ഭയത്തോടും ആലോചനയോടും കൂടി അവള് ഇതിനെ കുടിക്കാനായി തയ്യാറായി. അപ്പോഴാണ് ഗോളോകം പൂര്ണമായും ഉണങ്ങിയിരിക്കുന്നതു കണ്ടു ഞാന് അവിടെ എത്തിയത്. സകലത്തിന്റെയും അന്തര്ആത്മാവായ, എല്ലാവരുടെയും മനസ്സിലെ ആഗ്രഹങ്ങളും ഉദ്ദേശ്യങ്ങളും അറിയുന്നവനായ ഞാന്, രാധികാ മന്ത്രം അവളെ നല്കി, ഗോളോകം നിറച്ചു. പിന്നെ, ഗന്ധര്വ്വ വിവാഹം ചെയ്തുകൊണ്ട്, ദേവതകളുടെ അധിപതിയായ ഈ ദേവിയെ സ്വീകരിക്കണമെന്ന് നിര്ദേശിച്ചു. ദേവന്മാരില് ഏറ്റവും ഉത്തമന്, പുരുഷന്മാരില് മനോഹരമണിയെന്നപോലെ, സ്ത്രീകളില് അവള് തന്നെ ഏറ്റവും ഉത്തമമണിയാണെന്നും, ധര്മ്മശീലയാണെന്നും പറഞ്ഞു. അഭിമാനത്താല് തന്നെ മുന്നില് നില്ക്കുന്ന ഈ കന്യയെ സ്വീകരിക്കാത്തവന്—അവന് എത്രയും പണ്ഡിതനാണെങ്കിലും—സ്വഭാവത്തെ അവഗണിക്കുകയില്ല. ഭഗവാനേ, നിങ്ങളാണ് ആദിയും ഗുണരഹിതനും പ്രകൃതിക്ക് അപ്പുറമുള്ളവനും. രാധികാ, പരമമായ അവള്, മുന്പ് കൃഷ്ണന്റെ ഇടത് വശത്തു നിന്നാണ് ജനിച്ചത്. അതുകൊണ്ടാണ് അവള് നിങ്ങളെ തന്നെ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നത്; കാരണം അവള് നിങ്ങളുടെ ശരീരത്തില് നിന്നാണ് ഉദ്ഭവിച്ചത്. ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് സൃഷ്ടാവ് അവളെ സമര്പ്പിച്ച് അവിടെ നിന്ന് പുറപ്പെട്ടു. സന്ധനവും ചന്ദനപൂവും കൊണ്ട് അലങ്കരിച്ച ഒരു സുഖശയ്യയും ഒരുക്കി. ഭൂമിയിലും നിലത്തിലും പോയി, പിന്നെ തന്റെ സ്ഥലത്തേക്ക് തിരികെ പോയി. പുതിയ ഐക്യത്തിന്റെ ആ നിമിഷം, ആ ദേവി ബോധംകെട്ട് വീണു. അതു കണ്ടു വാണി ദുഃഖിച്ചു; സഹപത്നിയായുള്ള അസൂയയൊന്നുമില്ലാതെ. ഗംഗയോടൊപ്പം, ലക്ഷ്മീപതിയുടെ മൂന്നു ഭാര്യമാരായിരുന്നു അവിടെ. നാരദന് ചോദിച്ചു: തുലസി എവിടെയാണ് ജനിച്ചത്? അവളുടെ മുന്ജന്മം ആര് ആയിരുന്നു? ആ തപസ്സിന്മയിയായ കന്യ ഏത് കുടുംബത്തില് ജനിച്ചു? ആരുടെ മകളായിരുന്നു അവള്? അവള് പരിണാമമില്ലാത്ത സ്വഭാവം, നിരാശ, സാക്ഷിസ്വരൂപം—എല്ലാവര്ക്കും ആരാധ്യന്, സകലകാരണനായ, സകലജ്ഞനായ ഭഗവാന്. അങ്ങനെയുള്ള ഒരു ദേവി എങ്ങനെ ഒരു വൃക്ഷത്തിന്റെ രൂപം സ്വീകരിച്ചു? എന്റെ മനസ്സ് സംശയത്താല് ഉല്ലാസംകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്; വീണ്ടും വീണ്ടും ഈ സംശയം ദൂരീകരിക്കണമെന്നു ഞാന് പ്രാര്ത്ഥിക്കുന്നു, സംശയങ്ങളെല്ലാം നശിപ്പിക്കുന്നവനേ. നാരായണന് പറഞ്ഞു: പ്രശസ്തനും മഹത്വമുള്ളവനുമായ ഒരാള് വിഷ്ണുവിന്റെ അംശത്തില് ജനിച്ചു. അവന്റെ പുത്രന് ധര്മസാവര്ണി—ധര്മ്മനിഷ്ഠനും വിഷ്ണുഭക്തനും ശുദ്ധനും. അവന്റെ പുത്രന് ദേവസാവര്ണി—വിഷ്ണുവിന്റെ വ്രതങ്ങളില് അചഞ്ചലനായവന്. അവന്റെ പുത്രന് വൃഷധ്വജന്—വൃഷധ്വജനില് ഭക്തനായവന്. രാജാവിനോടും ശിവനോടും പുത്രനേക്കാള് കൂടുതല് സ്നേഹമുണ്ടായിരുന്നു. അവന് മറ്റു ദേവതകളുടെ ആരാധന ഉപേക്ഷിച്ചു. മാഘമാസത്തില് അവന് സര്സ്വതിയുടെ ആരാധനയും ഉപേക്ഷിച്ചു. ശിവന്റെ കാരണത്താല് ഒരു ദേവനും രാജാവിനെ ശപിച്ചില്ല. ശങ്കരന് ത്രിശൂലം എടുത്ത് സൂര്യനെ തടഞ്ഞു. ശങ്കരന് ത്രിശൂലം കൈവശംവെച്ച്, കോപത്തോടെ ബ്രഹ്മലോകത്തേക്ക് പോയി. അവിടെത്തന്നെ ശങ്കരന് ത്രിശൂലം എടുത്ത് സൂര്യനെ നേരിട്ടു. ഭയത്താല് അവര് എല്ലാവരും ലോകനാഥനായ നാരായണനില് അഭയം പ്രാപിച്ചു. എല്ലാവരും ഹരിയോട് ഭയത്തിന്റെ കാരണമെല്ലാം വിശദീകരിച്ചു. കരുണയോടെ നാരായണന് അവരെ ഭയമുക്തരാക്കുകയും ചെയ്തു. "ഭയത്തില് പെടുന്നവര് എവിടെയായാലും എന്നെ ഓര്ക്കുമ്പോള്, ഞാന് ലോകങ്ങളുടെ രക്ഷകനാണ്, എപ്പോഴും സ്രഷ്ടാവാണ്. ഞാനാണ് ശിവന്, ഞാനാണ് നീയും, ഞാനാണ് സൂര്യനും—മൂന്നു ഗുണങ്ങളുടെയും സ്വഭാവമുള്ളവന്.