നാരായണ ഉവാച കാരണം കാരണാനാം ച കര്മ തത്കര്മകാരണമ് ।। 1.3.
നാരായണൻ പറഞ്ഞു: കാരണങ്ങളുടെ കാരണവും, അതിന്റെ പ്രവർത്തിയുടെ കാരണവുമാണ്.
തപസ്തത്ഫലദം ശശ്വത്തപസ്വീശം ച താപസമ്
തപസ്സ്, അതിന്റെ ശാശ്വതഫലം, തപസ്സുകാരുടെ നാഥൻ, തപസ്വി തന്നെയും.
നിഷ്കാമം കാമരൂപം ച കാമഘ്നം കാമകാരണമ്
അഭിലാഷമില്ലാത്തതും, ആഗ്രഹത്തിന്റെ രൂപവും, ആഗ്രഹത്തെ നശിപ്പിക്കുന്നതും, ആഗ്രഹത്തിന്റെ കാരണവുമാണ്.
വേദരൂപം വേദഭവം വേദോക്തഫലദം ഫലമ്
വേദങ്ങളുടെ രൂപവും, വേദങ്ങളുടെ ഉത്ഭവവും, വേദങ്ങളിൽ പറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ഫലവും, ഫലവും തന്നെയും.
ഇത്യുക്ത്വാ ഭക്തിയുക്തശ്ച സ ഉവാസ തദാജ്ഞയാ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, ഭക്തിയോടെ, അവൻ ആ ആജ്ഞ പ്രകാരം അവിടെ തങ്ങുകയായിരുന്നു.
നാരായണകൃതം സ്തോത്രം യഃ പഠേത്സുസമാഹിതഃ
നാരായണൻ രചിച്ച സ്തോത്രം ആരെങ്കിലും ഏകാഗ്രതയോടെ പാരായണം ചെയ്താൽ—
പുത്രാര്ഥീ ലഭതേ പുത്രം ഭാര്യ്യാര്ഥീ ലഭതേ പ്രിയാമ്
മകനെ ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻ മകനെയും, ഭാര്യയെ ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻ പ്രിയപ്പെട്ടവളെയും ലഭിക്കും.
കാരാഗാരേ വിപദ്ഗ്രസ്തഃ സ്തോത്രേണാനേന മുച്യതേ
ശിക്ഷാഗൃഹത്തിൽ കഷ്ടപ്പെടുന്നവൻ ഈ സ്തോത്രം കൊണ്ട് മോചിതനാകും.
സൌതിരുവാച ശുദ്ധസ്ഫടികസങ്കാശഃ പഞ്ചവക്ത്രോ ദിഗമ്ബരഃ
സൗതി പറഞ്ഞു: അതി ശുദ്ധമായ സ്ഫടികംപോലെയുള്ള ദേഹവും, അഞ്ചു മുഖങ്ങളുമായി, ദിക്കുകൾ മാത്രമേ ധരിച്ചുള്ള വേഷവും അവനുണ്ടായിരുന്നു.
തപ്തകാഞ്ചനവര്ണാഭ ജടാഭാരധരോ വരഃ
അവന്റെ രൂപം ഉരുകിയ പൊന്നിന്റെ നിറത്തിൽ തിളങ്ങി, ജടാമുടി അലങ്കാരമായി, അത്യുത്തമനായവനായിരുന്നു.
ത്രിശൂലപട്ടിശധരോ ജപമാലാകരഃ പരഃ 1.3.
അവൻ കൈയിൽ ത്രിശൂലവും കുന്തവും ജപമാലയും പിടിച്ചു, പരമോന്നതനായവനായിരുന്നു.
മൃത്യോര്മൃത്യുരീശ്വരശ്ച മൃത്യുര്മൃത്യുഞ്ജയഃ ശിവഃ
അവൻ മരണത്തിനും മരണമായവൻ, ഈശ്വരൻ, മരണത്തെ ജയിച്ചവൻ, ശിവൻ.
പൂര്ണചന്ദ്രപ്രഭാമൃഷ്ടമുഖദൃശ്യോ മനോഹരഃ
അവന്റെ മുഖവും ദൃഷ്ടിയും പൂർണചന്ദ്രന്റെ പ്രകാശംപോലെ തിളങ്ങി, കാണുമ്പോൾ മനോഹരമായിരുന്നു.
ശ്രീകൃഷ്പുരതഃ സ്ഥിത്വാ തുഷ്ടാവ തം പുടാഞ്ജലിഃ
ശ്രീകൃഷ്ണന്റെ മുമ്പിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ, അവൻ കൈകൾ ചേർത്ത് അവനെ സ്തുതിച്ചു.
മഹാദേവ ഉവാച പ്രവരം ജയദാനാം ച വന്ദേ തമപരാജിതമ്
മഹാദേവൻ പറഞ്ഞു: ജയവും വരങ്ങളും നൽകുന്നതിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ, ജയിക്കാനാവാത്തവനായി ഞാൻ അവനോട് നമസ്കരിക്കുന്നു.
വിശ്വം വിശ്വേശ്വരേശം ച വിശ്വേശം വിശ്വകാരണമ്
അവൻ സകലലോകവും, ലോകങ്ങളുടെ അധിപതിയായ ഈശ്വരനും, ലോകത്തിന്റെ കാരണവുമാണ്.
വിശ്വരക്ഷാകാരണം ച വിശ്വഘ്നം വിശ്വജം പരമ്
ലോകത്തെ രക്ഷിക്കുന്നതിന്റെ കാരണവും, ലോകത്തെ നശിപ്പിക്കുന്നവനും, ലോകത്തിൽ നിന്ന് ഉത്ഭവിച്ച പരമോന്നതനും അവനാണ്.
തേജഃസ്വരൂപം തേജോദം സര്വതേജസ്വിനാം വരമ് നാരായണം ച സംഭാഷ്യ സ ഉവാസ തദാജ്ഞയാ
അവന്റെ രൂപം തന്നെ പ്രകാശമാണ്, പ്രകാശം നൽകുന്നവൻ, എല്ലാ പ്രകാശമുള്ളവരിലും ശ്രേഷ്ഠൻ; നാരായണനോട് സംസാരിച്ച്, അവന്റെ ആജ്ഞ പ്രകാരം അവിടെ തന്നെ നിന്നു.
ഇതി ശമ്ഭുകൃതം സ്തോത്രം യോ ജനഃ സംയതഃ പഠേത്
ശംഭു രചിച്ച ഈ സ്തോത്രം ആത്മനിയന്ത്രണത്തോടെ ആരെങ്കിലും പാരായണം ചെയ്താൽ—
സന്തതം വര്ദ്ധതേ മിത്രം ധനമൈശ്വര്യ്യമേവ ച
—അവന്റെ സുഹൃത്തുക്കളും സമ്പത്തും ഐശ്വര്യവും എപ്പോഴും വർദ്ധിക്കും.
ഇതി ബ്രഹ്മവൈവര്തേ ശമ്ഭുകൃതം ശ്രീകൃഷ്ണസ്തോത്രമ് ആവിര്വഭൂവ തത്പശ്ചാത്കൃഷ്ണസ്യ നാഭിപങ്കജാത് 1.3.
ഇങ്ങനെ ബ്രഹ്മവൈവർത പുരാണത്തിൽ ശംഭു രചിച്ച ശ്രീകൃഷ്ണസ്തോത്രം പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു; അതിന് ശേഷം കൃഷ്ണന്റെ നാഭികമലത്തിൽ നിന്ന്—
ശുക്ലവാസാഃ ശുക്ലദന്തഃ ശുക്ലകേശശ്ചതുര്മുഖഃ
വെളുത്ത വസ്ത്രം ധരിച്ചും, വെളുത്ത പല്ലുകളും മുടിയും ഉള്ള, നാലുമുഖനായവൻ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.
തപസാം ഫലദാതാ ച പ്രദാതാ സര്വസമ്പദാമ്
തപസ്സിന്റെ ഫലങ്ങൾ നൽകുന്നവനും, എല്ലാ സമ്പത്തുകളും നൽകുന്നവനും അവനാണ്.
ധാതാ ചതുര്ണാം വേദാനാം ജ്ഞാതാ വേദപ്രസൂപതിഃ ൩൩ ശ്രീകൃഷ്ണപുരതഃ സ്ഥിത്വാ തുഷ്ടാവ തം പുടാഞ്ജലിഃ
നാലു വേദങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ചവനും, അവയെ അറിയുന്നവനും, വേദങ്ങളുടെ ഉത്ഭവാധിപതിയും; ശ്രീകൃഷ്ണന്റെ മുമ്പിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ അവൻ കൈകൾ ചേർത്ത് അവനെ സ്തുതിച്ചു.
അവ്യക്തമവ്യയം വ്യക്തം ഗോപവേഷവിധായിനമ്
അവൻ അദൃശ്യനും നശിക്കാത്തവനും ദൃശ്യനും, ഗോപന്റെ രൂപം സ്വീകരിക്കുന്നവനുമാണ്.
കിശോരവയസം ശാന്തം ഗോപീകാന്തം മനോഹരമ്
അവൻ യൗവനത്തിൽ, ശാന്തസ്വഭാവം, ഗോപ്പികമാരുടെ പ്രിയനും, അതിമനോഹരനും ആണ്.
വൃന്ദാവനവനാഭ്യര്ണേ രാസമണ്ഡലസംസ്ഥിതമ്
വൃന്ദാവനത്തിന്റെ കാട്ടിനടുത്ത് രാസമണ്ഡലത്തിൽ ഇരിക്കുന്നവൻ,
ഇത്യേവമുക്ത്വാ തം നത്വാ രത്നസിംഹാസനേ വരമ്
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് അവനോട് വന്ദനം ചെയ്ത്, രത്നസിംഹാസനത്തിൽ ഒരു വരം നൽകി.
ഇതി ബ്രഹ്മകൃതം സ്തോത്രം പ്രാതരുത്ഥായ യഃ പഠേത്
ബ്രഹ്മാവ് രചിച്ച ഈ സ്തോത്രം രാവിലെ എഴുന്നേറ്റവൻ ആരായാലും,
ഭക്തിര്ഭവതി ഗോവിന്ദേ ശ്രീപുത്രപൌത്രവര്ദ്ധിനീ 1.3.
ഗോവിന്ദനിൽ ഭക്തി ഉണരുന്നു; പുത്രന്മാരുടെയും മക്കളുടെയും ഐശ്വര്യം വർധിക്കും.