ഹുതാശനശ്ച വാഹ്നേന പക്ഷാംശ്ചൈവ ദദാഹ സഃ 4.16.
അഗ്നി തീകൊണ്ട് ആ അസുരന്റെ ചിറകുകൾ കത്തിച്ചു.
ഈശാനസ്യ ച ശൂലേന ബഭൂവ മൂര്ച്ഛിതോഽസുരഃ
ഈശാനന്റെ ത്രിശൂലാൽ അസുരൻ ബോധംകെട്ടുപോയി.
ഏതസ്മിന്നന്തരേ കൃഷ്ണഃ പ്രജ്വലന്ബ്രഹ്മതേജസാ
അതിനിടയിൽ കൃഷ്ണൻ ബ്രഹ്മതേജസ്സിൽ പ്രകാശിച്ചു.
തത്സര്വം വമനം കൃത്വാ പ്രാണാംസ്തത്യാജ ദാനവഃ
അവൻ അതെല്ലാം ഛർദിച്ച് ജീവൻ വിട്ടു.
യയൌ കേലികദമ്ബാനാം കാനനം സുമനോഹരമ്
അവൻ കളിക്കാനായി മനോഹരമായ കദംബവനത്തിലേക്ക് പോയി.
നാമ്നാ പ്രലമ്ബോ ബലവാന്മഹാധൂര്തശ്ച ശൈലവത്
പ്രലമ്പൻ എന്ന പേരിൽ ഒരു ശക്തനും വളരെ കപടനും പർവതംപോലെയും ഒരാൾ ഉണ്ടായിരുന്നു.
ദുദ്രുവുര്ബാലകാഃ സര്വേ രുരുദുശ്ച ഭയാതുരാഃ
എല്ലാ കുട്ടികളും ഭയത്താൽ ഓടി കരയാൻ തുടങ്ങി.
ബാലകാന്ബോധയാമാസ ഭയം കിമിത്യുവാച ഹ
അവൻ കുട്ടികളെ ഉണർത്തി, 'നിങ്ങൾക്ക് എന്തിനാണ് ഭയം?' എന്ന് ചോദിച്ചു.
ഭ്രാമയിത്വാ ച ഗഗനേ പാതയാമാസ ഭൂതലേ
അവനെ ആകാശത്ത് ചുറ്റി ഭൂമിയിൽ തള്ളിക്കളഞ്ഞു.
ജഹസുര്ബാലകാഃ സര്വേ നനൃതുശ്ച ജഗുര്മുദാ
എല്ലാ കുട്ടികളും ചിരിച്ചു, ആനന്ദത്തോടെ നൃത്തം ചെയ്തു പാടുകയും ചെയ്തു.
ഗോധനം ചാരയാമാസ യയൌ ഭാണ്ഡീരമീശ്വരഃ 4.16.
കൃഷ്ണൻ പശുക്കളെ മേയിച്ചു, ഭാണ്ഡീരവനത്തിലേക്ക് പോയി.
വേഷ്ടയാമാസ തം ശീഘ്രം ഖുരേണ വിലിഖന്മഹീമ്
അവൻ വേഗത്തിൽ അവനെ ചുറ്റി, കുതിരയുടെ കുരുവിലൂടെ നിലം ഉരിച്ചെടുത്തു.
ഉത്പാത്യ ഭ്രാമയാമാസ പപാത ച മഹീതലേ
അവൻ അവനെ ഉയർത്തി, ചുറ്റി, പിന്നെ അവൻ നിലത്തേക്ക് വീണു.
സ ഭഗ്നദന്തോ ദൈത്യശ്ച വജ്രാങ്ഗചര്വണാദഹോ
അവൻ, പല്ലുകൾ ഒടിഞ്ഞ ദാനവൻ, വജ്രാംഗന്റെ കടിയാൽ തകർന്നു പോയി.
സ്വര്ഗേ ദുന്ദുഭയോ നേദുഃ പുഷ്പവൃഷ്ടിര്ബഭൂവ ഹ
സ്വർഗത്തിൽ ദുണ്ടുഭികൾ മുഴങ്ങി, പുഷ്പവർഷം പെയ്തു.
തത്രാജഗ്മുഃ സ്യന്ദനസ്ഥാ ദ്വിഭുജാഃ പീതവാസസഃ
അവിടെ, രണ്ട് കൈകളോടെ, മഞ്ഞ വസ്ത്രം ധരിച്ചവർ രഥത്തിൽ ഇരുന്നു എത്തി.
വിനോദമുരലീഹസ്താഃ ക്വണന്മഞ്ജീരരഞ്ജിതാഃ
വിനോദത്തിനായി മുരളി പിടിച്ച്, മണിമണികൾ മുഴങ്ങുന്ന കാൽക്കളർ ധരിച്ച് അവർ അണിഞ്ഞിരുന്നു.
ഈഷദ്ധാസ്യപ്രസന്നാസ്യാ ഭക്താനുഗ്രഹ കാതരാഃ
അവരുടെ മുഖത്ത് മൃദുലമായ പുഞ്ചിരിയും, ഭക്തന്മാർക്ക് അനുഗ്രഹം നൽകാൻ ആഗ്രഹവും നിറഞ്ഞിരുന്നു.
ഭാണ്ഡീരവനമാജഗ്മുര്യത്ര സന്നിഹിതോ ഹരിഃ
അവർ ഭാണ്ഡീരവനത്തിലേക്ക് കയറി, അവിടെ ഹരി സന്നിഹിതനായിരുന്നു.
പ്രണമയ്യ ഹരിം സ്തുത്വാ ജഗ്മുര്ഗോലോകമുത്തമമ് സംപ്രാപ്യ ദാനവീം യോനിം ബഭൂബുഃ കൃഷ്ണപാര്ഷദാഃ
ഹരിയെ വണങ്ങി സ്തുതിച്ച ശേഷം, അവർ ഉത്തമമായ ഗോലോകത്തിലേക്ക് പോയി; ദാനവ ജന്മം പ്രാപിച്ചിട്ടും, അവർ കൃഷ്ണന്റെ അനുയായികളായി.
നാരദ ഉവാച കഥയസ്വ മഹാഭാഗ കൃതം കിം പരമാദ്ഭുതമ് ।। 4.16.
നാരദൻ പറഞ്ഞു: മഹാഭാഗനേ, അത്ഭുതകരമായ എന്താണ് നടന്നത് എന്നു പറയൂ.
നാരായണ ഉവാച
നാരായണൻ പറഞ്ഞു:
ശ്രുതം മഹേശവദനാത്സൂര്യപര്വണി പുഷ്കരേ।। ഹരേര്ഗുണപ്രസങ്ഗേന കഥയാമാസ ശംകരഃ
പുഷ്കരക്ഷേത്രത്തിൽ സൂര്യോത്സവത്തിൽ, മഹേശന്റെ വായിൽ നിന്ന് ഞാൻ കേട്ടു; ഹരിയുടെ ഗുണങ്ങൾക്കു പ്രേരിതനായി ശങ്കരൻ പറഞ്ഞത്.
സംപൃഷ്ടോ മുനിസംഘൈശ്ച മയാ ധര്മേണ ബ്രഹ്മണാ
മുനിസംഘങ്ങളും ഞാനും, ധർമ്മാനുസൃതമായി ബ്രഹ്മാവും ചേർന്ന് അവനോട് ചോദിച്ചു.
കഥയാമാസ വിസ്താര്യ സാവധാനം നിശാമയ
അവൻ വിശദമായി പറഞ്ഞുവന്നു; ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കൂ.
മഹാംസ്തപസ്വിപ്രവരോ ഹരിസേവനതത്പരഃ
മഹാനായ തപസ്വിയും, ദ്വിജന്മാരിൽ പ്രധാനനും, ഹരിസേവനയിൽ ഏർപ്പെട്ടവനും,
സസ്മരുഃ കൃഷ്ണപാദാബ്ജം സ്വപ്നേ ജ്ഞാനേ ദിവാനിശമ്
സ്വപ്നത്തിലും ജ്ഞാനത്തിലും, പകലും രാത്രിയും, കൃഷ്ണന്റെ കമലപാദങ്ങൾ ഓർത്തിരുന്നു.
നിത്യം ദത്ത്വാ ച കമലം സംപൂജ്യ തം പപുര്ജലമ്
ദിവസേന കമലം അർപ്പിച്ച് അവനെ പൂജിച്ചു, വെള്ളം കുടിച്ചു.
ചത്വാരോ വൈഷ്ണവശ്രേഷ്ഠാസ്തേപുസ്തേ പുഷ്കരേ തപഃ
നാലു വിശിഷ്ട വൈഷ്ണവന്മാർ പൂഷ്കരത്തിൽ കഠിനതപസ്സു ചെയ്തു.
ജ്യേഷ്ഠോ ദുര്വാസസോ യോഗം സംപ്രാപ്യ യോഗിനാം വരഃ
അവരിൽ മൂത്തവനായ ദുർവാസൻ, യോഗികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവൻ, യോഗം പ്രാപിച്ചു.