ഹേ നാഥ ഗാര്ദഭീയോനേഃ സമുദ്ധര ഭവാര്ണവാത്
എൻ പ്രഭോ, കഴുതയുടെ ഗർഭത്തിൽ ജനിച്ച എന്നെ ഈ ഭവസമുദ്രത്തിൽ നിന്ന് രക്ഷിക്കണമേ.
വേദാ ബ്രഹ്മാദയോ യം ച മുനീന്ദ്രാഃ സ്തോതുമക്ഷമാഃ
വേദങ്ങളും ബ്രഹ്മാവും പ്രധാനമുനികളും അവനെ പുകഴ്ത്താൻ കഴിയുന്നില്ല.
ഏവം കുരു കൃപാസിന്ധോ യേന മേ ന ഭവേജ്ജനുഃ
കരുണാസാഗരാ, എനിക്ക് വീണ്ടും ജനനം ഉണ്ടാകാതിരിക്കാൻ ദയവായി അങ്ങനെ ചെയ്യണമേ.
ബ്രഹ്മാ സ്തോതാ ഖരഃ സ്തോതാ നോപഹാസിതുമര്ഹസി
ബ്രഹ്മാവും കഴുതയും നിന്നെ സ്തുതിക്കുന്നു; നിന്നെ പരിഹസിക്കാൻ ആരും അർഹനല്ല.
ഇത്യേവമുക്ത്വാ ദൈത്യേന്ദ്രസ്തസ്ഥൌ ച പുരതോ ഹരേഃ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, അസുരാധിപൻ ഹരിയുടെ മുന്നിൽ നിന്നു.
ഇദം ദൈത്യകൃതം സ്തോത്രം നിത്യം ഭക്ത്യാ ച യഃ പഠേത്
ഈ സ്തോത്രം അസുരൻ രചിച്ചതായി ഭക്തിയോടെ എപ്പോഴും ആരെങ്കിലും പാരായണം ചെയ്താൽ—
ഇഹ ലോകേ ഹരേര്ഭക്തിമന്തേ ദാസ്യം സുദുര്ലഭമ് 4.22.
ഈ ലോകത്ത് ഹരിയോട് ഭക്തിയോടെ സേവനം ചെയ്യുന്നത് അത്യന്തം അപൂർവമാണ്.
ശ്രീനാരായണ ഉവാച കഥം കരോമി സംഹാരമീദൃശം ഭക്തമിത്യഹോ
ശ്രീനാരായണൻ പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ ഭക്തനായവനെ ഞാൻ എങ്ങനെ നശിപ്പിക്കും? അയ്യോ!
അനുമന്യ സ്മൃതിം തസ്യ സംജഹാര ഹരിഃ സ്വയമ്
അവന്റെ ഇച്ഛയെ അംഗീകരിച്ച്, ഹരി സ്വയം അവന്റെ സ്മരണ പിൻവലിച്ചു.
ദാനവോ മായയാ വിഷ്ണോര്വിസസ്മാര പുനഃ സ്വകമ്
വിഷ്ണുവിന്റെ മായയാൽ, ആ അസുരൻ വീണ്ടും തന്റെ സ്വഭാവം മറന്നു.
ഉവാച ശ്രീഹരിം ദൈത്യഃ കോപാത്പ്രസ്ഫുരിതാധരഃ
അസുരൻ കോപത്തോടെ അധരങ്ങൾ വിറയച്ചുകൊണ്ട് ശ്രീഹരിയെ അഭിസംബോധന ചെയ്തു.
ദൈത്യ ഉവാച അദ്യ പ്രസ്ഥാപയിഷ്യാമി ത്വാമഹം യമമന്ദിരമ്
അസുരൻ പറഞ്ഞു: ഇന്നാണ് ഞാൻ നിന്നെ യമലോകത്തിലേക്ക് അയക്കുന്നത്.
ആയാസി ജീവനാകാങ്ക്ഷീ മമ താലവനം ശിശോ
നീ ജീവൻ ആഗ്രഹിച്ച് എന്റെ താലവനത്തിലേക്ക് വന്നിരിക്കുന്നു, ബാലാ.
ന കംസോ ന ജരാസന്ധോ നരകോ ന സമോ മമ
കംസനും ജരാസന്ധനും നരകനും എനിക്ക് തുല്യമല്ല.
നഹി സംഹാരകര്താ ച മാം സംഹര്തും ക്ഷമഃ ശിവഃ
സംഹാരത്തിന്റെ ദൈവമായ ശിവനും എന്നെ നശിപ്പിക്കാൻ കഴിയില്ല.
മമ താലതരൂന്ഭങ്ക്ത്വാ പാതയിത്വാ ഫലാനി ച
എന്റെ താളവൃക്ഷങ്ങൾ തകർക്കുകയും ഫലങ്ങൾ താഴെ വീഴ്ത്തുകയും ചെയ്തതിനു ശേഷം,
കസ്ത്വം വദ ബടോ സത്യം കമനീയോഽതിസുന്ദരഃ 4.22.
നീ ആരാണ്? സത്യം പറയൂ, സുന്ദരനായ ബാലാ, അത്യന്തം മനോഹരനാണ് നീ.
ഇത്യുക്ത്വാ മസ്തകേ കൃത്വാ പ്രേരയിത്വാ തു തം ബലീ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, ആ ശക്തനായവൻ അവനെ തലയിൽ കയറ്റി തള്ളിക്കളഞ്ഞു.
പാതയിത്വാ ച തം ഭൂമൌ വിഷാണാഭ്യാം ജഘാന സഃ
അവനെ നിലത്ത് വീഴ്ത്തി കൊമ്പുകൊണ്ട് അടിച്ചു.
ദൈത്യോ ഭഗ്നവിഷാണശ്ച തമീശം കോപയന്മുനേ
കൊമ്പ് തകർന്ന് ദാനവൻ കോപത്തോടെ ആ പ്രഭുവിനെ ഉത്തേജിപ്പിച്ചു, മഹർഷേ.
തേജസാ ദഗ്ധവക്ത്രശ്ച തമുജ്ജഗ്രാഹ തത്ക്ഷണേ
പ്രഭയുടെ ചൂടിൽ മുഖം കത്തിയ അവൻ ഉടൻ അവനെ പിടിച്ചു.
ചൂര്ണയിത്വാ തു ലാംഗൂലം ശബ്ദം കൃത്വാ ഭയാനകമ്
അവന്റെ വാലു തകർത്തു, ഭയാനകമായ ഒരു ശബ്ദം ഉണ്ടാക്കി.
ബലം ച പ്രേരയാമാസ മസ്തകേന മഹാബലീ
മഹാബലൻ തന്റെ തല ഉപയോഗിച്ച് ശക്തി പ്രയോഗിച്ചു.
ക്ഷണേന ചേതനാം പ്രാപ്യ ജഗാമ ഹരിസന്നിധിമ്
ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് ബോധം വീണ്ടെടുത്തു, ഹരിയുടെ സന്നിധിയിലേക്ക് പോയി.
പുനശ്ച ചേതനാം പ്രാപ്യ സമുത്തസ്ഥൌ വ്യഥാകുലഃ
വീണ്ടും ബോധം ലഭിച്ച്, വേദനയിൽ കുലുങ്ങി എഴുന്നേറ്റു.
പാതയാമാസ ഭൂമൌ തം ചൂര്ണയിത്വാ പുനഃപുനഃ 4.22.
അവനെ നിലത്ത് വീഴ്ത്തി, വീണ്ടും വീണ്ടും തകർത്തു.
യഥാ ഖഡ്ഗപ്രഹാരേണ ദാനവസ്യ ഭവേദ്വ്യഥാ
വാൾകൊണ്ടുള്ള ഒരു അടിയിൽ ദാനവന് ഉണ്ടാകുന്ന വേദനപോലെ,
ഗോവര്ധനം സമുത്പാട്യ ഘാതയാമാസ തം വിഭുഃ
പ്രഭു ഗോവർധനപർവ്വതം പിഴുതെടുത്തു, അവനെ അതുകൊണ്ട് അടിച്ചു.
പര്വതസ്യ പ്രഹാരേണ മൂര്ച്ഛാമാപ മഹാബലഃ।। । ബഭൂവ ജര്ജരാങ്ഗശ്ച രുധിരം ച സമുദ്വമന്
പർവ്വതത്തിന്റെ അടിയിൽ മഹാബലൻ ബോധം നഷ്ടപ്പെട്ടു; അവന്റെ ശരീരം തകർന്നു, രക്തം ഊറ്റി.
ക്ഷണേന ചേതനാം പ്രാപ്യ സമുത്തസ്ഥൌ രുഷാഽസുരഃ ।। ഗൃഹീത്വാ പര്വതശ്രേഷ്ഠം പ്രേരയാമാസ മാധവമ്
ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് ബോധം വീണ്ടെടുത്ത ദാനവൻ കോപത്തോടെ എഴുന്നേറ്റു; പർവ്വതശ്രേഷ്ഠം പിടിച്ചു മാധവനിലേക്ക് എറിഞ്ഞു.