മകനേ, ഈ ലോകങ്ങളുടെയും അതിന്റെ വിഭവങ്ങളുടെയും എണ്ണമില്ല; അവക്ക് യഥാർത്ഥത്തിൽ ഒരു പരിധിയില്ല. ദേവന്മാർ, ദൈവീക സപ്തർഷിമാർ, മനുക്കൾ, മനുവിന്റെ സന്തതികൾ—ഇവരൊക്കെ മഹാ വിഷ്ണുവിന്റെ ശരീരത്തിലെ രോമരന്ദ്രങ്ങളിൽ ഈ ലോകങ്ങൾ നിലനിൽക്കുന്നു. അതിനാൽ, സത്യം, പരമമായ ബ്രഹ്മം—ശാശ്വതം, ഗുണരഹിതം, മാറ്റമില്ലാത്തത്—അവനെ ആരാധിക്കണം. അവൻ ആഗ്രഹരഹിതം, രൂപരഹിതം, മാറ്റനില്ലാത്തത്, മലിനതയില്ലാത്തത്. എന്നാൽ, അവൻ സ്വന്തം ഇച്ഛയാൽ രൂപം എടുക്കുന്നു, എല്ലാ രൂപങ്ങളും സ്വീകരിക്കുന്നു, ഭക്തന്മാർക്ക് ദയയുടെ പ്രതിരൂപമാണ്. ധ്യാനം വഴി മാത്രമേ അവനെ പ്രാപിക്കാൻ കഴിയൂ; ശിവൻ പോലുള്ള യോഗികളും അവനെ പ്രീതിപ്പെടുത്താൻ പ്രയാസപ്പെടുന്നു. അവൻ എല്ലായ്പ്പോഴും എല്ലാം അറിയുന്നവൻ, എല്ലാറ്റിനും ആധാരമായവൻ, എല്ലാവർക്കും ആനന്ദം നൽകുന്ന പരമദായകൻ. സത്പുരുഷന്മാർക്ക് സേവനം, ധർമ്മം, എല്ലാ സിദ്ധികളും നൽകുന്നവൻ. അവൻ ഏറ്റവും ഉയർന്നവൻ, പവിത്രമായവൻ, സമ്പൂർണ്ണമായവൻ, അതി ശുഭമായവൻ. കൃഷ്ണസേവനം നൽകുന്ന “കൃഷ്ണ” എന്ന രണ്ടു അക്ഷരങ്ങളുള്ള മന്ത്രം സ്വീകരിച്ച്, അതിനെ ഒരു ലക്ഷത്തവണ ജപിച്ചാൽ, മന്ത്രസിദ്ധി ഉറപ്പാണ്. ഒരു വൈശ്യൻ, ഭക്തിയോടെ ദേവിയെ വന്ദിച്ച്, പൂഷ്കരത്തിലേക്ക് പോയി; ദേവിയുടെ കൃപയാൽ, അവൻ കൃഷ്ണസേവകൻ ആയി. ഇങ്ങനെ, പ്രാകൃതിയും വൈശ്യനും തമ്മിലുള്ള സംവാദം, ദുര്ഗായുടെ കഥയിൽ, നാരദനും നാരായണനും തമ്മിലുള്ള സംവാദത്തിൽ, ബ്രഹ്മവൈവർത പുരാണത്തിന്റെ രണ്ടാം പുസ്തകത്തിലെ പ്രാകൃതിഭാഗത്തിൽ, സുറഥ, സമാധി, മേധസ് എന്നിവരുടെ സംഭാഷണത്തിൽ, അമ്പത്തിയാറാം അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു. ഇനി, നാരായണൻ പറയുന്നു: “ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കൂ, ഭാഗ്യശാലിയേ, വേദങ്ങളിൽ പഠിപ്പിച്ചിരിക്കുന്ന ക്രമം.” മഹാരാജാവ്, സ്നാനവും ആചമനവും ചെയ്ത്, മൂന്നു പ്രധാന ദിക്ഷാക്രിയകൾ നിർവഹിച്ചു. ശ്വാസനിയന്ത്രണവും, ശംഖം ശുദ്ധീകരിക്കുകയും ചെയ്തു. വീണ്ടും ഭക്തിയോടെ ധ്യാനിച്ച്, ഹൃദയത്തിൽ ഭക്തിയോടെ പൂജ ചെയ്തു. ഭക്തിയോടെ, നിർദ്ദോഷമായ മനസ്സോടെ, നിർബന്ധിതമായ രീതിയിൽ, നാരദാ, പൂജ നടത്തി. ആറ് ദേവതാസമൂഹത്തെ പൂജിച്ച്, ജ്ഞാനിയുള്ളവൻ വന്ദിച്ചു. സമവേദത്തിൽ വിവരിച്ചിരിക്കുന്ന പരമമായ കല്പവൃക്ഷത്തെ ധ്യാനിച്ചു. ബ്രഹ്മാവും, വിഷ്ണുവും, ശിവനും, മറ്റു ദേവന്മാരും ആരാധിക്കുകയും, സ്തുതിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ദേവി—ശാശ്വതമായവൾ—അവൾ തന്നെ. അവൾ എല്ലായ്പ്പോഴും എല്ലാ രൂപങ്ങളും, എല്ലായ്പ്പോഴും ആധാരവും, പരമമായത്, പരമത്തിനും അതീതമായത്. ഗുണങ്ങളുള്ളതും, ഗുണങ്ങൾക്കപ്പുറമുള്ളതും, ശുദ്ധമായ സത്ത്വം, ഉത്തമമായവൾ, സ്വയമിഷ്ടയുള്ളവൾ, ധർമ്മവതിയുള്ളവൾ. കൃഷ്ണനു പ്രിയമായവൾ, കൃഷ്ണന്റെ ശക്തി, കൃഷ്ണന്റെ ബുദ്ധിയുടെ അധിപതി. ഉരുകിയ പൊൻപോലുള്ള പ്രകാശം, കോടിയോളം സൂര്യന്മാരുടെ തിളക്കം. ദുര്ഗാ—നൂറ് കൈകളുള്ള ദേവി, ദുഃഖത്തെ നശിപ്പിക്കുന്ന മഹാദേവി. മൂന്നുകണ്ണുള്ളവന്റെ ജീവശക്തി, ശുദ്ധമായ അർദ്ധചന്ദ്രം അലങ്കരിച്ചവൾ. വലത് കവിളിൽ ആനമുത്ത്, പല്ലുകളുടെ ഒരു വരി, മുത്തുകളുടെ മാലയെ ലജ്ജിപ്പിക്കുന്നതും. കവിളുകൾ, കയ്പ്പത്തലകളുടെ വരികൾ കൊണ്ട് മനോഹരമായി തിളങ്ങുന്നു. രത്നങ്ങൾ കൊണ്ടുള്ള കങ്കണങ്ങൾ, രത്നപാശവും അങ്കുഷവും കൊണ്ട് അലങ്കരിച്ചവൾ. പാദങ്ങളും വിരൽനഖങ്ങളും ചുവന്ന ലക്കിന്റെ വരികളാൽ അലങ്കരിച്ചിരിക്കുന്നു. കസ്തൂരിയുടെ ചിഹ്നം കൊണ്ടുള്ള ഉറ്റതായ രണ്ട് മുലകൾ. അതിമനോഹരമായവൾ, ശാന്തമായവൾ, യോഗസിദ്ധികളിൽ ഏറ്റവും മുന്നിലുള്ളവൾ. മുഖം ശരത്കാലത്തിലെ പൂർണ്ണചന്ദ്രപോലാണ്, അതിമനോഹരവും ആകർഷകവുമാണ്. ഭാലത്തിൽ ചുവപ്പിന്റെ ചിഹ്നം, എപ്പോഴും തിളങ്ങുന്നു. കജൽവരികളാൽ, എല്ലാ ഭാഗത്തും തിളങ്ങുന്നവൾ. ഇവരെയാണ് ഭക്തിയും ശുദ്ധവും കൊണ്ട് രാജാവ്, വേദങ്ങൾ അനുസരിച്ച്, ഭക്തിയോടെ ആരാധിച്ചു.