ന തഥാഽപി തദീശം തം ഗ്രസ്തും സര്പഃ ക്ഷമോ ഭവേത് 4.19.
എന്നിരുന്നാലും ആ ഇശ്വരനെ ആ പാമ്പിന് വിഴുങ്ങാൻ കഴിയില്ലായിരുന്നു.
നിഗൂഢം യോഗിനാം സാരം സംശയച്ഛേദകാരണമ്
യോഗികൾക്കു മാത്രം മനസ്സിലാകുന്ന രഹസ്യമായ സാരം സംശയങ്ങൾ നീക്കാനുള്ള കാരണമാണ്.
തത്യാജ ശോകം നന്ദശ്ച വ്രജശ്ച വ്രജയോഷിതഃ
നന്ദനും വ്രജവാസികളും വ്രജയുവതികളും ദുഃഖം ഉപേക്ഷിച്ചു.
ബന്ധുവിച്ഛേദവിഷയേ പ്രബോധേ ന സ്ഥിതം മനഃ
ബന്ധുക്കളിൽ നിന്നുള്ള വേർപാടിന്റെ കാര്യത്തിൽ അവരുടേത് മനസ്സു ഉറച്ചിരുന്നില്ല.
ദദൃശുസ്തം സുപ്രസന്നാ വ്രജാശ്ച വ്രജയോഷിതഃ
വ്രജവാസികളും വ്രജയുവതികളും സന്തോഷഹൃദയത്തോടെ അവനെ കണ്ടു.
അസ്നിഗ്ധവസ്ത്രമസ്നിഗ്ധമലുപ്തചന്ദനാഞ്ജനമ്
അവന്റെ വസ്ത്രം മലിനമല്ല; ചന്ദനവും കാജലും അഴുക്കില്ലാതെ നിലനിന്നു.
മയൂരപിച്ഛചൂഡം ച വംശീവദനമച്യുതമ്
മയില്പീലി കിരീടം ധരിച്ചും വംശി വായിച്ചും അവൻ അച്യുതനായി നിലകൊണ്ടു.
ചുചുമ്ബ വദനാമ്ഭോജം പ്രസന്നവദനേക്ഷണാ
പ്രസന്നമായ മുഖത്തും സന്തോഷമുള്ള കണ്ണുകളിലും അവർ അവന്റെ കമലമുഖം ചുംബിച്ചു.
നിമേഷരഹിതാഃ സര്വേ ദദൃശുഃ ശ്രീമുഖം ഹരേഃ
എല്ലാവരും കണ്ണ് മടക്കാതെ ഹരിയുടെ മനോഹരമായ മുഖം നോക്കി നിന്നു.
ദാവാഗ്നിര്വേഷ്ടയാമാസ തൈഃ സര്വൈഃ സഹ ഗോകുലമ് 4.19.
അക്കാട്ടിലെ അഗ്നി അവരോടൊപ്പം ഗോകുലം ചുറ്റി പിടിച്ചു.
പ്രണാശം മേനിരേ സര്വേ ഭയമാപുശ്ച സംകടേ ബാലാ ഗോപ്യശ്ച സംത്രസ്താ ഭക്തിനമ്രാത്മകന്ധരാഃ
എല്ലാവരും നാശം ഉറപ്പാണെന്ന് കരുതി ഭയപ്പെട്ടു; കുട്ടികളും ഗോപികളും ഭയത്താൽ വിറച്ച് ഭക്തിയോടെ തല താഴ്ത്തി.
തഥാ രക്ഷാം കുരു പുനര്ദാവാഗ്നേര്മധുസൂദന
മധുസൂദനാ, അങ്ങേർ വീണ്ടും ഈ കാട്ടുതീയിൽ നിന്ന് ഞങ്ങളെ രക്ഷിക്കണമേ.
സ്രഷ്ടാ പാതാ ച സംഹര്താ ജഗതാം ച ജഗത്പതേ
സകല ലോകങ്ങളുടെ സൃഷ്ടാവും രക്ഷകനും സംഹാരകനുമാണ് ഭഗവാൻ, ലോകങ്ങളുടെ അധിപതിയായോരാളേ.
യമഃ കുബേരഃ പവന ഈശാനാദ്യാശ്ച ദേവതാഃ
യമനും കുബേരനും വായുവും ഈശാനനും മറ്റു ദേവതകളും,
മാനവാശ്ച തഥാ ദൈത്യാ യക്ഷരാക്ഷസകിംനരാഃ
മനുഷ്യരും ദാനവരും യക്ഷന്മാരും രാക്ഷസന്മാരും കിന്നരന്മാരും,
ആവിര്ഭാവസ്തിരോഭാവഃ സര്വേഷാം ച തഥേച്ഛയാ
എല്ലാവരുടെയും ഉദയം അസ്തമനം എന്നിവയൊക്കെയും ഭഗവാന്റെ ഇച്ഛപ്രകാരം സംഭവിക്കുന്നു.
വയം ത്വാം ശരണം യാമോ രക്ഷ നഃ ശരണാഗതാന്
ഞങ്ങൾ ഭഗവാന്റെ ശരണം പ്രാപിക്കുന്നു; ഞങ്ങളെ രക്ഷിക്കണമേ, ശരണം തേടിയവരെ.
ദൂരീഭൂതസ്തു ദാവാഗ്നിഃ ശ്രീകൃഷ്ണാമൃതദൃഷ്ടിതഃ
ശ്രീകൃഷ്ണന്റെ അമൃതസദൃശമായ ദർശനത്താൽ കാട്ടുതീ ദൂരെയായി പോയിരിക്കുന്നു.
സര്വാപദഃ പ്രണശ്യന്തി ഹരിസ്മരണമാത്രതഃ 4.19.
ഹരിയെ ഓർക്കുന്നതു മാത്രം ചെയ്താൽ എല്ലാ അപായങ്ങളും നശിക്കുന്നു.
വഹ്നിതോ ന ഭവേത്തസ്യ ഭയം ജന്മനി ജന്മനി
അങ്ങനെയുള്ളവർക്കു ജന്മംതോറും അഗ്നിയെ ഭയപ്പെടേണ്ടതില്ല.
സ്തോത്രമേതത്പഠിത്വാ തു മുച്യതേ നാത്ര സംശയഃ ഇഹ ലോകേ ഹരേര്ഭക്തിമന്തേ ദാസ്യം ലഭേദ്ധ്രുവമ്
ഈ സ്തോത്രം പാരായണം ചെയ്താൽ സംശയമില്ലാതെ മോക്ഷം ലഭിക്കും. ഈ ലോകത്ത് ഹരിയിലൊരു ഭക്തന് ദാസ്യഭാവം ഉറപ്പായും ലഭിക്കും.
ശ്രീനാരായണ ഉവാച ജഗാമ ശ്രീഹരിര്ഗേഹം കുബേരഭവനോപമമ്
ശ്രീനാരായണൻ പറഞ്ഞു: ശ്രീഹരി കുബേരന്റെ ഭവനത്തിനെപ്പോലെയുള്ള തന്റെ വീട്ടിലേക്ക് പോയി.
ബ്രാഹ്മണേഭ്യോ ധനം നന്ദഃ പരിപൂര്ണം ദദൌ മുദാ
നന്ദൻ ബ്രാഹ്മണന്മാർക്ക് സന്തോഷത്തോടെ സമ്പൂർണ്ണമായി ധനം നൽകി.
നാനാവിധം മങ്ഗലം ച ഹരേര്നാമാനുകീര്തനമ്
വിവിധ വിധത്തിലുള്ള മംഗളങ്ങൾക്കും ഹരിയുടെ നാമസങ്കീർത്തനത്തിനും അവിടെയുണ്ടായി.
ഏവം മുമുദിരേ സര്വേ വൃന്ദാരണ്യേ ഗൃഹേഗൃഹേ
അങ്ങനെ വൃന്ദാവനത്തിലെ ഓരോ വീട്ടിലും എല്ലാവരും സന്തോഷത്തോടെ ആഹ്ലാദിച്ചു.
ഇത്യേവം കഥിതം സര്വം ഹരേശ്ചരിതമങ്ഗലമ്
ഇങ്ങനെ ഹരിയുടെ എല്ലാ മംഗളകരമായ ചരിതങ്ങളും വിശദമായി പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
4.20 ശ്രീനാരായണ ഉവാച ഭുക്ത്വാ പീത്വാഽനുലിപ്തശ്ച വൃന്ദാരണ്യം ജഗാമ ഹ
ശ്രീനാരായണൻ പറഞ്ഞു: ഭക്ഷണം കഴിച്ച്, പാനം ചെയ്ത്, അങ്കത്തിൽ സുഗന്ധം പുരട്ടി, അവൻ വൃന്ദാവനത്തിലേക്ക് പോയി.
ക്രീഡാം ചകാര ഭഗവാന്കൌതുകേന ച തൈഃ സഹ
ഭഗവാൻ അവിടെയുള്ളവരോടൊപ്പം സന്തോഷത്തോടെ ക്രീഡിച്ചു.
തസ്യ പ്രഭാവം വിജ്ഞാതും വിധാതാ ജഗതാം പതിഃ
അവന്റെ മഹത്വം അറിയാൻ ലോകങ്ങളുടെ സ്രഷ്ടാവും അധിപതിയും ആഗ്രഹിച്ചു.
വിജ്ഞായ തദഭിപ്രായം സര്വജ്ഞഃ സര്വകാരകഃ
അവന്റെ മനസ്സിലുള്ളത് അറിഞ്ഞ്, സകലവും അറിയുന്നവനും സകലത്തിന്റെയും കര്ത്താവും അതനുസരിച്ച് പ്രവർത്തിച്ചു.