മുന്പ്, മഹർഷേ, ഭഗവാൻ സ്വയം സുരഭിയെ ആരാധിച്ചു. അതിന്റെ അടുത്ത ദിവസം, ശ്രീകൃഷ്ണന്റെ ആജ്ഞ പ്രകാരം ദീപങ്ങൾകൊണ്ട് ആരാധന നടന്നു. ധ്യാനം, സ്തുതി, മൂലമന്ത്രം, മറ്റു എല്ലാ ആരാധനാനുഷ്ഠാനങ്ങളും ആചരിക്കപ്പെട്ടു. "ഓം, സുരഭ്യൈ നമഃ" എന്ന ആറ് അക്ഷരമന്ത്രം ഈ ആരാധനയിൽ പ്രധാനമായിരുന്നു. ഈ ധ്യാനരൂപം യജുർവേദത്തിൽ സ്ഥാപിതമായതും, സർവ്വലോകത്തും അംഗീകരിക്കപ്പെട്ടതുമാണ്. സുരഭി മഹാലക്ഷ്മിയുടെ രൂപവും, പരമമായതും, രാധയുടെ മഹാനായ സഹചാരിണിയുമാണ്. അവൾ വിശുദ്ധരൂപിണി, ആരാധ്യ, ഭക്തന്മാരുടെ എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും നിറവേറ്റുന്നവളാണ്. പാത്രത്തിൽ, പശുവിന്റെ തലയിൽ, സ്ഥിരമായ പോസ്റ്റിൽ, അല്ലെങ്കിൽ പശുക്കളുടെ ഇടയിൽ—എവിടെയായാലും, ഭക്തിപൂർവ്വം, ദീപംകൊണ്ട്, അടുത്ത ദിവസം ഉച്ചയ്ക്ക് മുമ്പ് അവളെ ആരാധിക്കാം. ഒരു കാലത്ത്, വരാഹയുഗത്തിൽ, വിഷ്ണുവിന്റെ മായയുടെ ശക്തിയാൽ, അവർ ബ്രഹ്മലോകത്തേക്ക് പോയി ബ്രഹ്മാവിനെ സ്തുതിച്ചു. അപ്പോൾ മഹേന്ദ്രൻ这样 പറഞ്ഞു: "ജഗദംബേ, ഗോകുലത്തിലെ എല്ലാ പശുക്കളുടെ വിത്തായ രൂപേ, നിനക്ക് നമസ്കാരം. രാധയ്ക്ക് പ്രിയമായവളേ, പത്മയുടെ അംശമായവളേ, കല്പവൃക്ഷരൂപിണിയേ, സമസ്തസമ്പത്തുക്കളും നൽകുന്നവളേ, നിനക്ക് പുനഃപുനഃ നമസ്കാരം. ഐശ്വര്യവും ധനവും ജ്ഞാനവും നൽകുന്നവളേ, യശോദയായ് സന്തോഷം നൽകുന്നവളേ, ധർമ്മജ്ഞയായവളേ, നിനക്ക് വീണ്ടും വീണ്ടും നമസ്കാരം." അവിടെ, ബ്രഹ്മലോകത്തിൽ തന്നെ, ശാശ്വതമായ അവൾ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. അവൾ ഗോലോകത്തിലേക്ക് പോയി, ദേവാദികൾ തങ്ങളുടെ ലോകങ്ങളിലേക്ക് മടങ്ങി. പാലിൽ നിന്ന് നെയ്യുണ്ടാകുന്നു, അതിൽ നിന്ന് യജ്ഞം, അതുവഴി ദേവന്മാർക്ക് സന്തോഷം ലഭിക്കുന്നു. പശുക്കളും സമ്പത്തും ഉള്ളവൻ പ്രശസ്തനും ധാർമ്മികനുമാകുന്നു. ഇഹലോകത്തിൽ സുഖം അനുഭവിച്ച്, അവസാനം കൃഷ്ണലോകത്തിൽ പ്രവേശിക്കുന്നു. ബ്രഹ്മപുത്രാ, അവനു പിന്നെ മറ്റൊരു ജന്മം ഉണ്ടാകുന്നില്ല. ഇങ്ങനെ, നാരദനും നാരായണനും തമ്മിലുള്ള സംവാദത്തിൽ, "സുരഭിയുടെ ഉത്ഭവവും ആരാധനാവിവരണവും" എന്ന നാല്പത്തേഴാമത്തധികരണം സമാപിക്കുന്നു. അതിനുശേഷം, നാരദൻ ചോദിച്ചു: "ഹേ നാരായണാംശമായ പ്രഭോ, നാരായണിയുടെ കഥ ദയവായി പറയുമോ? സുരഭിയുടെ കഥ ഞാൻ അതീവ ആസ്വദിച്ചു. ഇപ്പോൾ രാധികയുടെ പരമോന്നതമായ കഥ ഞാൻ കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു." ശ്രീനാരായണൻ പറഞ്ഞു: "പരമശിവൻ, സിദ്ധികളുടെ നാഥൻ, സമസ്തരൂപധാരി, സിദ്ധികൾ നൽകുന്നവൻ, വിരാജിച്ച മുഖവും സന്തോഷത്തോടെ പുഞ്ചിരിയുമുള്ളവൻ, മഹർഷിമാരാൽ സ്തുതിക്കപ്പെടുന്നവൻ." രാസോത്സവത്തിന്റെ വിവരണവും, രാസമണ്ഡലത്തിന്റെ വിശദമായ കഥയും ആരംഭിച്ചു. പാര്വതി, സമ്പന്നവും പുഞ്ചിരിയോടെയും ഭയപെട്ടും, പ്രിയനോടു സ്തുതിയുമായി, ജീവന്റെ നാഥനാൽ സംതൃപ്തയാകുന്നു. മഹാദേവിയെപ്പോലെ മഹാദേവനും തമ്മിൽ സംവാദം നടന്നു. ശ്രീപാര്വതി ചോദിച്ചു: "പാഞ്ചരാത്രാദി ഗ്രന്ഥങ്ങളും യോഗികൾക്കുള്ള യോഗശാസ്ത്രവും, സിദ്ധന്മാർക്കുള്ള സിദ്ധിശാസ്ത്രവും, മനോഹരമായ തന്ത്രഗ്രന്ഥങ്ങളും—ഇതെല്ലാം ഞാൻ കേട്ടിട്ടുണ്ട്. എന്നാൽ, രാധയുടെ മഹത്വം ശാസ്ത്രങ്ങളിൽ ഞാൻ സംക്ഷിപ്തമായി കേട്ടിട്ടുണ്ട്. ആഗമവിവരണത്തിൽ നീയതിനു മുമ്പ് അംഗീകരിച്ചതുമാണ്. അവളുടെ ഉത്ഭവം, ധ്യാനം, നാമമഹത്വം, ആരാധനാവിധി, പൂജയ്ക്കുള്ള ആചാരങ്ങൾ—ഇതെല്ലാം ഞാൻ അറിയാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. ആഗമവിവരണത്തിൽ ഇതെന്തുകൊണ്ട് മുമ്പ് പറഞ്ഞില്ല?" അപ്പോൾ, അഞ്ഞ് മുഖങ്ങളുള്ള ഭാഗ്യവാൻ, വരണ്ട കണ്ഠവും, അധരങ്ങളും, तालുവുമുള്ള അവൾ, ധ്യാനത്തിലൂടെ തന്റെ ഇഷ്ടദൈവമായ, കരുണാസാഗരനായ കൃഷ്ണനെ സ്മരിച്ചു. "പരമാത്മാവായ ഭാഗ്യവാൻ കൃഷ്ണൻ തന്നെ എന്നെ ഇതു പറയാൻ വിലക്കി," എന്ന് അവൾ പറഞ്ഞു.