അദ്യ പൂര്ണം കരിഷ്യാമി സ്വീകൃതം യത്പുരാ പ്രിയേ
പ്രിയേ, ഞാൻ മുമ്പ് നിന്നോട് വാഗ്ദാനം ചെയ്തതു ഇന്ന് ഞാൻ പൂർണ്ണമാക്കും.
യഥാ ത്വം ച തഥാഽഹം ച ഭേദോ ഹി നാവയോര്ധ്രുവമ്
നീ എങ്ങനെയോ അതുപോലെയാണ് ഞാനും; നമ്മിൽ യാതൊരു വ്യത്യാസവും ഇല്ല.
യഥാ പൃഥിവ്യാം ഗന്ധശ്ച തഥാഽഹം ത്വയി സംതതമ്
ഭൂമിയിൽ സുഗന്ധം ഉണ്ടെന്നപോലെ ഞാൻ എപ്പോഴും നിന്നിൽ നിലകൊള്ളുന്നു.
കുലാലഃ സ്വര്ണകാരശ്ച നഹി ശക്തഃ കദാചന 4.15.
ഒരു കുശവനും സ്വർണ്ണകാരനും ഇതു ചെയ്യാൻ ഒരിക്കലും കഴിയില്ല.
സൃഷ്ടേരാധാരഭൂതാ ത്വം ബീജരൂപോഽഹമച്യുതഃ
സൃഷ്ടിയുടെ അടിസ്ഥാനമായത് നീയാണു്; ഞാൻ, അക്ഷയം, വിത്തുപോലെയാണ്.
ത്വം മേ ശോഭാ സ്വരൂപാഽസി ദേഹസ്യ ഭൂഷണം യഥാ
നീ എന്റെ ഭംഗിയുടെ സാക്ഷാത്കാരമാണ്, ശരീരത്തിന് അലങ്കാരംപോലെ.
ശ്രീകൃഷ്ണം ച തദാ തേഽപി ത്വയൈവ സഹിതം പരമ്
അപ്പോൾ, ശ്രീകൃഷ്ണനോടൊപ്പം ഉണ്ടായിരുന്നവരും നിന്നോടൊപ്പം ഉന്നതമായ ഐക്യത്തിൽ എത്തി.
സര്വശക്തിസ്വരൂപാസി സര്വരൂപോഽഹമക്ഷരഃ
നീ സകലശക്തികളുടെ രൂപമാണ്; ഞാൻ സകലരൂപങ്ങളിലുമുള്ള അക്ഷരൻ.
ന ശരീരീ യദാഹം ച തദാ ത്വമശരീരിണീ
ഞാൻ ശരീരമില്ലാതിരിക്കുമ്പോൾ നീയും ശരീരമില്ലാതെയാണ്.
ത്വം ച ശക്തിസ്വരൂപാ ച സര്വസ്ത്രീരൂപധാരിണീ
നീ ശക്തിയുടെ സാക്ഷാത്കാരവും എല്ലാ സ്ത്രീരൂപങ്ങളും ധരിക്കുന്നവളുമാണ്.
ശക്ത്യാ ബുദ്ധ്യാ ച ജ്ഞാനേന മയാ തുല്യാ വരാനനേ
ശക്തിയിലും ബുദ്ധിയിലും ജ്ഞാനത്തിലും നീ എന്നെപ്പോലെയാണ്, മനോഹരമുഖിയായവളേ.
തസ്യ വാസഃ കാലസൂത്രേ യാവച്ചന്ദ്രദിവാകരൌ
ചന്ദ്രനും സൂര്യനും നിലനിൽക്കുന്നിടത്തോളം അവന്റെ വാസം കാലസൂത്രത്തിൽ തുടരുന്നു.
കോടിജന്മാര്ജിതം പുണ്യം തസ്യ നശ്യതി നിശ്ചിതമ്
കോടിയോളം ജന്മങ്ങളിൽ സമ്പാദിച്ച പുണ്യം അവനു് തീർച്ചയായും നശിക്കും.
പച്യന്തേ നരകേ ഘോരേ യാവച്ചന്ദ്രദിവാകരൌ 4.15.
ചന്ദ്രനും സൂര്യനും നിലനിൽക്കുന്നിടത്തോളം അവർ ഭയങ്കരമായ നരകത്തിൽ കഷ്ടപ്പെടുന്നു.
ധാശബ്ദം കുര്വതഃ പശ്ചാദ്യാമി ശ്രവണലോഭതഃ യാവജീവനപര്യന്തം യാ പ്രീതിര്ജായതേ മമ
ഞാൻ 'ധാ' എന്ന ശബ്ദം കേൾക്കുമ്പോൾ, അതു കേൾക്കാനുള്ള ആസക്തിയിൽ എന്റെ ഹൃദയത്തിൽ ഉണരുന്ന സ്നേഹം ജീവിതം മുഴുവൻ നിലനിൽക്കും.
സാ പ്രീതിര്മമ ജായേത രാധാശബ്ദാത്തതോഽധികാ
അത് പോലെ, 'രാധാ' എന്ന നാമം ഞാൻ കേൾക്കുമ്പോൾ, എന്റെ മനസ്സിൽ ഉണരുന്ന സ്നേഹം അതിനേക്കാൾ കൂടുതലാണ്.
ബ്രഹ്മാനന്തഃ ശിവോ ധര്മോ നരനാരായണാവൃഷീ
ബ്രഹ്മാവ്, അനന്തൻ, ശിവൻ, ധർമ്മൻ, നരനും നാരായണനും—
ലക്ഷ്മീഃ സരസ്വതീ ദുര്ഗാ സാവിത്രീ പ്രകൃതിസ്തഥാ
ലക്ഷ്മി, സരസ്വതി, ദുർഗ്ഗ, സാവിത്രി, പ്രകൃതിയും—
തേ സര്വേ പ്രാണതുല്യാ മേ ത്വം മേ പ്രാണാധികാ സതീ
ഇവരെല്ലാവരും എനിക്ക് ജീവനെപ്പോലെ പ്രിയരാണ്, പക്ഷേ നീയോ, സദാചാരമുള്ളവളേ, എന്നെക്കാൾ പ്രിയപ്പെട്ടവളാണ്.
യാ മേ ചതുര്ഭുജാ മൂര്തിര്ബിഭര്ത്തി വക്ഷസി പ്രിയാമ്
നാലു കൈകളുള്ള എന്റെ ആ രൂപം, എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവളെ നെഞ്ചിൽ ചുമക്കുന്നു.
ഇത്യേവമുക്ത്വാ ശ്രീകൃഷ്ണസ്തസ്ഥൌ തല്പേ മനോരമേ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞശേഷം ശ്രീകൃഷ്ണൻ ആ മനോഹരമായ കിടക്കയിൽ വിശ്രമിച്ചു.
രാധികോവാച യത്ത്വം വദസി സര്വാഹം ത്വത്പാദാബ്ജപ്രസാദതഃ
രാധിക പറഞ്ഞു: നീ പറയുന്ന എല്ലാം നിന്റെ കമലപാദങ്ങളുടെ കൃപ കൊണ്ടാണ്.
ഈശ്വരസ്യാപ്രിയാഃ കേചിത്പ്രിയാശ്ച കുത്ര കേചന
പ്രഭുവിന് ചിലർ പ്രിയരല്ല, ചിലർ പ്രിയരാണ്—ഇത് എവിടെയാണ് സംഭവിക്കുന്നത്?
തൃണം ച പര്വതം കര്തു സമര്ഥഃ പര്വതം തൃണമ് 4.15.
ഒരു പുല്ലിനെ പർവ്വതമാക്കാനും, ഒരു പർവ്വതത്തെ പുല്ലാക്കാനും അവൻക്ക് കഴിയും.
തിഷ്ഠത്യഹം ശയാനസ്ത്വം കഥാഭിര്യത്ക്ഷണം ഗതമ്
ഞാൻ ഇവിടെ കിടക്കുമ്പോൾ, നീ കഥകളിലൂടെ സമയം കടത്തിവിട്ടു.
വക്ഷഃസ്ഥലേ ച ശിരസി ദേഹി തേ ചരണാമ്ബുജമ്
നിന്റെ കമലപാദങ്ങൾ എന്റെ നെഞ്ചിലും തലയിൽവുമിട്ട് തരിക.
പുരഃ പപാത മേ ദൃഷ്ടിസ്ത്വദീയചരണാമ്ബുജേ
എന്റെ കാഴ്ച നിന്റെ കമലപാദങ്ങൾക്ക് മുമ്പിൽ വീണിരിക്കുന്നു.
പ്രത്യേകമങ്ഗം ദൃഷ്ട്വൈവ ദത്താ ശാന്തേ മുഖാമ്ബുജേ
നിന്റെ ഓരോ അവയവവും കണ്ടപ്പോൾ, ഞാൻ എന്റെ മനസ്സെല്ലാം നിന്റെ ശാന്തമായ മുഖകമലത്തിൽ സമർപ്പിച്ചു.
രാധികാവചനം ശ്രുത്വാ ജഹാസ പുരുഷോത്തമഃ
രാധികയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ പുരുഷോത്തമൻ പുഞ്ചിരിച്ചു.
ശ്രീകൃഷ്ണ ഉവാച തിഷ്ഠ ഭദ്രേ ക്ഷണം ഭദ്രം കരിഷ്യാമി തവ പ്രിയേ
ശ്രീകൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: ഭദ്രേ, ഒരു നിമിഷം ഇവിടെ തങ്ങൂ; ഞാൻ നിന്നെക്കായി നല്ലത് ചെയ്യാം, പ്രിയേ.