ആരാസമണ്ഡലം യാവന്നക്തമത്രാഗമിഷ്യതി
അരങ്ങിന്റെ ചുറ്റളവിൽ രാത്രി എത്തുംവരെ ഇവിടെ കാത്തിരിക്കുക.
ഛായാം വിധായ സ്വഗൃഹേ സ്വയമാഗത്യ മാ രുദ
നിന്റെ വീട്ടിൽ ഒരു നിഴൽ ഉണ്ടാക്കി, നീ തന്നെ വരിക; കരയേണ്ട.
ത്യജ ശോകം ഗൃഹം ഗച്ഛ സുന്ദരീത്ഥം പ്രബോധിതാ ।। 4.15.
ദുഃഖം വിട്ട് വീട്ടിലേക്ക് പോകൂ; സുന്ദരിയേ, ഇങ്ങനെ നിന്നെ ഉണർത്തുന്നു.
ദദര്ശ പുഷ്പോദ്യാനം ച വനം സദ്രത്നമണ്ഡപമ്
അവൾ പുഷ്പോദ്യാനവും രത്നമണ്ഡപമുള്ള കാടും കണ്ടു.
സാ മനോയായിനീ ദേവീ നിമിഷാര്ധേന നാരദ
മനസ്സിലൂടെ സഞ്ചരിച്ച ആ ദേവി, നാരദാ, ഒരു കണ്ണിറുക്കിൽ എത്തി.
യശോദായൈ ശിശും ദാതുമുദ്യതാ സത്യുവാച ഹ
യശോദയ്ക്ക് ബാലനെ നൽകാൻ തയ്യാറായ അവൾ സത്യം പറഞ്ഞു.
ഗോഷ്ഠേ ത്വത്സ്വാമിനാ ദത്തം പ്രാപ്നോമി യാതനാം പഥി
നിന്റെ സ്വാമി ഗോശാലയിൽ നൽകിയതുകൊണ്ട് ഞാൻ വഴിയിൽ വേദന അനുഭവിക്കുന്നു.
പിച്ഛിലേ കര്ദമോദ്രേകേ യശോദാ വോഢുമക്ഷമാ
ചതഞ്ഞ് ചെളിയും മണ്ണും നിറഞ്ഞ സ്ഥലത്ത് യശോദയ്ക്ക് കുരുന്നിനെ ചുമക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
ഗൃഹം ചിരം പരിത്യക്തം യാമി തിഷ്ഠ സുഖം സതി
വീട് ഏറെക്കാലമായി വിട്ടു; ഞാൻ പോകുന്നു, നീ സന്തോഷത്തോടെ ഇരിക്കൂ, സതീ.
യശോദാ ബാലകം നീത്വാ ചുചുമ്ബ ച സ്തനം ദദൌ
യശോദാ ബാലനെ എടുത്ത് ചുംബിച്ചു, പിന്നെ മുലകുടിച്ചു.
നിത്യം നക്തം രതിം തത്ര ചകാര ഹരിണാ സഹ സുഖദം മോക്ഷദം പുണ്യമപരം കഥയാമി തേ
അവൾ എന്നും രാത്രിയിൽ അവിടെ ഹരിയോടൊപ്പം സുഖത്തോടെ രമിച്ചു; ഞാൻ നിന്നോട് മറ്റൊരു സുഖദായകവും മോക്ഷവും പുണ്യവും നൽകുന്ന കഥ പറയുന്നു.
ശ്രീനാരായണ ഉവാച ഭുക്ത്വാ പീത്വാ ച ക്രീഡാര്ഥം ജഗാമ ശ്രീവനം മുനേ
ശ്രീനാരായണൻ പറഞ്ഞു: ഭക്ഷണം കഴിച്ചും വെള്ളം കുടിച്ചും കളിക്കാനായി അവൻ മനോഹരമായ കാട്ടിലേക്ക് പോയി, മഹർഷേ.
തത്ര നാനാവിധാം ക്രീഡാം ചകാര മധുസൂദനഃ
അവിടെ മധുസൂദനൻ പലവിധ കളികളിൽ ഏർപ്പെട്ടു.
യയൌ മധുവനം തസ്മാച്ഛ്രീകൃഷ്ണോ ഗോധനൈഃ സഹ
അവിടെ നിന്ന് ശ്രീകൃഷ്ണൻ പശുക്കളോടൊപ്പം മധുവനത്തിലേക്ക് പോയി.
തത്രൈകദൈത്യോ ബലവാഞ്ഛ്വേതവര്ണോ ഭയംകരഃ
അവിടെ ഒരു ഭയങ്കരനും ശക്തനും വെള്ള നിറമുള്ള അസുരൻ ഉണ്ടായിരുന്നു.
ദൃഷ്ട്വാ ച ഗോകുലം ഗോഷ്ഠേ ശിശുഭിര്ബലകേശവൌ
ഗോകുലം പശുപുരത്തിൽ ബാലകേശവനും കുട്ടികളും ചേർന്ന് കാണുമ്പോൾ,
ബകഗ്രസ്തം ഹരിം ദൃഷ്ട്വാ സര്വേ ദേവാ ഭയാന്വിതാഃ
ബകാസുരൻ ഹരിയെ വിഴുങ്ങിയപ്പോൾ എല്ലാ ദേവന്മാരും ഭയത്തോടെ നിറഞ്ഞു.
ശക്രശ്ചിക്ഷേപ വജ്രം ച മുനേരസ്ഥിവിനിര്മിതമ്
ഇന്ദ്രൻ ഒരു മുനിയുടെ അസ്ഥികളിൽനിന്ന് നിർമ്മിച്ച വജ്രം എറിഞ്ഞു.
നീഹാരാസ്ത്രം ശശധരഃ ശീതാര്തസ്തേന ദാനവഃ
ചന്ദ്രൻ തണുപ്പിൽ വേദനിച്ച് ആ അസുരനു മേൽ മഞ്ഞായുധം വിട്ടു.
വായവ്യാസ്ത്രം ച വായുശ്ച തേന സ്ഥാനാന്തരം യയൌ
വായു വായുവായുധം വിട്ടു, അതിനാൽ അവൻ മറ്റൊരു സ്ഥലത്തേക്ക് പോയി.
ഹുതാശനശ്ച വാഹ്നേന പക്ഷാംശ്ചൈവ ദദാഹ സഃ 4.16.
അഗ്നി തീകൊണ്ട് ആ അസുരന്റെ ചിറകുകൾ കത്തിച്ചു.
ഈശാനസ്യ ച ശൂലേന ബഭൂവ മൂര്ച്ഛിതോഽസുരഃ
ഈശാനന്റെ ത്രിശൂലാൽ അസുരൻ ബോധംകെട്ടുപോയി.
ഏതസ്മിന്നന്തരേ കൃഷ്ണഃ പ്രജ്വലന്ബ്രഹ്മതേജസാ
അതിനിടയിൽ കൃഷ്ണൻ ബ്രഹ്മതേജസ്സിൽ പ്രകാശിച്ചു.
തത്സര്വം വമനം കൃത്വാ പ്രാണാംസ്തത്യാജ ദാനവഃ
അവൻ അതെല്ലാം ഛർദിച്ച് ജീവൻ വിട്ടു.
യയൌ കേലികദമ്ബാനാം കാനനം സുമനോഹരമ്
അവൻ കളിക്കാനായി മനോഹരമായ കദംബവനത്തിലേക്ക് പോയി.
നാമ്നാ പ്രലമ്ബോ ബലവാന്മഹാധൂര്തശ്ച ശൈലവത്
പ്രലമ്പൻ എന്ന പേരിൽ ഒരു ശക്തനും വളരെ കപടനും പർവതംപോലെയും ഒരാൾ ഉണ്ടായിരുന്നു.
ദുദ്രുവുര്ബാലകാഃ സര്വേ രുരുദുശ്ച ഭയാതുരാഃ
എല്ലാ കുട്ടികളും ഭയത്താൽ ഓടി കരയാൻ തുടങ്ങി.
ബാലകാന്ബോധയാമാസ ഭയം കിമിത്യുവാച ഹ
അവൻ കുട്ടികളെ ഉണർത്തി, 'നിങ്ങൾക്ക് എന്തിനാണ് ഭയം?' എന്ന് ചോദിച്ചു.
ഭ്രാമയിത്വാ ച ഗഗനേ പാതയാമാസ ഭൂതലേ
അവനെ ആകാശത്ത് ചുറ്റി ഭൂമിയിൽ തള്ളിക്കളഞ്ഞു.
ജഹസുര്ബാലകാഃ സര്വേ നനൃതുശ്ച ജഗുര്മുദാ
എല്ലാ കുട്ടികളും ചിരിച്ചു, ആനന്ദത്തോടെ നൃത്തം ചെയ്തു പാടുകയും ചെയ്തു.