വാത്യാരൂപേ ഗതേ ഗോപാ ഗോപ്യശ്ച ഭയവിഹ്വലാഃ
കാറ്റ് മാറിയപ്പോൾ, ഗോപ്പന്മാരും ഗോപികളും ഭയത്തിൽ വിറച്ചു.
സര്വേ നിജഘ്നുഃ സ്വം വക്ഷസ്ഥലം ശോകാകുലാ ഭയാത്
എല്ലാവരും ദുഃഖത്തിലും ഭയത്തിലും തങ്ങളുടെ നെഞ്ച് തട്ടിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
അന്വേഷണം പ്രകുര്വംതോ ദദൃശുര്ബാലകം വ്രജേ 4.11.
അവരെല്ലാവരും തിരഞ്ഞു നടക്കുമ്പോൾ, വ്രജയിൽ ആ ബാലനെ കണ്ടു.
ബാഹ്യൈകദേശേ സരസസ്തീരേ നീരസമന്വിതേ
പുറത്തുള്ള ഒരു ഭാഗത്ത്, ഉണക്കമുള്ള ഒരു തടാകത്തീരത്തായിരുന്നു അവൻ.
ഗൃഹീത്വാ ബാലകം നംദഃ കൃത്വാ വക്ഷസി സത്വരമ്
നന്ദൻ ആ ബാലനെ പിടിച്ചു, ഉടൻ തന്നെ തന്റെ നെഞ്ചിൽ ചേർത്തു.
യശോദാ രോഹിണീ ശീഘ്രം ദൃഷ്ട്വാ ബാലം രുരോദ ച
യശോദയും രോഹിണിയും ബാലനെ വേഗത്തിൽ കണ്ടപ്പോൾ കരഞ്ഞു.
മംഗലം കാരയാമാസ സ്നാപയാമാസ ബാലകമ്
അവരൊക്കെ മംഗളകർമ്മങ്ങൾ നടത്തി ബാലനെ കുളിപ്പിച്ചു.
സുവിചാര്യ വദ ബ്രഹ്മന്നിതിഹാസം പുരാതനമ്
ബ്രാഹ്മണനേ, നീ നല്ലപോലെ ആലോചിച്ച് ആ പഴയ കഥ പറയൂ.
സ്ത്രീസഹസ്രം സമാദായ കാമബാണപ്രപീഡിതഃ
ആശയുടെ അഗ്നിയിൽ കത്തുന്ന രാജാവ് ആയിരം സ്ത്രീകളെ കൂട്ടി കൊണ്ടു പോയി.
മനോഹരേ നിര്ജനേ ച പര്വതേ ഗംധമാദനേ
ആകർഷകവും ശാന്തവുമായ ഗന്ധമാദനപർവതത്തിലെ ഒരു ഒറ്റപ്പെട്ട സ്ഥലത്തായിരുന്നു അവർ.
നാനാപ്രകാരശൃഗാരം വിപരീതാദികം നൃപഃ
രാജാവ് പലവിധമായ പ്രേമലീലകളും, പതിവിന് വിരുദ്ധമായ കാര്യങ്ങളും ചെയ്തു.
കൃത്വാ മൂര്തിസഹസ്രം ച യോഗീംദ്രോ നൃപതീശ്വരഃ
യോഗിമാരുടെയും രാജാക്കന്മാരുടെയും പ്രഭു ആയവൻ ആയിരം രൂപങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ചു.
നാര്യോ വിവസനാഃ സര്വാ നഗ്നാശ്ച നൃപയോഷിതഃ 4.11.
അവിടെയുള്ള എല്ലാ സ്ത്രീകളും രാജാവിന്റെ ഭാര്യമാർ ഉൾപ്പെടെ നഗ്നരായി നിന്നു.
ഏതസ്മിന്നംതരേ തത്ര സമായാതോ മഹാമുനിഃ
അവിടെ അതിനിടയിൽ ഒരു മഹാമുനി എത്തി.
ദൃഷ്ട്വാ മുനിം മഹാമത്തോ നോത്തസ്ഥൌ ന നനാമ ഹ
മുനിയെ കണ്ടിട്ടും, അത്യന്തം മദത്തിൽ മുങ്ങിയ രാജാവ് എഴുന്നേറ്റില്ല, വന്ദിക്കുകയും ചെയ്തില്ല.
ദൃഷ്ട്വാ ചുകോപ നൃപതിം ശശാപ സ്ഫുരിതാധരഃ
അത് കണ്ട മഹാമുനി രാജാവിനോട് കോപിച്ചു, അധരം വിറയച്ച് ശപിച്ചു.
ഭാരതേ ലക്ഷവര്ഷം ച സ്ഥാതവ്യം തേ നരാധമ
ഭാരതഭൂമിയിൽ നീ, മനുഷ്യരിൽ ഏറ്റവും താഴ്ന്നവനേ, ലക്ഷം വർഷം കഴിയേണ്ടിവരും.
സ്ഥാനേസ്ഥാനേ ഹേ മഹിഷ്യോ ജനിം ലഭത ഭാരതേ
എല്ലാ സ്ഥലങ്ങളിലും, രാജ്ഞിമാരേ, നിങ്ങൾക്ക് ഭാരതത്തിൽ ജനനം ലഭിക്കും.
ഇത്യുക്ത്വാ തു മുനീംദ്രസ്തു ജഗാമ ശംകരാലയമ്
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, മഹാമുനി ശിവന്റെ ആലയത്തിലേക്ക് പോയി.
ഗതേ മുനീംദ്രേ രാജേംദ്രോ രുരോദ ച സരിത്തടേ
മഹാമുനി പോയതിനു ശേഷം, രാജാവ് നദീതീരത്ത് ഇരുന്നു കരഞ്ഞു.
ഹേ നാഥ രമണശ്രേഷ്ഠേത്യുച്ചാര്യ ച പുനഃ പുനഃ
ആ നാഥാ, പ്രിയനിലയമായവനേ എന്നു വീണ്ടും വീണ്ടും വിളിച്ചു.
വയം നോ വിഹരിഷ്യാമസ്ത്വയാ സാര്ദ്ധം സുനിര്ജനേ
നാം ഇനി നിന്നോടൊപ്പം ആ ശാന്തമായ കാടുകളിൽ സഞ്ചരിക്കില്ല.
ശരച്ചംദ്രപ്രഭാമുഷ്ടം ന ദ്രക്ഷ്യാമോ മുഖം തവ 4.11.
ശരത്തിലെ ചന്ദ്രനുപോലെ പ്രകാശമുള്ള നിന്റെ മുഖം ഇനി ഞങ്ങൾ കാണില്ല.
ഇത്യുക്ത്വാ രുരുദുഃ സര്വാഃ പുരസ്കൃത്യ നരാധിപമ്
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് അവരൊക്കെയും രാജാവിനെ മുന്നിൽ വച്ച് കരയുകയായിരുന്നു.
രാജാഽഗ്നികുണ്ഡമാധായ നാരീഭിഃ സഹ നാരദ
നാരദാ, രാജാവും സ്ത്രീകളും ചേർന്ന് യാഗാഗ്നി ഒരുക്കി.
ഹാഹാകാരം സുരാഃ സര്വേ വിചക്രുര്ഗഗനേ സ്ഥിതാഃ
ആകാശത്ത് നില്ക്കുന്ന എല്ലാ ദേവന്മാരും ദുഃഖത്തോടെ വിളിച്ചു.
സ ച രാജാ തൃണാവര്തോ ജഗാമ ഹരിമംദിരമ്
അവൻ, രാജാവ്, കാറ്റിൽ കയറി ഹരിയുടെ വാസസ്ഥലത്തേക്ക് പോയി.
ഇത്യേവം കഥിതം സര്വം ഹരേര്മാഹാത്മ്യ മുത്തമമ്
ഇങ്ങനെ ഹരിയുടെ മഹത്വം മുഴുവൻ വിവരിച്ചു.
ശ്രീനാരായണ ഉവാച ഏകദാ മംദിരേ നന്ദപത്നീ സാഽഽനംദപൂര്വകമ്
ശ്രീനാരായണൻ പറഞ്ഞു: ഒരിക്കൽ, ആനന്ദത്തോടെ, നന്ദന്റെ ഭാര്യ വീട്ടിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ,
ഏതസ്മിന്നംതരേ ഗോപ്യ ആജഗ്മുര്നംദമംദിരമ്
അവസരത്തിൽ, ഗോപിൾ നന്ദന്റെ വീട്ടിലേക്ക് എത്തി.