നിത്യം നക്തം രതിം തത്ര ചകാര ഹരിണാ സഹ സുഖദം മോക്ഷദം പുണ്യമപരം കഥയാമി തേ
അവൾ എന്നും രാത്രിയിൽ അവിടെ ഹരിയോടൊപ്പം സുഖത്തോടെ രമിച്ചു; ഞാൻ നിന്നോട് മറ്റൊരു സുഖദായകവും മോക്ഷവും പുണ്യവും നൽകുന്ന കഥ പറയുന്നു.
ശ്രീനാരായണ ഉവാച ഭുക്ത്വാ പീത്വാ ച ക്രീഡാര്ഥം ജഗാമ ശ്രീവനം മുനേ
ശ്രീനാരായണൻ പറഞ്ഞു: ഭക്ഷണം കഴിച്ചും വെള്ളം കുടിച്ചും കളിക്കാനായി അവൻ മനോഹരമായ കാട്ടിലേക്ക് പോയി, മഹർഷേ.
തത്ര നാനാവിധാം ക്രീഡാം ചകാര മധുസൂദനഃ
അവിടെ മധുസൂദനൻ പലവിധ കളികളിൽ ഏർപ്പെട്ടു.
യയൌ മധുവനം തസ്മാച്ഛ്രീകൃഷ്ണോ ഗോധനൈഃ സഹ
അവിടെ നിന്ന് ശ്രീകൃഷ്ണൻ പശുക്കളോടൊപ്പം മധുവനത്തിലേക്ക് പോയി.
തത്രൈകദൈത്യോ ബലവാഞ്ഛ്വേതവര്ണോ ഭയംകരഃ
അവിടെ ഒരു ഭയങ്കരനും ശക്തനും വെള്ള നിറമുള്ള അസുരൻ ഉണ്ടായിരുന്നു.
ദൃഷ്ട്വാ ച ഗോകുലം ഗോഷ്ഠേ ശിശുഭിര്ബലകേശവൌ
ഗോകുലം പശുപുരത്തിൽ ബാലകേശവനും കുട്ടികളും ചേർന്ന് കാണുമ്പോൾ,
ബകഗ്രസ്തം ഹരിം ദൃഷ്ട്വാ സര്വേ ദേവാ ഭയാന്വിതാഃ
ബകാസുരൻ ഹരിയെ വിഴുങ്ങിയപ്പോൾ എല്ലാ ദേവന്മാരും ഭയത്തോടെ നിറഞ്ഞു.
ശക്രശ്ചിക്ഷേപ വജ്രം ച മുനേരസ്ഥിവിനിര്മിതമ്
ഇന്ദ്രൻ ഒരു മുനിയുടെ അസ്ഥികളിൽനിന്ന് നിർമ്മിച്ച വജ്രം എറിഞ്ഞു.
നീഹാരാസ്ത്രം ശശധരഃ ശീതാര്തസ്തേന ദാനവഃ
ചന്ദ്രൻ തണുപ്പിൽ വേദനിച്ച് ആ അസുരനു മേൽ മഞ്ഞായുധം വിട്ടു.
വായവ്യാസ്ത്രം ച വായുശ്ച തേന സ്ഥാനാന്തരം യയൌ
വായു വായുവായുധം വിട്ടു, അതിനാൽ അവൻ മറ്റൊരു സ്ഥലത്തേക്ക് പോയി.
ഹുതാശനശ്ച വാഹ്നേന പക്ഷാംശ്ചൈവ ദദാഹ സഃ 4.16.
അഗ്നി തീകൊണ്ട് ആ അസുരന്റെ ചിറകുകൾ കത്തിച്ചു.
ഈശാനസ്യ ച ശൂലേന ബഭൂവ മൂര്ച്ഛിതോഽസുരഃ
ഈശാനന്റെ ത്രിശൂലാൽ അസുരൻ ബോധംകെട്ടുപോയി.
ഏതസ്മിന്നന്തരേ കൃഷ്ണഃ പ്രജ്വലന്ബ്രഹ്മതേജസാ
അതിനിടയിൽ കൃഷ്ണൻ ബ്രഹ്മതേജസ്സിൽ പ്രകാശിച്ചു.
തത്സര്വം വമനം കൃത്വാ പ്രാണാംസ്തത്യാജ ദാനവഃ
അവൻ അതെല്ലാം ഛർദിച്ച് ജീവൻ വിട്ടു.
യയൌ കേലികദമ്ബാനാം കാനനം സുമനോഹരമ്
അവൻ കളിക്കാനായി മനോഹരമായ കദംബവനത്തിലേക്ക് പോയി.
നാമ്നാ പ്രലമ്ബോ ബലവാന്മഹാധൂര്തശ്ച ശൈലവത്
പ്രലമ്പൻ എന്ന പേരിൽ ഒരു ശക്തനും വളരെ കപടനും പർവതംപോലെയും ഒരാൾ ഉണ്ടായിരുന്നു.
ദുദ്രുവുര്ബാലകാഃ സര്വേ രുരുദുശ്ച ഭയാതുരാഃ
എല്ലാ കുട്ടികളും ഭയത്താൽ ഓടി കരയാൻ തുടങ്ങി.
ബാലകാന്ബോധയാമാസ ഭയം കിമിത്യുവാച ഹ
അവൻ കുട്ടികളെ ഉണർത്തി, 'നിങ്ങൾക്ക് എന്തിനാണ് ഭയം?' എന്ന് ചോദിച്ചു.
ഭ്രാമയിത്വാ ച ഗഗനേ പാതയാമാസ ഭൂതലേ
അവനെ ആകാശത്ത് ചുറ്റി ഭൂമിയിൽ തള്ളിക്കളഞ്ഞു.
ജഹസുര്ബാലകാഃ സര്വേ നനൃതുശ്ച ജഗുര്മുദാ
എല്ലാ കുട്ടികളും ചിരിച്ചു, ആനന്ദത്തോടെ നൃത്തം ചെയ്തു പാടുകയും ചെയ്തു.
ഗോധനം ചാരയാമാസ യയൌ ഭാണ്ഡീരമീശ്വരഃ 4.16.
കൃഷ്ണൻ പശുക്കളെ മേയിച്ചു, ഭാണ്ഡീരവനത്തിലേക്ക് പോയി.
വേഷ്ടയാമാസ തം ശീഘ്രം ഖുരേണ വിലിഖന്മഹീമ്
അവൻ വേഗത്തിൽ അവനെ ചുറ്റി, കുതിരയുടെ കുരുവിലൂടെ നിലം ഉരിച്ചെടുത്തു.
ഉത്പാത്യ ഭ്രാമയാമാസ പപാത ച മഹീതലേ
അവൻ അവനെ ഉയർത്തി, ചുറ്റി, പിന്നെ അവൻ നിലത്തേക്ക് വീണു.
സ ഭഗ്നദന്തോ ദൈത്യശ്ച വജ്രാങ്ഗചര്വണാദഹോ
അവൻ, പല്ലുകൾ ഒടിഞ്ഞ ദാനവൻ, വജ്രാംഗന്റെ കടിയാൽ തകർന്നു പോയി.
സ്വര്ഗേ ദുന്ദുഭയോ നേദുഃ പുഷ്പവൃഷ്ടിര്ബഭൂവ ഹ
സ്വർഗത്തിൽ ദുണ്ടുഭികൾ മുഴങ്ങി, പുഷ്പവർഷം പെയ്തു.
തത്രാജഗ്മുഃ സ്യന്ദനസ്ഥാ ദ്വിഭുജാഃ പീതവാസസഃ
അവിടെ, രണ്ട് കൈകളോടെ, മഞ്ഞ വസ്ത്രം ധരിച്ചവർ രഥത്തിൽ ഇരുന്നു എത്തി.
വിനോദമുരലീഹസ്താഃ ക്വണന്മഞ്ജീരരഞ്ജിതാഃ
വിനോദത്തിനായി മുരളി പിടിച്ച്, മണിമണികൾ മുഴങ്ങുന്ന കാൽക്കളർ ധരിച്ച് അവർ അണിഞ്ഞിരുന്നു.
ഈഷദ്ധാസ്യപ്രസന്നാസ്യാ ഭക്താനുഗ്രഹ കാതരാഃ
അവരുടെ മുഖത്ത് മൃദുലമായ പുഞ്ചിരിയും, ഭക്തന്മാർക്ക് അനുഗ്രഹം നൽകാൻ ആഗ്രഹവും നിറഞ്ഞിരുന്നു.
ഭാണ്ഡീരവനമാജഗ്മുര്യത്ര സന്നിഹിതോ ഹരിഃ
അവർ ഭാണ്ഡീരവനത്തിലേക്ക് കയറി, അവിടെ ഹരി സന്നിഹിതനായിരുന്നു.
പ്രണമയ്യ ഹരിം സ്തുത്വാ ജഗ്മുര്ഗോലോകമുത്തമമ് സംപ്രാപ്യ ദാനവീം യോനിം ബഭൂബുഃ കൃഷ്ണപാര്ഷദാഃ
ഹരിയെ വണങ്ങി സ്തുതിച്ച ശേഷം, അവർ ഉത്തമമായ ഗോലോകത്തിലേക്ക് പോയി; ദാനവ ജന്മം പ്രാപിച്ചിട്ടും, അവർ കൃഷ്ണന്റെ അനുയായികളായി.