ശ്രീനാരായണ ഉവാച
ശ്രീനാരായണൻ പറഞ്ഞു:
യച്ഛ്രുതം ധര്മവക്ത്രാന്മേ മലയേ സൂര്യപര്വണി 4.19.
മലയപർവതത്തിൽ സൂര്യപർവദിനത്തിൽ, ധർമ്മന്റെ വായിൽ നിന്ന് ഞാൻ കേട്ടത്—
പപ്രച്ഛ ധര്മം പുലഹഃ കഥിതം മുനിസംസദി
പുലഹൻ, മുനിസഭയിൽ, ധർമ്മത്തെക്കുറിച്ച് ചോദിച്ചു; അത് വിശദീകരിച്ചു.
തത്ര ശ്രുതം മയാ വിപ്ര നിബോധ കഥയാമി തേ
അവിടെ ഞാൻ കേട്ടു, ബ്രാഹ്മണാ; കേൾക്കൂ, ഞാൻ നിന്നോട് പറയുന്നു.
കാര്തികീപൂര്ണിമായാം തു കുര്വന്തി ഗരുഡാര്ചനമ്
കാർത്തികി പൗർണമിയിൽ അവർ ഗരുഡനെ പൂജിക്കുന്നു.
പുഷ്കരേ ച മഹാതീര്ഥേ സുസ്നാതാ ഭക്തിസംയുതാഃ
പുഷ്കരത്തിൽ, മഹാ തീർത്ഥത്തിൽ, ഭക്തിയോടെ നല്ലവണ്ണം കുളിച്ച ശേഷം—
നാഗപൂജോപകരണം ബലാദ്ഭക്ഷിതുമുദ്യതഃ
നാഗപൂജയ്ക്കുള്ള ഉപകരണങ്ങൾ ബലപ്രയോഗം ചെയ്ത് എടുക്കാൻ ഒരാൾ ശ്രമിച്ചു—
ന ശക്താ വാരണേ തേ ചേത്യാവിര്ഭൂതഃ ഖഗേശ്വരഃ
അവരെ തടയാൻ അവർക്ക് കഴിയില്ലായിരുന്നു; അപ്പോൾ ഖഗേശ്വരൻ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.
പ്രാണശക്ത്യാ ച യുയുധുര്യാവത്സൂര്യോദയം മുനേ
പ്രാണശക്തിയുടെ ബലത്തിൽ, അവർ സൂര്യോദയം വരെയായി യുദ്ധം നടത്തി, മഹർഷേ.
അനന്തം ശരണം ജഗ്മുഃ സര്വേഷാമഭയപ്രദമ്
ഭയമില്ലാതെ എല്ലാവർക്കും അഭയം നൽകുന്ന അനന്തന്റെ ശരണം അവർ എല്ലാവരും തേടിയെടുത്തു.
തത്ര തസ്ഥൌ ച നിഃശങ്കഃ കാലീയസ്തം ദദര്ശ ഹ
അവിടെ കാളിയൻ ഭയമില്ലാതെ നിന്നു, അവനെ കണ്ടു.
പരാജിതശ്ച നാഗേന്ദ്രസ്തേജസാ ഗരുഡസ്യ ച ।। 4.19.
ഗരുഡന്റെ പ്രകാശത്തിൽ ആ പാമ്പുകളുടെ രാജാവ് പരാജയപ്പെട്ടു.
ഭിയാ പലായനം കൃത്വാ ജഗാമ യമുനാ ഹ്രദമ് തത്ര തസ്ഥൌ ഭിയാ നാഗോ ജഗ്മുഃ പശ്ചാച്ച തദ്ഗണാഃ
ഭയത്തിൽ നിന്ന് ഓടി, അവൻ യമുനയുടെ കുളത്തിലേക്ക് പോയി; അവിടെ ആ പാമ്പ് ഭയത്തോടെ നിന്നു, പിന്നീടു അവന്റെ കൂട്ടരും അവിടെ എത്തി.
നാരദ ഉവാച കഥം ന ശക്തോ ഗന്തും തം ഹ്രദമീശ്വരവാഹനഃ
നാരദൻ ചോദിച്ചു: എങ്ങനെ ഈശ്വരന്റെ വാഹനം ആ കുളം കടക്കാൻ കഴിയാതെ പോയി?
ശ്രീനാരായണ ഉവാച
ശ്രീനാരായണൻ പറഞ്ഞു:
തപസ്തപ്ത്വാ മഹാസിദ്ധോ ദധ്യൌ കൃഷ്ണപദാമ്ബുജമ്
തപസ്സ് ചെയ്ത മഹാസിദ്ധൻ കൃഷ്ണന്റെ പാദപദ്മം ധ്യാനിച്ചു.
ഗണേന സാര്ധം നിഃശംകഃ കരോതി ഭ്രമണം മുദാ
കൂട്ടുകാരോടൊപ്പം ഭയമില്ലാതെ സന്തോഷത്തോടെ ചുറ്റി നടന്നു.
മുനിം പ്രദക്ഷിണീ കൃത്യ യാത്യായാതി മുദാഽന്വിതഃ
മുനിയെ പ്രദക്ഷിണം ചെയ്തു, സന്തോഷത്തോടെ വരികയും പോകുകയും ചെയ്തു.
ജഗ്രാഹ ചഞ്ചുനാ മീനം മുനീന്ദ്രസ്യ സമീപതഃ
മഹാമുനിയുടെ സമീപത്ത് തന്റെ തൂവൽകൊണ്ട് ഒരു മീൻ പിടിച്ചു.
പ്രകോപിതോ മുനേര്ദൃഷ്ട്യാ മീനസ്തോയേ പപാത ഹ മീനശ്ച ഗരുഡത്രാസാത്തസ്ഥൌ മുനിസമീപതഃ
മുനിയുടെ ദൃഷ്ടിയിൽ കോപം വന്നതോടെ, മീൻ വെള്ളത്തിലേക്ക് വീണു; ഗരുഡനെ ഭയന്ന് മീൻ മുനിയുടെ സമീപത്ത് നിന്നു.
സൌഭരിരുവാച
സൗഭരി പറഞ്ഞു:
കാ യോഗ്യതാ മത്പുരസ്തേ ഗ്രഹീതും ജീവമുല്ബണമ് 4.19.
എന്റെ മുമ്പിൽ ജീവിയെ പിടിക്കാൻ നിനക്ക് എന്ത് അവകാശം ഉണ്ട്?
ത്വദ്വിധാന്കോടിശഃ കൃഷ്ണഃ സ്രഷ്ടും ശക്തശ്ച വാഹകാന്
നിനക്ക് പോലുള്ളവയെ കോടികൾ കൃഷ്ണൻ സൃഷ്ടിക്കാൻ കഴിയും.
വാഹനം ച ത്വമീശസ്യ ന വയം തവ കിംകരാഃ
നീ ഈശ്വരന്റെ വാഹനം മാത്രമാണ്, ഞങ്ങൾ നിന്റെ അടിയാളങ്ങൾ അല്ല.
മദീയശാപാത്തൂര്ണം ച ഭസ്മസാദ്ഭവിതാ ധ്രുവമ്
എന്റെ ശാപം മൂലം നീ ഉടൻ തന്നെ ചിതലാവും, ഇത് ഉറപ്പാണ്.
സ്മാരംസ്മാരം കൃഷ്ണപാദം തം പ്രണമ്യ ജഗാമ ഹ
കൃഷ്ണന്റെ പാദം വീണ്ടും വീണ്ടും ഓർത്ത്, അവൻ നമസ്കരിച്ച് പുറപ്പെട്ടു.
ഹ്രദസ്യ ശ്രുതിമാത്രേണ കമ്പോ ഭവതി നിശ്ചിതമ്
ആ തടാകത്തിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടതുമാത്രത്തിൽ എല്ലാവർക്കും ഉറപ്പായും ഭയംകൂടി നടുങ്ങൽ ഉണ്ടായി.
സരഹസ്യം ശ്രുതിസുഖം പ്രകൃതം ശൃണു മങ്ഗലമ്
ഇപ്പോൾ ഞാൻ നിനക്ക് അത്യന്തം സന്തോഷം നൽകുന്ന ഈ രഹസ്യമായ സത്യം പറയാം; ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കൂ.
ചക്രുര്വിഷാദം മോഹാച്ച രുരുദുര്യമുനാതടേ
അവരിൽ ചിലർ ഭ്രമത്തിൽ ആകുലരായി യമുനയുടെ തീരത്ത് ഇരുന്നു കരയാൻ തുടങ്ങി.
കേചിന്നിപത്യ ഭൂമൌ ച മൂര്ച്ഛാം പ്രാപുഹരിം വിനാ
ചിലർ നിലത്ത് വീണു, ഹരിയെ കാണാതെ ദുഃഖത്തിൽ അചേതനരായി.