ഉവാച സാശ്രുനേത്രാ സാ ഭക്തിനമ്രാത്മകന്ധരാ വരം ദാസ്യസി ചേദാനീം വരദേശ്വര മേഽപി ച
കണ്ണുനീർ നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ, ഭക്തിയോടെ കഴുത്ത് താഴ്ത്തി അവൾ പറഞ്ഞു: 'ഇപ്പോൾ നീ എനിക്ക് ഒരു വരം തരാമെങ്കിൽ, ദയവായി എനിക്കും ഒരു വരം തരണമേ, വരദേശ്വരാ.'
തവ സ്മൃതര്വിസ്മൃതിര്ന കദാഽപി ന ഭവിഷ്യതി
നിനയെ ഓർക്കുന്നവേളയിൽ എനിക്ക് ഒരിക്കലും മറവിയുണ്ടാകില്ല.
ഇത്യേവം പ്രാര്ഥനീയം ച പരിപൂര്ണം കുരു പ്രഭോ
ഇതാണ് എന്റെ പ്രാർത്ഥന; ഭഗവനേ, ദയവായി അതു പൂർണ്ണമായി നിറവേറ്റണമേ.
ശരത്പാര്വണചന്ദ്രാസ്യം ദദര്ശ ശ്രീഹരേര്മുഖമ്
ശരത്കാല പൗർണ്ണമിയുടെ ചന്ദ്രനുപോലെയുള്ള ശ്രീഹരിയുടെ മുഖം അവൾ കണ്ടു.
സര്വാങ്ഗപുലകോദ്ഭിന്നാ സാനംദാശ്രുപരിപ്ലുതാ
അവളുടെ ശരീരമാകെ പുളകിതമായി, സന്തോഷത്തിന്റെ കണ്ണുനീർ അവളെ ആഴത്തിൽ ആഴ്ത്തി.
ഉവാച പുനരേവേദം ഭക്ത്യുദ്രേകപരിപ്ലുതാ 4.19.
ഭക്തി അതിരുവിട്ടു ഒഴുകുമ്പോൾ, അവൾ വീണ്ടും ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു:
സര്പഃ കരോതു സംസാരം കുരു മാം നിജകിങ്കരീമ്
ആ പാമ്പ് സാംസാരിക ലോകം സൃഷ്ടിക്കട്ടെ, എന്നെ നീ നിന്റെ ദാസിയായി ആക്കണം.
ത്വത്പദാമ്ഭോജസേവായാഃ കലാം നാര്ഹന്തി ഷോഡശീമ്
നിന്റെ പാദപദ്മസേവയുടെ പതിനാറിൽ ഒരു ഭാഗം പോലും അവർക്ക് ലഭ്യമല്ല.
ഭാരതേ ദുര്ലഭം ജന്മ ലബ്ധ്വാഽസൌ വഞ്ചിതഃ സ്വയമ്
ഭാരതത്തിൽ അപൂർവമായ ജന്മം ലഭിച്ചിട്ടും, അവൻ തന്നെ തന്നെ വഞ്ചിച്ചു.
പ്രസന്നമാനസഃ ശ്രീമാനോമിത്യേവമുവാച ഹ
ഹൃദയം സന്തോഷത്തോടെ, മഹിമയുള്ള ഭഗവാൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
ആജഗാമ രഥസ്തൂര്ണമുദ്ദീപ്തസ്തേജസാ മുനേ
മഹർഷേ, അതിവേഗത്തിൽ പ്രകാശം പകർന്ന ഒരു രഥം അവിടെ എത്തി.
ശതചക്രോ വായുവേഗോ മനോയായീ മനോഹരഃ
അതിനായി നൂറു ചക്രങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു, കാറ്റിന്റെ വേഗത്തിൽ സഞ്ചരിച്ചു, മനസ്സുപോലെ സഞ്ചരിച്ച രഥം അത്ഭുതകരമായിരുന്നു.
പ്രണമ്യ കൃഷ്ണം താം നീത്വാ ജഗ്മുര്ഗോലോകമുത്തമമ്
കൃഷ്ണനോട് നമസ്കരിച്ച് അവളെ കൂട്ടിക്കൊണ്ടു അവർ പരമമായ ഗോലോകത്തിലേക്ക് പോയി.
സ ച കിംചിന്ന ബുബുധേ മോഹിതോ വിഷ്ണുമായയാ
വിഷ്ണുവിന്റെ മായയിൽ ആകൃഷ്ടനായി, അവൻ ഒന്നും മനസ്സിലാക്കാനായില്ല.
ദദൌ ഹസ്തം ച കൃപയാ ശീഘ്രം കാലിയമസ്തകേ
കരുണയോടെ, കൃഷ്ണൻ കാളിയയുടെ തലയിൽ വേഗത്തിൽ കൈ വെച്ചു.
പുടാഞ്ജലിയുതാം സാശ്രുപൂര്ണാം ച സുരസാം സതീമ് 4.19.
ശുദ്ധയും ഭക്തിയുള്ളവളായ സുരസാ, കൈകൾ ചേർത്ത്, കണ്ണിൽ കണ്ണീരോടെ, നിലകൊണ്ടു.
ഭക്ത്യുദ്രേകാത്സാശ്രുനേത്രാം പുലകാങ്കിതവിഗ്രഹാമ് യദീശ്വരസ്യ സതതം യോഗ്യായോഗ്യേ സമാ കൃപാ
ഭക്തിയുടെ ആവേശത്തിൽ, കണ്ണുകൾ കണ്ണീരോടെ, ശരീരത്തിൽ രോമാഞ്ചം നിറഞ്ഞു; യോജ്യനോ അയോഗ്യനോ എന്ന വ്യത്യാസമില്ലാതെ, ദൈവത്തിന്റെ കൃപ എല്ലായ്പ്പോഴും ഒരുപോലെയാണ്.
ശ്രീകൃഷ്ണ ഉവാച
ശ്രീകൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു:
ത്വം മേ പ്രാണാധികോ വത്സ സുഖം തിഷ്ഠ ഭയം ത്യജ
വത്സാ, നീ എനിക്ക് ജീവനിലേക്കാൾ പ്രിയപ്പെട്ടവനാണ്; സന്തോഷത്തോടെ ഇരിക്കൂ, ഭയം വിട്ടുകളയൂ.
കിംചിത്തദ്ദമനം കൃത്വാ ത്വത്പ്രസാദം കരോമ്യഹമ്
നിന്നെ കുറച്ച് ശമിപ്പിച്ചതിനുശേഷം, ഞാൻ എന്റെ അനുഗ്രഹം നൽകുന്നു.
ദ്വിഗുണം ബ്രഹ്മഹത്യായാ ഭവിതാ തസ്യ കില്ബിഷമ്
അവൻ ബ്രാഹ്മണഹത്യയുടെ പാപം രണ്ടിരട്ടിയാകും.
വംശായുര്യശസാ ഹാനിര്ഭവിതാ തസ്യ നിശ്ചിതമ്
അവന്റെ വംശത്തിന് ഉറപ്പായും ആയുസ്സും പ്രശസ്തിയും നഷ്ടപ്പെടും.
ത്വത്പ്രമാണാഃ കീടസംഘാ ദംശിഷ്യന്തി ച സംതതമ്
നിന്റെ വലിപ്പം പോലെ കീറ്റങ്ങൾ അവനെ നിരന്തരം കടിക്കും.
തസ്യ വംശോദ്ഭവാനാം ച ത്വദ്വംശാദ്ഭവിതാ ഭയമ്
അവന്റെ വംശത്തിൽ ജനിക്കുന്നവർക്ക് നിന്റെ വംശത്തിൽ നിന്നുള്ളവരിൽ നിന്ന് ഭയം ഉണ്ടാകും.
പ്രണമിഷ്യന്തി ഭക്ത്യാ തേ മുച്യന്തേ സര്വപാതകാത് 4.19.
നിനക്കു ഭക്തിയോടെ നമസ്കരിക്കുന്നവർ എല്ലാ പാപങ്ങളിൽ നിന്നുമാണ് മോചിതരാവുക.
മത്പദാങ്കം മൂര്ധ്നി ദൃഷ്ട്വാ ത്വാം ഭക്ത്യാ പ്രണമിഷ്യതി
എന്റെ പാദചിഹ്നം നിന്റെ തലയിൽ കണ്ടു, ഭക്തിയോടെ നിനക്കു നമസ്കരിക്കുന്നവൻ—
സര്വേഷാം ജ്ഞാതിസര്പാണാം വരോഽദ്യ ഭവ മദ്വരാത്
ഇന്ന് എന്റെ അനുഗ്രഹത്താൽ, നീ എല്ലാ ജാതിസർപ്പങ്ങൾക്കും അനുഗ്രഹം നൽകുന്നവനാകൂ.
ഭയം ത്യക്ത്വാ കഥയ മാം ത്വദീയം ദുഃഖഭഞ്ജനമ് പുടാഞ്ജലിയുതോ ഭൂത്വാ തമുവാച ഭുജങ്ഗമഃ
ഭയം വിട്ട്, ദുഃഖം നീക്കുന്ന എന്നോട്, നീ എന്ത് ആഗ്രഹിക്കുന്നു എന്ന് പറയൂ; കൈകൾ ചേർത്ത്, ആ പാമ്പ് കൃഷ്ണനോട് പറഞ്ഞു.
ഭക്തിം സ്മൃതിം ത്വത്പദാബ്ജേ ദേഹി ജന്മനി ജന്മനി
എന്റെ ഓരോ ജന്മത്തിലും നിന്റെ പാദപങ്കജത്തിൽ ഭക്തിയും സ്മരണയും നൽകണമേ.
തദ്ഭവേത്സഫലം യത്ര സ്മൃതിസ്ത്വച്ചരണാമ്ബുജേ
നിന്റെ പാദപങ്കജത്തിൽ സ്മരണം ഉള്ളിടത്ത്, അവിടെ ജീവിതം ഫലപ്രദമാകും.