നാഗപത്നീകൃതം സ്തോത്രം ത്രിസന്ധ്യം യഃ പഠേന്നരഃ
പാമ്പിന്റെ ഭാര്യ രചിച്ച ഈ സ്തുതികൾ ദിവസം മൂന്നു പ്രാവശ്യം ആരെങ്കിലും വായിച്ചാൽ—
ഇഹ ലോകേ ഹരേര്ഭക്തിമന്തേ ദാസ്യം ലഭേദ്ധ്രുവമ്
ഈ ലോകത്തിൽ, ഹരിയോടുള്ള ഭക്തിയോടെ, അവൻ ഉറപ്പായും ദാസ്യഭാവം നേടും.
നാരദ ഉവാച പ്രഹൃഷ്ടോത്ഫുല്ലനയനഃ കിമുവാച ഹരിഃ സ്വയമ്
നാരദൻ ചോദിച്ചു: സന്തോഷത്തോടെ വിരിഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ, ഹരി സ്വയം എന്താണ് പറഞ്ഞത്?
കഥയസ്വ മഹാഭാഗ രഹസ്യം പരമാദ്ഭുതമ് നാരദസ്യ വചഃ ശ്രുത്വാ ഭഗവാന്സര്വദര്ശനഃ
മഹാഭാഗവതനേ, അത്ഭുതകരമായ രഹസ്യം ദയവായി പറയൂ. നാരദന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട സർവ്വം കാണുന്ന ഭഗവാൻ—
ഉവാച പരമാത്മാനം മധുവൃന്ദം പദേപദേ നാഗപത്നീവചഃ ശ്രുത്വാ ശ്രീകൃഷ്ണസ്തമുവാച ഹ
പരമാത്മാവിനെ, മധുരമായ കാനനം, ഓരോ ഘട്ടത്തിലും വിവരിച്ചു. പാമ്പിന്റെ ഭാര്യയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ടശേഷം ശ്രീകൃഷ്ണൻ അവളോട് പറഞ്ഞു—
പുടാഞ്ജലിയുതാം പാദേ പതിതാം ഭയവിഹ്വലാമ് ഉത്തിഷ്ഠോത്തിഷ്ഠ നാഗേശേ വരം വൃണു ഭയം ത്യജ
കൈകൾ കൂപ്പി, ഭയത്തിൽ വിറച്ച്, അവൻ പാദങ്ങളിൽ വീണു. അപ്പോൾ: 'എഴുന്നേൽക്കൂ, എഴുന്നേൽക്കൂ, പാമ്പുകളുടെ നാഥേ! ഒരു വരം തിരഞ്ഞെടുക്കൂ, ഭയം വിട്ടുകളയൂ' എന്നു പറഞ്ഞു.
ഭര്ത്രാ സഗോഷ്ഠ്യാ സാര്ദ്ധം ച ഗച്ഛ വത്സേ സുഖീ ഭവ 4.19.
കുഞ്ഞേ, ഭർത്താവിനെയും കുടുംബത്തെയും കൂടെക്കൊണ്ടു പോകൂ, സന്തോഷത്തോടെ ജീവിക്കൂ.
ത്വത്പ്രാണാധിക ഏവായം ജാമാതാ ച ന സംശയഃ
നിന്റെ ജീവനെക്കാൾ പ്രിയനാണ് ഈ മകൻ, ഇതിൽ ഒരു സംശയവും ഇല്ല.
കൃത്വാ ച സ്തവനം ഭക്ത്യാ പ്രണമിഷ്യതി മത്പദമ്
ഭക്തിയോടെ സ്തുതി അർപ്പിച്ച ശേഷം, അവൻ എന്റെ പാദങ്ങളിൽ നമസ്കരിക്കും.
ഹ്രദാന്നിര്ഗച്ഛ വത്സേ ത്വം വരം വൃണു യഥേപ്സിതമ്
കുഞ്ഞേ, നീ തടാകത്തിൽ നിന്ന് പുറത്തു വാ, ഇഷ്ടമുള്ള വരം തിരഞ്ഞെടുക്കൂ.
ഉവാച സാശ്രുനേത്രാ സാ ഭക്തിനമ്രാത്മകന്ധരാ വരം ദാസ്യസി ചേദാനീം വരദേശ്വര മേഽപി ച
കണ്ണുനീർ നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ, ഭക്തിയോടെ കഴുത്ത് താഴ്ത്തി അവൾ പറഞ്ഞു: 'ഇപ്പോൾ നീ എനിക്ക് ഒരു വരം തരാമെങ്കിൽ, ദയവായി എനിക്കും ഒരു വരം തരണമേ, വരദേശ്വരാ.'
തവ സ്മൃതര്വിസ്മൃതിര്ന കദാഽപി ന ഭവിഷ്യതി
നിനയെ ഓർക്കുന്നവേളയിൽ എനിക്ക് ഒരിക്കലും മറവിയുണ്ടാകില്ല.
ഇത്യേവം പ്രാര്ഥനീയം ച പരിപൂര്ണം കുരു പ്രഭോ
ഇതാണ് എന്റെ പ്രാർത്ഥന; ഭഗവനേ, ദയവായി അതു പൂർണ്ണമായി നിറവേറ്റണമേ.
ശരത്പാര്വണചന്ദ്രാസ്യം ദദര്ശ ശ്രീഹരേര്മുഖമ്
ശരത്കാല പൗർണ്ണമിയുടെ ചന്ദ്രനുപോലെയുള്ള ശ്രീഹരിയുടെ മുഖം അവൾ കണ്ടു.
സര്വാങ്ഗപുലകോദ്ഭിന്നാ സാനംദാശ്രുപരിപ്ലുതാ
അവളുടെ ശരീരമാകെ പുളകിതമായി, സന്തോഷത്തിന്റെ കണ്ണുനീർ അവളെ ആഴത്തിൽ ആഴ്ത്തി.
ഉവാച പുനരേവേദം ഭക്ത്യുദ്രേകപരിപ്ലുതാ 4.19.
ഭക്തി അതിരുവിട്ടു ഒഴുകുമ്പോൾ, അവൾ വീണ്ടും ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു:
സര്പഃ കരോതു സംസാരം കുരു മാം നിജകിങ്കരീമ്
ആ പാമ്പ് സാംസാരിക ലോകം സൃഷ്ടിക്കട്ടെ, എന്നെ നീ നിന്റെ ദാസിയായി ആക്കണം.
ത്വത്പദാമ്ഭോജസേവായാഃ കലാം നാര്ഹന്തി ഷോഡശീമ്
നിന്റെ പാദപദ്മസേവയുടെ പതിനാറിൽ ഒരു ഭാഗം പോലും അവർക്ക് ലഭ്യമല്ല.
ഭാരതേ ദുര്ലഭം ജന്മ ലബ്ധ്വാഽസൌ വഞ്ചിതഃ സ്വയമ്
ഭാരതത്തിൽ അപൂർവമായ ജന്മം ലഭിച്ചിട്ടും, അവൻ തന്നെ തന്നെ വഞ്ചിച്ചു.
പ്രസന്നമാനസഃ ശ്രീമാനോമിത്യേവമുവാച ഹ
ഹൃദയം സന്തോഷത്തോടെ, മഹിമയുള്ള ഭഗവാൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
ആജഗാമ രഥസ്തൂര്ണമുദ്ദീപ്തസ്തേജസാ മുനേ
മഹർഷേ, അതിവേഗത്തിൽ പ്രകാശം പകർന്ന ഒരു രഥം അവിടെ എത്തി.
ശതചക്രോ വായുവേഗോ മനോയായീ മനോഹരഃ
അതിനായി നൂറു ചക്രങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു, കാറ്റിന്റെ വേഗത്തിൽ സഞ്ചരിച്ചു, മനസ്സുപോലെ സഞ്ചരിച്ച രഥം അത്ഭുതകരമായിരുന്നു.
പ്രണമ്യ കൃഷ്ണം താം നീത്വാ ജഗ്മുര്ഗോലോകമുത്തമമ്
കൃഷ്ണനോട് നമസ്കരിച്ച് അവളെ കൂട്ടിക്കൊണ്ടു അവർ പരമമായ ഗോലോകത്തിലേക്ക് പോയി.
സ ച കിംചിന്ന ബുബുധേ മോഹിതോ വിഷ്ണുമായയാ
വിഷ്ണുവിന്റെ മായയിൽ ആകൃഷ്ടനായി, അവൻ ഒന്നും മനസ്സിലാക്കാനായില്ല.
ദദൌ ഹസ്തം ച കൃപയാ ശീഘ്രം കാലിയമസ്തകേ
കരുണയോടെ, കൃഷ്ണൻ കാളിയയുടെ തലയിൽ വേഗത്തിൽ കൈ വെച്ചു.
പുടാഞ്ജലിയുതാം സാശ്രുപൂര്ണാം ച സുരസാം സതീമ് 4.19.
ശുദ്ധയും ഭക്തിയുള്ളവളായ സുരസാ, കൈകൾ ചേർത്ത്, കണ്ണിൽ കണ്ണീരോടെ, നിലകൊണ്ടു.
ഭക്ത്യുദ്രേകാത്സാശ്രുനേത്രാം പുലകാങ്കിതവിഗ്രഹാമ് യദീശ്വരസ്യ സതതം യോഗ്യായോഗ്യേ സമാ കൃപാ
ഭക്തിയുടെ ആവേശത്തിൽ, കണ്ണുകൾ കണ്ണീരോടെ, ശരീരത്തിൽ രോമാഞ്ചം നിറഞ്ഞു; യോജ്യനോ അയോഗ്യനോ എന്ന വ്യത്യാസമില്ലാതെ, ദൈവത്തിന്റെ കൃപ എല്ലായ്പ്പോഴും ഒരുപോലെയാണ്.
ശ്രീകൃഷ്ണ ഉവാച
ശ്രീകൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു:
ത്വം മേ പ്രാണാധികോ വത്സ സുഖം തിഷ്ഠ ഭയം ത്യജ
വത്സാ, നീ എനിക്ക് ജീവനിലേക്കാൾ പ്രിയപ്പെട്ടവനാണ്; സന്തോഷത്തോടെ ഇരിക്കൂ, ഭയം വിട്ടുകളയൂ.
കിംചിത്തദ്ദമനം കൃത്വാ ത്വത്പ്രസാദം കരോമ്യഹമ്
നിന്നെ കുറച്ച് ശമിപ്പിച്ചതിനുശേഷം, ഞാൻ എന്റെ അനുഗ്രഹം നൽകുന്നു.