോ, ദുഷ്പേരോ, എല്ലാം മുൻജന്മത്തിലെ പ്രവൃത്തികളാൽ ഉറപ്പായാണ് ഉണ്ടാകുന്നത്.
വിഷ്ണുഭക്തബലേഃ പുത്രഃ സദ്വംശപ്രഭവോ ജനഃ
വിഷ്ണുഭക്തനായ ബലിയുടെ മകനും, നല്ല വംശത്തിൽ ജനിച്ചവനും,
ജനകസ്യ സ്വഭാവോ ഹി ജന്യേ തിഷ്ഠതി നിശ്ചിതമ്
പിതാവിന്റെ സ്വഭാവം മക്കളിൽ ഉറപ്പായും നിലനിൽക്കും.
സംപ്രാപ്യ ഗാര്ദഭീം യോനിം വത്സ നിര്വാണതാം വ്രജ
കുഞ്ഞേ, കഴുതയുടെ ഗർഭം പ്രാപിച്ചാൽ നീ മോക്ഷം നേടും.
വൃന്ദാരണ്യം താലവനം വ്രജ ശീഘ്രം വ്രജാന്തികമ്
വൃന്ദാവനത്തിലെ താള്വനത്തിലേക്ക് വേഗത്തിൽ വ്രജം സമീപം പോകൂ.