ഉവാച ശ്രീഹരിം ദൈത്യഃ കോപാത്പ്രസ്ഫുരിതാധരഃ
അസുരൻ കോപത്തോടെ അധരങ്ങൾ വിറയച്ചുകൊണ്ട് ശ്രീഹരിയെ അഭിസംബോധന ചെയ്തു.
ദൈത്യ ഉവാച അദ്യ പ്രസ്ഥാപയിഷ്യാമി ത്വാമഹം യമമന്ദിരമ്
അസുരൻ പറഞ്ഞു: ഇന്നാണ് ഞാൻ നിന്നെ യമലോകത്തിലേക്ക് അയക്കുന്നത്.
ആയാസി ജീവനാകാങ്ക്ഷീ മമ താലവനം ശിശോ
നീ ജീവൻ ആഗ്രഹിച്ച് എന്റെ താലവനത്തിലേക്ക് വന്നിരിക്കുന്നു, ബാലാ.
ന കംസോ ന ജരാസന്ധോ നരകോ ന സമോ മമ
കംസനും ജരാസന്ധനും നരകനും എനിക്ക് തുല്യമല്ല.
നഹി സംഹാരകര്താ ച മാം സംഹര്തും ക്ഷമഃ ശിവഃ
സംഹാരത്തിന്റെ ദൈവമായ ശിവനും എന്നെ നശിപ്പിക്കാൻ കഴിയില്ല.
മമ താലതരൂന്ഭങ്ക്ത്വാ പാതയിത്വാ ഫലാനി ച
എന്റെ താളവൃക്ഷങ്ങൾ തകർക്കുകയും ഫലങ്ങൾ താഴെ വീഴ്ത്തുകയും ചെയ്തതിനു ശേഷം,
കസ്ത്വം വദ ബടോ സത്യം കമനീയോഽതിസുന്ദരഃ 4.22.
നീ ആരാണ്? സത്യം പറയൂ, സുന്ദരനായ ബാലാ, അത്യന്തം മനോഹരനാണ് നീ.
ഇത്യുക്ത്വാ മസ്തകേ കൃത്വാ പ്രേരയിത്വാ തു തം ബലീ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, ആ ശക്തനായവൻ അവനെ തലയിൽ കയറ്റി തള്ളിക്കളഞ്ഞു.
പാതയിത്വാ ച തം ഭൂമൌ വിഷാണാഭ്യാം ജഘാന സഃ
അവനെ നിലത്ത് വീഴ്ത്തി കൊമ്പുകൊണ്ട് അടിച്ചു.
ദൈത്യോ ഭഗ്നവിഷാണശ്ച തമീശം കോപയന്മുനേ
കൊമ്പ് തകർന്ന് ദാനവൻ കോപത്തോടെ ആ പ്രഭുവിനെ ഉത്തേജിപ്പിച്ചു, മഹർഷേ.
തേജസാ ദഗ്ധവക്ത്രശ്ച തമുജ്ജഗ്രാഹ തത്ക്ഷണേ
പ്രഭയുടെ ചൂടിൽ മുഖം കത്തിയ അവൻ ഉടൻ അവനെ പിടിച്ചു.
ചൂര്ണയിത്വാ തു ലാംഗൂലം ശബ്ദം കൃത്വാ ഭയാനകമ്
അവന്റെ വാലു തകർത്തു, ഭയാനകമായ ഒരു ശബ്ദം ഉണ്ടാക്കി.
ബലം ച പ്രേരയാമാസ മസ്തകേന മഹാബലീ
മഹാബലൻ തന്റെ തല ഉപയോഗിച്ച് ശക്തി പ്രയോഗിച്ചു.
ക്ഷണേന ചേതനാം പ്രാപ്യ ജഗാമ ഹരിസന്നിധിമ്
ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് ബോധം വീണ്ടെടുത്തു, ഹരിയുടെ സന്നിധിയിലേക്ക് പോയി.
പുനശ്ച ചേതനാം പ്രാപ്യ സമുത്തസ്ഥൌ വ്യഥാകുലഃ
വീണ്ടും ബോധം ലഭിച്ച്, വേദനയിൽ കുലുങ്ങി എഴുന്നേറ്റു.
പാതയാമാസ ഭൂമൌ തം ചൂര്ണയിത്വാ പുനഃപുനഃ 4.22.
അവനെ നിലത്ത് വീഴ്ത്തി, വീണ്ടും വീണ്ടും തകർത്തു.
യഥാ ഖഡ്ഗപ്രഹാരേണ ദാനവസ്യ ഭവേദ്വ്യഥാ
വാൾകൊണ്ടുള്ള ഒരു അടിയിൽ ദാനവന് ഉണ്ടാകുന്ന വേദനപോലെ,
ഗോവര്ധനം സമുത്പാട്യ ഘാതയാമാസ തം വിഭുഃ
പ്രഭു ഗോവർധനപർവ്വതം പിഴുതെടുത്തു, അവനെ അതുകൊണ്ട് അടിച്ചു.
പര്വതസ്യ പ്രഹാരേണ മൂര്ച്ഛാമാപ മഹാബലഃ।। । ബഭൂവ ജര്ജരാങ്ഗശ്ച രുധിരം ച സമുദ്വമന്
പർവ്വതത്തിന്റെ അടിയിൽ മഹാബലൻ ബോധം നഷ്ടപ്പെട്ടു; അവന്റെ ശരീരം തകർന്നു, രക്തം ഊറ്റി.
ക്ഷണേന ചേതനാം പ്രാപ്യ സമുത്തസ്ഥൌ രുഷാഽസുരഃ ।। ഗൃഹീത്വാ പര്വതശ്രേഷ്ഠം പ്രേരയാമാസ മാധവമ്
ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് ബോധം വീണ്ടെടുത്ത ദാനവൻ കോപത്തോടെ എഴുന്നേറ്റു; പർവ്വതശ്രേഷ്ഠം പിടിച്ചു മാധവനിലേക്ക് എറിഞ്ഞു.
ദൃഷ്ട്വാ ശൈലമുത്പതന്തം വേഗേന മധുസൂദനഃ
പർവ്വതം വേഗത്തിൽ പറക്കുന്നത് കണ്ട മധുസൂദനൻ,
പൂര്വസ്ഥാനേ പര്വതം തം സ്ഥാപയാമാസ കൌതുകാത്
ആ പർവ്വതം പഴയ സ്ഥാനത്ത് ആസ്വാദ്യത്തോടെ വെച്ചു.
ഉത്പത്യ ച മഹാവേഗാച്ചകാര വേഷ്ടനം ഹരേഃ
വലിയ വേഗത്തിൽ എഴുന്നേറ്റ്, ഹരിയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു.
പ്രഗൃഹ്യ ശ്രീഹരിം വേഗാത്കൃത്വാ മൂര്ധ്നി മഹാസുരഃ
ശക്തിയോടെ ശ്രീഹരിയെ പിടിച്ചു, ആ മഹാസുരൻ അവനെ തന്റെ തലയിൽ വെച്ചു.
പ്രഹരം ച തയോര്യുദ്ധം നിര്ലക്ഷേ ച ബഭൂവ ഹ
ഒരു പ്രഹരം മുഴുവൻ, അവരുടേതായ യുദ്ധം കഠിനമായും വ്യത്യാസമില്ലാതെയും നടന്നു.
പുനര്മുഹൂര്തം യുദ്ധം ച ബഭൂവ ഭൂതലേ തയോഃ 4.22.
പിന്നീട്, ഒരു മുഹൂർത്തം കൂടി ഭൂമിയിൽ അവർക്കിടയിൽ യുദ്ധം നടന്നു.
മദ്ഭക്തസ്യ ബലേഃ പുത്രം ധന്യം തജ്ജീവനം പരമ്
എന്റെ ഭക്തനായ ബലിയുടെ മകൻ ഭാഗ്യവാനാണ്—അവന്റെ ജീവിതം അതിമഹത്താണ്.
മദ്ദര്ശനം സ്വസ്തിബീജം പരം നിര്വാണകാരണമ്
എന്നെ കാണുന്നത് itself നല്ലതിന്റെ വിത്താണ്, പരമമായ മോക്ഷത്തിനുള്ള കാരണമാണ്.
ഇത്യേവമുക്ത്വാ ശ്രീകൃഷ്ണഃ സസ്മാര ചക്രമുത്തമമ്
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞശേഷം, ശ്രീകൃഷ്ണൻ തന്റെ ഉത്തമമായ ചക്രം ഓർത്തു.
ചിക്ഷേപ ഭ്രാമയിത്വാ ച ഷോഡശാരമനുത്തമമ്
അവൻ ആറ് പതിനാറ് അറ്റങ്ങളുള്ള അതിമനോഹരമായ ചക്രം ഭ്രമിപ്പിച്ച് എറിഞ്ഞു.