ദൈവികവും മനോഹരവുമായ ആഭരണങ്ങൾ, ശുദ്ധമായ രത്നങ്ങളും വിലയേറിയ വജ്രങ്ങളും ധരിച്ചുകൊണ്ട്, ദുർഗാ ദേവി മഞ്ഞ നിറത്തിലുള്ള വസ്ത്രങ്ങൾ അണിഞ്ഞിരുന്നതാണ്. അഗ്നിയിൽ ശുദ്ധിയാർജ്ജിച്ച ഈ വസ്ത്രങ്ങൾ ദേവിയുടെ ഉത്തമത്വവും, വംശത്തിലെ ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠത്വവും പ്രകടിപ്പിച്ചു. അവൾ യുവത്വം നിറഞ്ഞ, മനോഹരമായ രൂപത്തിൽ, ചന്ദനത്തിന്റെ ചിഹ്നങ്ങളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നതാണ്. ജാസ്മിൻ പൂക്കൾ കൊണ്ടുള്ള മാലയും, മയിലിന്റെ പീക്കുകൾ കൊണ്ടുള്ള കിരീടവും ദേവിയെ അലങ്കരിച്ചിരുന്നതാണ്. അവളുടെ സൗന്ദര്യം, അനേകം മദനന്മാരെ പോലും മായ്ച്ചുപോകുന്ന അതിശയകരമായ കായിക സൗന്ദര്യത്തിന്റെ ആകർഷണമായിരുന്നു. ദർശനത്തിന് അത്ര മനോഹരമായ ദേവിയുടെ രൂപം, അവളുടെ സ്വന്തം മകനായ മനോഹരനായ ബാലന്റെ രൂപം, അവളുടെ സൗന്ദര്യത്തോടു സമമായിരുന്നുവെന്ന് കാണാം. ദേവി, ബാലനെ ഉണർത്തിയശേഷം, അവൻ വസ്ത്രം ധരിക്കാതെ, ദേവിയുടെ മുമ്പിൽ കൊണ്ടുപോയി കാണിച്ചു. ദുർഗാ ദേവി, ബ്രാഹ്മണന്മാർക്ക് വിവിധ രത്നങ്ങൾ നൽകി. അവൾ ബ്രാഹ്മണന്മാരെയും, ദേവന്മാരെയും, പർവതങ്ങളെയും ഭക്ഷണം നൽകി. പിന്നീട്, ദ്രുമങ്ങൾ മുഴക്കി, അതിജന്യമായ സംഗീതം ഒരുക്കി. വ്രതം പൂർത്തിയാക്കിയ ദുർഗാ, ഹൃദയത്തിൽ പുഞ്ചിരിയോടെ, സമ്മാനങ്ങൾ നൽകി. അവൾ കാമ്പൂർ എന്നിവയാൽ സുഗന്ധം നിറഞ്ഞ, രസകരമായ പാനം (വെറ്റില)യും അർപ്പിച്ചു. ശുദ്ധമായ പാൽനുരയിലേക്കും, വിലയേറിയ രത്നങ്ങളാലും അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട മനോഹരമായ കിടക്കയിൽ, പരമദേവി തന്റെ ഭർത്താവിനൊപ്പം സ്വകാര്യതയിൽ വിശ്രമിച്ചു. കൈലാസത്തിലെ ആഹ്ലാദകരമായ ഭാഗത്ത്, സുഗന്ധം നിറഞ്ഞ ചന്ദനവനത്തിൽ, അവൾ വിശ്രമിച്ചു. അവിടെ, തേനീച്ചകളുടെ ഗുഞ്ചി, കുയിലുകളുടെ കുരല് എന്നിവയാൽ വായു നിറഞ്ഞിരുന്നു. അന്നവേളയിൽ, വിഷ്ണു, തന്റെ മായയാൽ, ഒരു ജടാധാരി തപസ്വിയായി, എണ്ണ ഇല്ലാതെ, ചിതറിയ വസ്ത്രം അണിഞ്ഞ, ഭിക്ഷാടകനായി, വളരെ ക്ഷീണമായ ശരീരത്തിൽ, തിളങ്ങുന്ന തിലക ചിഹ്നം ധരിച്ച്, മഹാദേവന്റെ മുമ്പിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. അതിനുശേഷം, വിഷ്ണു, വളരെ പ്രായമായ ഒരു ബ്രാഹ്മണന്റെ രൂപത്തിൽ, ഭക്ഷണം തേടിയുള്ള ഭിക്ഷ ചോദിച്ചു. ബ്രാഹ്മണൻ പറഞ്ഞു: "ഏഴു രാത്രികൾക്കുള്ള വ്രതം പൂർത്തിയാക്കിയ ഞാൻ, ഉപവാസം അവസാനിപ്പിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു; ഞാൻ വിശന്നിരിക്കുന്നു. മഹാദേവാ, നീ എന്താണ് ചെയ്യുന്നത്? കരുണയുടെ സമുദ്രമായ പിതാവേ! അമ്മേ, എഴുന്നേൽക്കൂ! ഇന്ന് ഭക്ഷണം തരിക, ശിവാ, വെള്ളം തരിക. അമ്മേ, ലോകത്തിന്റെ അമ്മേ, വരൂ! ഞാൻ പുറത്തു നിൽക്കുന്നില്ല." ശിവൻ എഴുന്നേൽക്കുന്ന സമയത്ത്, ആ ദു:ഖഭരിതമായ ശബ്ദം കേട്ട്, പാര്വതി ഭയത്തിൽ, മൃദുവായ വസ്ത്രം ധരിച്ച് എഴുന്നേറ്റു. അവൾ, പ്രായം ചെന്ന, ദാരിദ്ര്യത്തിൽ കഷ്ടപ്പെട്ട ഒരു ബ്രാഹ്മണനെ കണ്ടു. ആ തപസ്വി, അശാന്തനായ, ഉണങ്ങിയ തൊണ്ടയും, അധരവും, तालൂവുമുള്ളവനായിരുന്നു. അവിടെ ആ വാക്കുകൾ കേട്ട്, നീലകണ്ഠൻ, അമൃതംപോലെ മധുരമായ ശബ്ദത്തിൽ, "നിനക്ക് എന്താണ് ആവശ്യം? ഞാൻ ഉടൻ അറിയാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു," എന്ന് പറഞ്ഞു. പാര്വതി പറഞ്ഞു: "ഇന്ന് എന്റെ ജന്മം ഫലപ്രദമായിരിക്കുന്നു—ഒരു ബ്രാഹ്മണൻ അതിഥിയായി എന്റെ വീട്ടിൽ വന്നിരിക്കുന്നു. അതിഥിയെ ആദരിക്കുന്നവൻ മൂന്നു ലോകങ്ങളെയും ആദരിച്ചിരിക്കുന്നു. വിശുദ്ധ സ്ഥലങ്ങൾ എപ്പോഴും അതിഥിയുടെ കാലിൽ വസിക്കുന്നു. അവൻ എല്ലാ തീർത്ഥങ്ങളിൽ കുളിച്ചവനും, എല്ലാ യാഗങ്ങളിൽ ദീക്ഷിതനുമാണ്. അവൻ ഭൂമിയിൽ എല്ലാ മഹാദാനങ്ങളും ചെയ്തവനാണ്. വേദങ്ങളിൽ പറയുന്ന എല്ലാ പുണ്യങ്ങളും അവനിൽ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു." "പക്ഷേ, അതിഥി ആദരിക്കപ്പെടാതെ വീട്ടിൽ നിന്ന് പോകുന്നുവെങ്കിൽ, ബ്രാഹ്മണഹത്യപോലുള്ള പാപങ്ങൾ പോലും, അതിഥിയെ ആദരിക്കാത്തവനിൽ ഉണ്ടാകും." ബ്രാഹ്മണൻ പറഞ്ഞു: "വിശപ്പിലും ദാഹത്തിലും പീഡിതനായ ഞാൻ, അമ്മയുടെ ആജ്ഞയെ ശാസ്ത്രങ്ങളിൽ കേട്ടിട്ടുണ്ട്. രോഗം ബാധിച്ചും, ഭക്ഷണം ഇല്ലാതെയും, ഉപവാസം പാലിച്ചും, അതിഥി ആണെങ്കിൽ..." പാര്വതി പറഞ്ഞു: "ഇന്ന് ഞാൻ നിന്നെ ഭക്ഷണം നൽകും; എന്റെ ജന്മം ഫലപ്രദമാക്കുക.