ശ്രീകൃഷ്ണൻ അതിമനോഹരമായ ബാലലീലയിൽ, അനേകം ബ്രഹ്മന്മാർ പതിക്കുന്നതിന്റെ സാക്ഷ്യമായിരിക്കുന്നു. ക്രമേണ, അവൻ തന്റെ മഹത്വത്തിലും തേജസ്സിലും, തനിക്കു തുല്യനായി ഉയരുന്നു. കൃഷ്ണൻ തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവനാണ്; അവൻ തൻറെ സ്വയംപോലും അതിജീവിച്ചവൻ. ചന്ദ്രനും സൂര്യനും നിലനിൽക്കുന്നതുവരെ, എല്ലാവരും കാലത്തിന്റെ തന്തിയിൽ പാകപ്പെടുന്നു. കൃഷ്ണൻ തന്റെ വാക്കുകൾ പാലിക്കേണ്ടതുണ്ട്, അവയൊരിക്കലും വൃഥാ പോകുന്നില്ല. അവൻ തന്റെ ആജ്ഞയും, തന്റെ വാക്കുകളും, ഇരട്ടമായി പാലിക്കും. സംശയമില്ലാതെ, അവൻ മഹാനന്ദവും സന്തോഷവും അനുഭവിക്കും. കാലക്രമത്തിൽ, അവൻ ഗൃഹസ്ഥനും, സന്ന്യാസിയും, യോഗിയും, സ്വാഭാവികമായി പ്രവർത്തിക്കുന്നവനും ആകും. ദുഷ്ടസ്ത്രീ ഭർത്താവിന് ദു:ഖം നൽകുന്നു; ഭക്തിയുള്ള ഭാര്യ അങ്ങനെ ചെയ്യില്ല. സ്നേഹത്താൽ, അവൾ ഭർത്താവിനെ ഒരു ഗുണവാനായ പുത്രനെപ്പോലെ പരിചരിക്കുന്നു. ഭർത്താവ് വീണവനോ, ഉന്നതനോ, ദയനീയനോ, സ്വാമിയോ എന്നതിൽ വ്യത്യാസമില്ല. ഭർത്താവിനെ നിരന്തരം കുറ്റപ്പെടുത്തുന്നവർ, മറ്റൊരാളുടെ ആനന്ദത്തിനായി വിധിക്കപ്പെടുന്നു. ഭർത്താവിനൊപ്പം, ഗോളോകത്തിൽ, അവൾ പത്തുകോടി യుగങ്ങൾ ആനന്ദം അനുഭവിക്കുന്നു. കൃഷ്ണൻ തന്റെ ആജ്ഞപ്രകാരം, ഗുണവതിയായ സ്ത്രീയെ ഭാര്യയായി സ്വീകരിക്കണം, ഐശ്വര്യത്തിന് വേണ്ടി. അഞ്ചു അർപ്പണങ്ങളോടെ, ആയിരം പരിശുദ്ധ സ്ഥാനങ്ങളിൽ ഭക്തിയോടെ പൂജിച്ചവൻ, ഗോളോകത്തിൽ ഒരു കോടി യుగങ്ങൾ കൃഷ്ണനോടൊപ്പം സന്തോഷം അനുഭവിക്കും. അവൻ ഗോളോകത്തിൽ നിന്ന് പുറപ്പെടില്ല; അവൻ കൃഷ്ണനോടു തുല്യനായി തുടരും. ലിംഗം നിർമ്മിച്ച് ഒരിക്കൽ പൂജിച്ചവൻ, പതിനായിരം ദിവ്യയുഗങ്ങൾ സ്വർഗത്തിൽ വാസം ചെയ്യുന്നു. ജ്ഞാനി, മുക്തൻ, ഗുണവാനായവൻ, ശിവലിംഗം പൂജിച്ചാൽ ഇതിനെ ലഭിക്കും; പാപികളായവരും അവിടെ മരിച്ചാൽ ശിവലോകം പ്രാപിക്കും. "മഹാദേവ, മഹാദേവ, മഹാദേവ" എന്നത് നിരന്തരം ഉച്ചരിക്കുന്നവർ, "ശിവ" എന്ന വാക്ക് ഉച്ചരിച്ച് ജീവൻ ഉപേക്ഷിക്കുന്നവൻ, ശിവന്റെ ശുഭവാക്യം Liberation നൽകുന്നു. സമ്പത്തും ബന്ധുക്കളുമായുള്ള വേർപാടിന്റെ ദു:ഖസമുദ്രത്തിൽ മുങ്ങിയാലും, ശിവനാമം പാപം നശിപ്പിക്കുകയും, മക്കളെയും ദാസന്മാരെയും മോക്ഷം നൽകുകയും ചെയ്യുന്നു. ആരുടെ വാക്കുകളും ശിവനാമം ഉച്ചരിക്കുമ്പോൾ, കൃഷ്ണൻ ത്രിശൂലധാരിയ്ക്ക് ആശയവാചകം നൽകുന്നു. കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞുവോ: "കാലക്രമത്തിൽ, ശിവനെ, ശുഭത്വം നൽകുന്നവനെയും, ശുഭത്വത്തിന്റെ ആധാരവനെയും, പൂജിക്കും." എല്ലാ ദേവതകളുടെ പ്രകാശത്തിൽ അവൻ പ്രത്യക്ഷമാകും, സുന്ദരമുഖിയേ. പ്രത്യേകമായ ഒരു യുഗത്തിൽ, സത്യയുഗത്തിൽ, സത്യം നിലനിൽക്കുന്ന കാലത്ത്, യാഗപതിയുടെ കുറ്റം മൂലം ശരീരം ഉപേക്ഷിച്ച ശേഷം, ശംഭുവിനൊപ്പം ആയിരം ദിവ്യവർഷങ്ങൾ ആനന്ദം അനുഭവിക്കും. ലോകങ്ങൾ വലിയ യാഗങ്ങളിൽ പൂജിക്കപ്പെടുന്ന സമയത്ത്, ഗ്രാമങ്ങളിലും നഗരങ്ങളിലും ഗ്രാമദേവതയെ പൂജിക്കുന്നു. കൃഷ്ണന്റെ ആജ്ഞപ്രകാരം, ശിവൻ രചിച്ച വിവിധ തന്ത്രങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച്, മഹാന്മാർ കൃഷ്ണന്റെ സേവകന്മാർ മാത്രം ആയിരിക്കും. ഭാരതത്തിൽ, പുണ്യഭൂമിയിൽ, മാതാവിനെ (ദേവിയെ) പൂജിക്കുന്നവർ മഹത്വം നേടും. കൃഷ്ണൻ അവളെ പതിനൊന്ന് അക്ഷരമന്ത്രം നൽകി, യഥാസമയത്തിൽ, ഭക്തജനങ്ങളുടെ അനുകമ്പയാൽ, അവൾക്കായി ധ്യാനം ചെയ്തു. സൃഷ്ടിക്കായി അനുയോജ്യമായ ശക്തിയും, എല്ലാ സിദ്ധികളും, ഐശ്വര്യവും അവളെ അനുഗ്രഹിച്ചു. സർവ്വലോകങ്ങളുടെ നാഥൻ, അവനു പതിമൂന്ന് അക്ഷരമന്ത്രം നൽകി.