വ്യാധയഃ സംതി ദേഹേഷു മൃത്യുശ്ചരതി ജംതുഷു
ദേഹങ്ങളിൽ രോഗങ്ങൾ ഉണ്ടെന്നും, ജീവികളിൽ മരണൻ സഞ്ചരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.
ബ്രാഹ്മണ്യനിഷ്ഠാ വിപ്രാശ്ച തപോനിഷ്ഠാസ്തപോധനാഃ 4.6.
ബ്രാഹ്മണന്മാർ ബ്രഹ്മത്തിൽ സ്ഥിരതയുള്ളവരും, തപസ്സുകാർ തപസ്സിൽ അഭിരതരുമായി തപസ്സിന്റെ സമ്പത്തുള്ളവരുമാണ്.
തേ സര്വേ മദ്ഭയാദ്ഭീതാഃ സ്വകര്മധര്മതത്പരാഃ
അവരൊക്കെയും എന്നെ ഭയപ്പെടുത്തി ഭയത്തോടെ തങ്ങളുടെ കര്മ്മങ്ങളിലും ധര്മങ്ങളിലും അർപ്പിതരായി കഴിയുന്നു.
ദേവാഃ കാലസ്യ കാലോഽഹം വിധാതാ ധാതുരേവ ച
ദേവന്മാരേ, കാലത്തിനും കാലമായത് ഞാനാണ്, സൃഷ്ടാവും സൃഷ്ടിയുടെ ആദിയും ഞാനാണ്.
മമാജ്ഞയാഽയം സംഹര്താ നാമ്രാ തേന ഹരഃ സ്മൃതഃ
എന്റെ ആജ്ഞപ്രകാരം ഇഹലോകത്തെ സംഹരിക്കുന്നത് അവനാണ്, അതുകൊണ്ടാണ് അവനെ ഹരന് എന്നു വിളിക്കുന്നത്.
ബ്രഹ്മാദിതൃണപര്യന്തം സര്വേഷാമഹമീശ്വരഃ
ബ്രഹ്മാവില് നിന്ന് ഒരു പുല്ല് വരെ എല്ലാം, എല്ലാവരുടെയും യജമാനന് ഞാനാണ്.
അഹം യാന്സംഹരിഷ്യാമി കസ്തേഷാമപി രക്ഷിതാ
ഞാന് ആരെയെങ്കിലും സംഹരിക്കാന് തീരുമാനിച്ചാല്, അവരെ ആര് രക്ഷിക്കാനാകും?
സര്വേഷാമപി സംഹര്താ സ്രഷ്ടാ പാതാഽഹമേവ ച
എല്ലാവരുടെയും സംഹാരകനും സ്രഷ്ടാവും രക്ഷകനും ഞാനൊന്നാണ്.
ഭക്താ മമാനുഗാ നിത്യം മത്പാദാര്ചനതത്പരാഃ
എന്റെ ഭക്തന്മാര് എപ്പോഴും എന്നെ അനുസരിച്ച്, എന്റെ പാദങ്ങള് ആരാധിക്കുന്നതില് മുഴുകിയിരിക്കുന്നു.
സര്വേ നശ്യംതി ബ്രഹ്മാണ്ഡേ പ്രഭവംതി പുനഃപുനഃ
ബ്രഹ്മാണ്ഡത്തിലെ എല്ലാം വീണ്ടും വീണ്ടും നശിക്കുകയും വീണ്ടും വീണ്ടും ജനിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
അതോ വിപശ്ചിതഃ സര്വേ ദാസ്യം വാംഛംതി നോ വരമ്
അതുകൊണ്ട് എല്ലാ ജ്ഞാനികളും എനിക്ക് ദാസ്യമായിരിക്കുക എന്നതേ ആശിക്കുന്നു, മറ്റേതെങ്കിലും വരമല്ല.
ജന്മമൃത്യുജരാവ്യാധി ഭയം ച യമയാതനാ 4.6.
ജനനം, മരണം, വയസ്സാകല്, രോഗം, ഭയം, യമന്റെ പീഡനങ്ങള്—
ഭക്താ ന ലിപ്താഃ പാപേഷു പുണ്യേഷു സര്വക ര്മിണഃ
എന്റെ ഭക്തന്മാര് എല്ലാ കര്മ്മങ്ങളും ചെയ്താലും പാപത്തിലും പുണ്യത്തിലും അകപ്പെടുന്നില്ല.
അഹം പ്രാണശ്ച ഭക്താനാം ഭക്താഃ പ്രാണാ മമാപി ച
എന്റെ ഭക്തന്മാരുടെ ജീവന് ഞാനാണ്; ഭക്തന്മാര് എന്റെ ജീവനും തന്നെയാണ്.
ചക്രം സുദര്ശനം നാമ ഷോഡശാരം സുതീക്ഷ്ണകമ്
സുദര്ശനം എന്ന ചക്രം പതിനാറ് അരംകൊണ്ട് അത്യന്തം മൂര്ച്ചയോടെയാണ്.
ഭക്താന്തികേ തു തച്ചക്രം ദത്ത്വാ രക്ഷാര്ഥമീപ്സിതമ്
ഭക്തന്മാരെ രക്ഷിക്കാനായി ആ ചക്രം അവരോടു ചേര്ത്തു നല്കുന്നു.
ന മേ സ്വാസ്ഥ്യം ച വൈകുംഠേ ഗോലോകേ രാധികാംതികേ
വൈകുണ്ഠത്തിലും ഗോലോകത്തിലും രാധികയുടെ അടുത്തും എനിക്ക് സുഖം ഇല്ല.
പ്രാണേഭ്യഃ പ്രേയസീ രാധാ സ്ഥിതോരസി ദിവാനിശമ്
എന്റെ ജീവന്തന്നേക്കാള് പ്രിയപ്പെട്ട രാധാ, പകലും രാത്രിയും എന്റെ നെഞ്ചില് വസിക്കുന്നു.
ഭക്തദത്തം ച യദ്ദ്രവ്യം ഭക്ത്യാ ഽശ്നാമി സുരേശ്വരാഃ
ദേവന്മാരുടെ യജമാനന്മാരേ, ഭക്തന്മാര് ഭക്തിയോടെ നല്കുന്ന എന്തും ഞാന് ഭക്തിയോടെ സ്വീകരിക്കുന്നു.
സ്ത്രീപുത്രസ്വജനാംസ്ത്യക്ത്വാ ധ്യായംതേ മാമഹര്നിശമ്
ഭാര്യയെയും മക്കളെയും ബന്ധുക്കളെയും ഉപേക്ഷിച്ച്, അവർ പകലും രാത്രിയും എന്നെ ധ്യാനിക്കുന്നു.
ദുഷ്ടാ യദാ മേ ഭക്താനാം ബ്രാഹ്മണാനാം ഗവാമപി
ദുഷ്ടന്മാർ എന്റെ ഭക്തന്മാരെയും ബ്രാഹ്മണന്മാരെയും പോലും പശുക്കളെയും ദോഷം ചെയ്യുമ്പോൾ,
തഥാഽചിരം തേ നശ്യംതി യഥാ വഹ്നൌ തൃണാനി ച 4.6.
അവരെ തീയിൽ പുല്ല് കത്തുന്നതുപോലെ ഉടൻ നശിപ്പിക്കും.
യാസ്യാമി പൃഥിവീം ദേവാ യാത യൂയം സ്വമാലയമ്
ഞാൻ ഭൂമിയിൽ നിന്ന് പോകുന്നു; ദേവന്മാരേ, നിങ്ങൾ നിങ്ങളുടെ സ്വസ്ഥലങ്ങളിൽ തിരിച്ചുപോകൂ.
ഇത്യുക്ത്വാ ജഗതാം നാഥോ ഗോപാനാ ഹൂയ ഗോപികാഃ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ ശേഷം ലോകങ്ങളുടെ നാഥൻ ഗോപ്പന്മാരെയും ഗോപ്പികകളെയും വിളിച്ചു.
ഗോപാ ഗോപ്യശ്ച ശൃണുത യാത നംദവ്രജം പരമ്
ഗോപ്പന്മാരേ, ഗോപ്പികകളേ, കേൾക്കൂ; നിങ്ങൾ നന്ദന്റെ ഉത്തമ വ്രജത്തിലേക്ക് പോകൂ.
വൃഷഭാനുപ്രിയാ സാധ്വീ നംദഗോപകലാവതീ
അവിടെ വൃഷഭാനുവിന്റെ പ്രിയയും സദ്ഗുണസമ്പന്നയുമായ നന്ദഗോപന്റെ പുത്രിയാണ്.
പിതൄണാം മാനസീ കന്യാ ധന്യാ മാന്യാ ച യോഷിതാമ്
അവൾ പിതൃപുരുഷന്മാരുടെ മനസ്സിൽ ജനിച്ച പുത്രിയാണു്, സ്ത്രീകളിൽ ഭാഗ്യശാലിയും ആദരണീയയുമാണ്.
തസ്യാ ഗൃഹേ ജന്മ ലഭ ശീഘ്രം നംദവ്രജം വ്രജ
നീ അവളുടെ വീട്ടിൽ വേഗത്തിൽ ജനനം പ്രാപിച്ച് നന്ദന്റെ വ്രജത്തിലേക്ക് പോകണം.
ത്വം മേ പ്രാണാധികാ രാധേ തവ പ്രാണാധികോഽപ്യഹമ്
രാധേ, നീ എനിക്ക് ജീവനിലും പ്രിയയാളാണ്; ഞാൻ നിനക്കു് നിന്റെ ജീവനിലും പ്രിയനാണ്.
ശ്രുത്വൈവം രാധികാ തത്ര രുരോദ പ്രേമവിഹ്വലാ
ഇതുകേട്ട രാധിക അവിടെ പ്രേമഭാവത്തിൽ ആകുലയായി കരയുകയായിരുന്നു.