നാനാപ്രകാരശൃഗാരം വിപരീതാദികം നൃപഃ
രാജാവ് പലവിധമായ പ്രേമലീലകളും, പതിവിന് വിരുദ്ധമായ കാര്യങ്ങളും ചെയ്തു.
കൃത്വാ മൂര്തിസഹസ്രം ച യോഗീംദ്രോ നൃപതീശ്വരഃ
യോഗിമാരുടെയും രാജാക്കന്മാരുടെയും പ്രഭു ആയവൻ ആയിരം രൂപങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ചു.
നാര്യോ വിവസനാഃ സര്വാ നഗ്നാശ്ച നൃപയോഷിതഃ 4.11.
അവിടെയുള്ള എല്ലാ സ്ത്രീകളും രാജാവിന്റെ ഭാര്യമാർ ഉൾപ്പെടെ നഗ്നരായി നിന്നു.
ഏതസ്മിന്നംതരേ തത്ര സമായാതോ മഹാമുനിഃ
അവിടെ അതിനിടയിൽ ഒരു മഹാമുനി എത്തി.
ദൃഷ്ട്വാ മുനിം മഹാമത്തോ നോത്തസ്ഥൌ ന നനാമ ഹ
മുനിയെ കണ്ടിട്ടും, അത്യന്തം മദത്തിൽ മുങ്ങിയ രാജാവ് എഴുന്നേറ്റില്ല, വന്ദിക്കുകയും ചെയ്തില്ല.
ദൃഷ്ട്വാ ചുകോപ നൃപതിം ശശാപ സ്ഫുരിതാധരഃ
അത് കണ്ട മഹാമുനി രാജാവിനോട് കോപിച്ചു, അധരം വിറയച്ച് ശപിച്ചു.
ഭാരതേ ലക്ഷവര്ഷം ച സ്ഥാതവ്യം തേ നരാധമ
ഭാരതഭൂമിയിൽ നീ, മനുഷ്യരിൽ ഏറ്റവും താഴ്ന്നവനേ, ലക്ഷം വർഷം കഴിയേണ്ടിവരും.
സ്ഥാനേസ്ഥാനേ ഹേ മഹിഷ്യോ ജനിം ലഭത ഭാരതേ
എല്ലാ സ്ഥലങ്ങളിലും, രാജ്ഞിമാരേ, നിങ്ങൾക്ക് ഭാരതത്തിൽ ജനനം ലഭിക്കും.
ഇത്യുക്ത്വാ തു മുനീംദ്രസ്തു ജഗാമ ശംകരാലയമ്
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, മഹാമുനി ശിവന്റെ ആലയത്തിലേക്ക് പോയി.
ഗതേ മുനീംദ്രേ രാജേംദ്രോ രുരോദ ച സരിത്തടേ
മഹാമുനി പോയതിനു ശേഷം, രാജാവ് നദീതീരത്ത് ഇരുന്നു കരഞ്ഞു.
ഹേ നാഥ രമണശ്രേഷ്ഠേത്യുച്ചാര്യ ച പുനഃ പുനഃ
ആ നാഥാ, പ്രിയനിലയമായവനേ എന്നു വീണ്ടും വീണ്ടും വിളിച്ചു.
വയം നോ വിഹരിഷ്യാമസ്ത്വയാ സാര്ദ്ധം സുനിര്ജനേ
നാം ഇനി നിന്നോടൊപ്പം ആ ശാന്തമായ കാടുകളിൽ സഞ്ചരിക്കില്ല.
ശരച്ചംദ്രപ്രഭാമുഷ്ടം ന ദ്രക്ഷ്യാമോ മുഖം തവ 4.11.
ശരത്തിലെ ചന്ദ്രനുപോലെ പ്രകാശമുള്ള നിന്റെ മുഖം ഇനി ഞങ്ങൾ കാണില്ല.
ഇത്യുക്ത്വാ രുരുദുഃ സര്വാഃ പുരസ്കൃത്യ നരാധിപമ്
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് അവരൊക്കെയും രാജാവിനെ മുന്നിൽ വച്ച് കരയുകയായിരുന്നു.
രാജാഽഗ്നികുണ്ഡമാധായ നാരീഭിഃ സഹ നാരദ
നാരദാ, രാജാവും സ്ത്രീകളും ചേർന്ന് യാഗാഗ്നി ഒരുക്കി.
ഹാഹാകാരം സുരാഃ സര്വേ വിചക്രുര്ഗഗനേ സ്ഥിതാഃ
ആകാശത്ത് നില്ക്കുന്ന എല്ലാ ദേവന്മാരും ദുഃഖത്തോടെ വിളിച്ചു.
സ ച രാജാ തൃണാവര്തോ ജഗാമ ഹരിമംദിരമ്
അവൻ, രാജാവ്, കാറ്റിൽ കയറി ഹരിയുടെ വാസസ്ഥലത്തേക്ക് പോയി.
ഇത്യേവം കഥിതം സര്വം ഹരേര്മാഹാത്മ്യ മുത്തമമ്
ഇങ്ങനെ ഹരിയുടെ മഹത്വം മുഴുവൻ വിവരിച്ചു.
ശ്രീനാരായണ ഉവാച ഏകദാ മംദിരേ നന്ദപത്നീ സാഽഽനംദപൂര്വകമ്
ശ്രീനാരായണൻ പറഞ്ഞു: ഒരിക്കൽ, ആനന്ദത്തോടെ, നന്ദന്റെ ഭാര്യ വീട്ടിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ,
ഏതസ്മിന്നംതരേ ഗോപ്യ ആജഗ്മുര്നംദമംദിരമ്
അവസരത്തിൽ, ഗോപിൾ നന്ദന്റെ വീട്ടിലേക്ക് എത്തി.
അതൃപ്തം ബാലകം ശീഘ്രം സംന്യസ്യ ശയനേ സതീ
അവൾ തൃപ്തിയില്ലാത്ത ബാലനെ വേഗത്തിൽ കിടക്കയിൽ വച്ചു.
തൈലസിംദൂരതാംബൂലം ദദൌ താഭ്യോ മുദാഽന്വിതാ
ആനന്ദത്തോടെ അവൾ അവർക്കു എണ്ണയും ചുണ്ടുപൊടിയും വെറ്റിലയും നൽകി.
ഏതസ്മിന്നന്തരേ കൃഷ്ണോ രുരോദ ക്ഷുധിതസ്തദാ
അപ്പോൾ തന്നെ, കൃഷ്ണൻ വിശപ്പോടെ കരയാൻ തുടങ്ങി.
പപാത ചരണം തസ്യ പ്രവീണേ ശകടേ മുനേ
മഹർഷേ, അവന്റെ കാൽ തിടുക്കത്തിൽ ആ കൂറ്റൻ വണ്ടിയിൽ പതിച്ചു.
ബഭംജ ശകടം പേതുര്ഭഗ്നകാഷ്ഠാനി തത്ര വൈ
അവൻ ആ വണ്ടി തകർത്തു, തകർന്ന മരക്കഷ്ണങ്ങൾ അവിടെ വീണു.
ദൃഷ്ട്വാഽഽശ്ചര്യം ഗോപികാശ്ച ദുദ്രുവുര്ബാലകം ഭയാത്
ആ അത്ഭുതം കണ്ട ഗോപിൾ ഭയന്ന് ബാലനെ നോക്കി ഓടി.
ഭഗ്നഭാംഡസമൂഹം ച പതിതം ബഹുഗോരസമ്
അവർക്കു തകർന്ന പാത്രങ്ങളുടെ കൂമ്പാരവും ചിതറിയ പാലും കാണപ്പെട്ടു.
മായാരക്ഷിതസര്വാംഗം രുദിതം ക്ഷുധിതം ക്ഷുധാ 4.12.
മായയുടെ കാവലിൽ മുഴുവൻ ശരീരവും സുരക്ഷിതമായി, വിശപ്പോടെ ആ കുഞ്ഞ് കരയുകയായിരുന്നു.
പപ്രച്ഛുര്ബാലകാന്ഗോപാ ബഭംജ ശകടം കഥമ്
ആ കുട്ടി എങ്ങനെ ആ ചക്കയിലുണ്ടായിരുന്ന വണ്ടി പൊട്ടിച്ചു എന്നു ഗോപുര് ബാലന്മാര് ചോദിച്ചു.
ഇത്യൂചുര്ബാലകാഃ സര്വേ ഗോപാഃ ശൃണുത മദ്വചഃ
അപ്പൊള് എല്ലാവരും പറഞ്ഞു: 'ഗോപന്മാരേ, എന്റെ വാക്കുകള് കേള്ക്കൂ.'