സുരഥൻ എന്ന മഹാപ്രതിഭയുള്ള ചക്രവർത്തി രാജാവാണ് ഈ കഥയുടെ തുടക്കം. ഭാരതഭൂമിയിൽ, ദീർഘകാലം മുൻപ്, വിഷ്ണുവിന്റെ മായയെ ആശ്രയിച്ച്, ഒരു മഹാവൈശ്യനൊപ്പം അദ്ദേഹം ജീവിച്ചിരുന്നു. ആ വൈശ്യൻ ജ്ഞാനത്തിൽ വളരെ പ്രഗാഢനായിരുന്നു. സുരഥന്റെ പുത്രൻ, ദ്രുമി, മഹായോഗിയും ജ്ഞാനത്തിൽ ശ്രേഷ്ഠനും ആയിരുന്നു. ദ്രുമി സമാധിയിൽ പ്രവേശിച്ച്, വൈഷ്ണവജ്ഞാനികളിൽ ഏറ്റവും മുന്നിൽ സ്ഥാനം നേടി. ദ്രുമി ഒരു കോടി പൊന്നും ദാനമായി നൽകി, ദിവസേന വെള്ളം കുടിച്ചു. രാജാവ് മനുവിന്റെ സ്ഥാനവും, എല്ലാ തടസ്സങ്ങൾ ഇല്ലാത്ത ഒരു രാജ്യവും നേടി. ഇതിന്റെ തുടർഭാഗം നാരദൻ ചോദിക്കുന്നു: "വൈശ്യനും മേധസും മോക്ഷം നേടിയ കഥ വിശദീകരിക്കണം." ശ്രീനാരായണൻ മറുപടി പറയുന്നു: "അവൻ സ്വായംഭുവ മനുവിന്റെ വംശത്തിൽ നിന്നവനാണ്; സത്യം പാലിക്കുന്നവനും, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ നിയന്ത്രിക്കുന്നവനും." അദ്ദേഹം ഒരു നൂറ് വിഭാഗങ്ങൾ അടങ്ങുന്ന സൈന്യവും കൂട്ടി, ഒരു വർഷം മുഴുവൻ നിരന്തര യുദ്ധം നടത്തി. അതിനുശേഷം, സുരഥൻ ഏകാന്തനായി, ഭയത്താൽ, നന്ദിൻ എന്ന ശക്തനായവനാൽ രാജ്യത്തിൽ നിന്ന് പുറത്താക്കപ്പെട്ടു. പുതിയ സ്ഥലത്ത്, പുഷ്പഭദ്രാ നദിയുടെ തീരത്ത്, സുരഥൻ ആ വൈശ്യനെ കണ്ടു. ഇരുവരും ചേർന്ന് മേധസ്മുനിയുടെ ആശ്രമത്തിലേക്ക് പോയി. അവിടെ, അത്യന്തം ഉജ്ജ്വലമായ ശക്തിയോടെ തെളിഞ്ഞിരുന്ന മഹർഷിയെ രാജാവും വൈശ്യനും നമിച്ചു. അവർ തങ്ങളുടെ വർഗ്ഗവും പേരും പ്രത്യേകം പറഞ്ഞ്, ശുഭപ്രശ്നങ്ങൾ ചോദിച്ചു. സുരഥൻ പറഞ്ഞു: "നന്ദിൻ എന്ന ശക്തനായവനാൽ എന്റെ രാജ്യത്തിൽ നിന്ന് പുറത്താക്കപ്പെട്ട് ഞാൻ ദു:ഖിതനാണ്. എന്റെ രാജ്യം എങ്ങനെ തിരിച്ചു നേടാം?" അവിടെ, വൈശ്യൻ, സമാധി, തന്റെ വീട്ടിൽ നിന്ന് പുറത്താക്കപ്പെട്ടതിനെ കുറിച്ച് പറഞ്ഞു. അവൻ ബ്രാഹ്മണന്മാർക്ക് ദിവസേന ഒരു കോടി രത്നങ്ങൾ ദാനമായി നൽകുകയും, കോപത്തിൽ അവർ അവനെ തള്ളുകയും, പിന്നീട് ദു:ഖത്തിൽ വീണ്ടും അവരെ സമീപിക്കുകയും ചെയ്തു. വൈശ്യന്റെ പുത്രന്മാർ, പിതാവിന്റെ ദു:ഖത്തിൽ, വീട്ടിൽ നിന്ന് വിട്ട് കാടിലേക്ക് പോയി. ഹരിയുടെ സേവനം, അത്ര എളുപ്പത്തിൽ ലഭിക്കാത്തത്, ഈ വൈശ്യൻ ആഗ്രഹിച്ചു. അപ്പോൾ, ശ്രീമേധസ്മുനി പറഞ്ഞു: "കൃഷ്ണന്റെ ആജ്ഞയാൽ, ഗുണങ്ങൾക്കപ്പുറമുള്ള ആ കൃഷ്ണൻ, ഈ മൂന്ന് ഗുണങ്ങളുള്ള ലോകം നിലനിൽക്കുന്നു. ധർമ്മത്തിൽ സ്ഥിരതയുള്ളവരെ കൃഷ്ണൻ ദയയോടെ അനുഗ്രഹിക്കുന്നു; അവളുടെ മായയും അതുപോലെ ദയയോടെ പ്രവർത്തിക്കുന്നു. രാജാവേ, മായയിൽ ഭ്രമിച്ചിരിക്കുന്നവരെ മായ ദയയോടെ കാണുന്നില്ല. ഈ നാശം വരുത്തുന്ന, താൽക്കാലിക ലോകത്തിൽ, അവർ എപ്പോഴും ഭ്രമത്തിൽ അലയുന്നു. അവർ മറ്റു ദേവതകളെ ആരാധിക്കുകയും, അവരുടെ മന്ത്രങ്ങൾ ജപിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഏഴു ജന്മങ്ങൾ വരെ, ഹരിയുടെ അംശങ്ങളായ ദേവതകളെ സേവിക്കുന്നു. ഏഴു ജന്മങ്ങൾ വരെ, വിഷ്ണുവിന്റെ ദയയുള്ള മായയെ സേവിക്കുന്നു. ജ്ഞാനത്തിന്റെ അധിപനായ ശങ്കരനെ, ഹരിയിൽ ഭക്തിയുള്ളവനെയും, അവർ സേവിക്കുന്നു. അതിനുശേഷം, ഇന്ദ്രിയസുഖത്തിൽ ആകർഷിതരായവർ ഗുണങ്ങളുള്ള, സത്വസ്വഭാവമുള്ള വിഷ്ണുവിനെ ആരാധിക്കുന്നു. സത്വഗുണത്തിലുള്ള വൈഷ്ണവർ ഗുണങ്ങളുള്ള വിഷ്ണുവിനെ ആരാധിക്കുന്നു. ധർമ്മത്തിൽ സ്ഥിരതയുള്ള, ഭക്തിയുള്ളവർ, അവന്റെ പാവാടില്ലാത്ത മന്ത്രം സ്വീകരിക്കുന്നു. വൈഷ്ണവർ അനേകം ബ്രഹ്മാക്കളെ വീഴുന്നത് കാണുന്നു. കൃഷ്ണഭക്തനിൽ നിന്ന് കൃഷ്ണമന്ത്രം സ്വീകരിക്കുന്ന ഉത്തമപുരുഷൻ, ആയിരം മാതൃവംശജരെ, മാതാവിനെയും മോചിപ്പിക്കുന്നു. ഭയാനകമായ സാംസാരിക സമുദ്രത്തിൽ, അവൾ (മായ) നാവികനായി രൂപം എടുക്കുന്നു. വൈഷ്ണവീ, വൈഷ്ണവർക്ക് കർമ്മബന്ധം വിച്ഛേദിക്കുന്നു." ഈ കഥയിൽ, രാജാവും വൈശ്യനും, മഹർഷിയുടെ ഉപദേശങ്ങൾ കേട്ട്, സാംസാരിക ദു:ഖത്തിൽ നിന്ന് മോക്ഷം നേടാൻ ഭക്തിയും ജ്ഞാനവും വഴി തേടുന്നു.