ശ്രീ പത്മപുരാണത്തിലെ ഈ ഭാഗത്തിൽ, മഹാനായ പാപികളെയും, ശൂദ്രരിൽ മരിച്ചവരെ ചിതയിടുന്നവരെയും കുറിച്ച് പറയുന്നു. ലക്ഷ്മി ദേവി പറയുന്നു: ഇവരെ കാണുകയോ സ്പർശിക്കുകയോ ചെയ്യുമ്പോൾ, ഏറ്റവും താഴ്ന്ന ആളുകളും ഉടനെ ശുദ്ധരാകുന്നു. ഹരിയോടു ഭക്തി ഇല്ലാത്തവരും, അത്യധികം അഹങ്കാരമുള്ളവരും, അവരുടെ സ്നാനവും മുദ്രാവാക്യവും കൊണ്ട് എല്ലാ തീർത്ഥങ്ങളും ശുദ്ധമാകുന്നു. ഭാരതത്തിലെ ദേവന്മാർ പോലും ഇവരുടെ ദർശനവും സ്പർശനവും ആഗ്രഹിക്കുന്നു. തീർത്ഥങ്ങൾ ലക്ഷ്മിയുടെもの അല്ല; ദേവന്മാർ മണ്ണോ കല്ലോ കൊണ്ട് ഉണ്ടാക്കിയതല്ല. സൗതി പറയുന്നു: പ്രഥമ സന്യാസി രഹസ്യമായ സത്യം വെളിപ്പെടുത്താൻ തുടങ്ങി. ശ്രീ നാരായണൻ പറയുന്നു: ഇതിന് ധർമ്മത്തിന്റെ സ്വഭാവം ഉണ്ട്, പാപം നശിപ്പിക്കുന്നു, സന്തോഷം നൽകുന്നു, ഭോഗവും മോക്ഷവും നൽകുന്നു. ഇത് സാരമായ രഹസ്യമാണു, ദുഷ്ടന്മാർക്കിടയിൽ പറയരുത്. വിശിഷ്ടമായ വിഷ്ണു മന്ത്രം ഗുരുവിന്റെ വായിൽ നിന്ന് ആരുടെയെങ്കിലും ചെവിയിൽ പ്രവേശിക്കുമ്പോൾ, ആ വ്യക്തിയുടെ നൂറ് ജന്മങ്ങൾ ജന്മം മുതൽ ശുദ്ധമാകുന്നു. എവിടെയും, ഏതൊരു ജീവികളിലും ലഭിച്ച ജന്മങ്ങൾ എങ്കിലും, ഹരിയോടു ഭക്തിയുള്ളവൻ, അവന്റെ പൂജയിൽ ഏർപ്പെട്ടവൻ, അവന്റെ ഗുണങ്ങളാൽ സമ്പന്നനായവൻ, എന്റെ ഗുണങ്ങൾ കേൾക്കുമ്പോൾ സന്തോഷത്തോടെ, രോമാഞ്ചം അനുഭവിക്കുന്നവൻ, അവൻ സന്തോഷം, മോക്ഷം, അല്ലെങ്കിൽ എന്റെ അടുത്ത് വരാനുള്ള നാലു വിധം ആഗ്രഹങ്ങൾ ഒന്നും ആഗ്രഹിക്കാറില്ല. ഇന്ദ്രൻ, മനു, ദേവന്മാർ പോലുള്ള ദുർലഭമായ സ്ഥാനങ്ങൾ പോലും അവൻ ആഗ്രഹിക്കില്ല. ലോകങ്ങൾ നശിക്കുന്നു; ബ്രഹ്മാദി ദേവന്മാരും അങ്ങനെ തന്നെ. ഭക്തന്മാർ ഭാരതത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നു; അത്യന്തം ദുർലഭമായ ജന്മം അവർ നേടിയിട്ടുണ്ട്. ഇതെല്ലാം പത്മപുരാണത്തിൽ യഥാക്രമം പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ശ്രീ നാരായണൻ വീണ്ടും പറയുന്നു: ഗംഗയുടെ ശാപം മൂലം, കലി യുഗത്തിൽ അവൾ ഹരിയുടെ പാദത്തണിയിൽ തന്നെ നിലനിന്നു. ഭാരതി ഭാരതത്തിലേക്ക് പോയി; ബ്രഹ്മയുടെ പ്രിയപ്പെട്ട ബ്രാഹ്മി, സർവ്വഭൂതങ്ങളിൽ വ്യാപിച്ച്, ഒരു പ്രവാഹം പോലെ പ്രത്യക്ഷമായി. ആ സരസ്വതി ഒരു നദിയായി, തീർത്ഥരൂപത്തിൽ, അത്യന്തം ശുദ്ധിയുള്ളതായി നിലനിന്നു. പിന്നീട്, ഭഗീരഥൻ കൊണ്ടുവന്ന ഭാഗീരഥി ഭൂമിയിൽ വന്നപ്പോൾ, അതേ സമയത്ത് ശിവൻ അവളെ തന്റെ തലയിൽ സ്ഥാപിച്ചു. പത്മാവ് തന്റെ രൂപത്തിൽ യാത്ര ചെയ്തു, പത്മാവതി നദിയായി മാറി. പിന്നീട്, മറ്റൊരു രൂപത്തിൽ അവൾ ഭാരതത്തിൽ ജനിച്ചു. മുമ്പ് സരസ്വതിയുടെ ശാപം, പിന്നീട് ഹരിയുടെ ശാപം, ഈ കലിയുഗത്തിൽ അഞ്ച് ആയിരം വർഷങ്ങൾ ഭാരതത്തിൽ അവൾ നിലനിന്നു. അതിനുശേഷം, കാശിയും വൃന്ദാവനവും ഒഴികെ എല്ലാ തീർത്ഥങ്ങളും, ശാലഗ്രാമം എന്ന ഹരിയുടെ രൂപവും, ഭാരതത്തിലെ ജഗന്നാഥനും, വൈഷ്ണവ പുരാണങ്ങളും, ശങ്കുകൾ, ശ്രാദ്ധ, തര്പണ ചടങ്ങുകൾ, ഹരിയുടെ പൂജ, ഹരിയുടെ നാമം, അവന്റെ കൃത്യങ്ങൾക്കും ഗുണങ്ങൾക്കും സ്തുതിയും, നന്മ, സത്യം, ധർമ്മം, വേദങ്ങൾ, ഗ്രാമദേവതകൾ—ഇവയെല്ലാം ഇടതു മാർഗ്ഗത്തിൽ, കള്ളത്തവും കപടത്തുമായി നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. എല്ലാവരും ഏകാദശി വ്രതം പാലിക്കാതെ, ധർമ്മം ഇല്ലാതെ, കപടരും, ക്രൂരരും, അഹങ്കാരവും നിറഞ്ഞവരും. പുരുഷന്മാരിൽ ഭേദം, സ്ത്രീകളിൽ വിവാഹവും വാദങ്ങളും. എല്ലാവരും സ്ത്രീകളുടെ നിയന്ത്രണത്തിൽ; ഓരോ വീട്ടിലും അനാചാരവും. വീടിന്റെ ഉടമ സ്ത്രീയാണ്; ഭർത്താവ് ദാസനേക്കാൾ താഴ്ന്നവനാണ്. ഇങ്ങനെ, ഈ പത്മപുരാണത്തിലെ ഈ ഭാഗം, ഭാരതത്തിലെ ദേവതകളും, നദികളും, തീർത്ഥങ്ങളും, കലിയുഗത്തിലെ മനുഷ്യരുടെ സ്വഭാവവും, ഹരിയോടുള്ള ഭക്തിയുടെ മഹത്വവും, ഗുരുവിന്റെ മുഖത്തിൽ നിന്ന് വിഷ്ണു മന്ത്രം കേൾക്കുന്നവരുടെ ശുദ്ധിയും, കലിയുഗത്തിലെ അനാചാരങ്ങളും, എല്ലാം യഥാക്രമം വിവരിക്കുന്നു.