ആദ്യത്തിൽ, ഈ മഹത്വമുള്ള കഥയിൽ, സൗതി Shaunaka-നോടു സംസാരിക്കുന്നു. അവൾ തന്നെ ആദി പ്രകൃതിയാണ്, ബ്രഹ്മത്തിന്റെ പൂർണതയെ ഉൾക്കൊള്ളുന്നവൾ. അവൾ ജീവപ്രാണത്തിന്റെ അധിപതിയായ ദേവിയാണ്, ശ്രീകൃഷ്ണന്റെ, പരമാത്മാവിന്റെ, സമ്പൂർണമായ സത്വവും ശക്തിയും അവളിൽ അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. നാരായണന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവളായ ലക്ഷ്മി, സമ്പദ്വ്യവസ്ഥയുടെ സാക്ഷാത്മൂർത്തിയാണ്. സാവിത്രി, വേദങ്ങളുടെ മാതാവ്, ബ്രഹ്മാവിന് പ്രിയപ്പെട്ടവളും ആരാധനയ്ക്ക് അർഹയുമായവളാണ്. ഇവിടെ, ബ്രഹ്മഖണ്ഡത്തിലെ "ഭഗവാന്റെ സ്തുതിയുടെ സ്വഭാവത്തിന്റെ വിവരണം" എന്ന പേരിൽ അമ്പതാം അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു. അടുത്ത അധ്യായം ആരംഭിക്കുന്നു: ശ്രീഗണേശായ നമഃ. സാവിത്രി സൃഷ്ടി പ്രവർത്തനത്തിൽ, അഞ്ചു രൂപത്തിലുള്ള പ്രകൃതിയായി ഓർമ്മിക്കപ്പെടുന്നു. അവൾ ആരാണ്, എങ്ങനെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു, ആരാണ് അവളെ അറിയുന്നവരിൽ ഏറ്റവും മികച്ചത്? അവരുടേതായ കഥ എന്താണ്, ശരിയായ ആരാധന എങ്ങനെ നടത്തണം? നാരായണൻ പറയുന്നു: ധർമ്മന്റെ വായിൽ നിന്ന് ഞാൻ കേട്ടതിൽനിന്ന് കുറച്ച് പറയാം. "പ്ര" എന്ന പ്രത്യയം ഉത്തമത്വം സൂചിപ്പിക്കുന്നു, "കൃതി" സൃഷ്ടി എന്നർത്ഥം. ശാസ്ത്രങ്ങളിൽ "പ്ര" ഉത്തമത്വം, സത്വത്തിലെ മികച്ചത്വം സൂചിപ്പിക്കാൻ ഉപയോഗിക്കുന്നു. അവളുടെ സ്വഭാവം മൂന്ന് ഗുണങ്ങളാൽ ഘടിതമായതും, എല്ലാ ശക്തികളും ഉൾക്കൊള്ളുന്നതുമാണ്. "പ്ര" ആദിയിൽ വരുന്നു, "കൃതി" സൃഷ്ടി. യോഗയിലൂടെ, സ്വയം സൃഷ്ടിയുടെ പ്രക്രിയയിൽ ഇരട്ടയായി മാറി. അവൾ ബ്രഹ്മസ്വഭാവമുള്ളതും, ശാശ്വതമായ മായയും ആണ്. അതിനാൽ, പരമയോഗി സ്ത്രീ-പുരുഷ വ്യത്യാസം കാണുന്നില്ല. ശ്രീകൃഷ്ണൻ, തന്റെ ഇച്ഛാനുസരിച്ച്, സൃഷ്ടിക്കാനുള്ള മനസ്സോടെ, തന്റെ ആജ്ഞയാൽ അൻപതു രൂപത്തിലുള്ള സൃഷ്ടി വിവിധ രൂപങ്ങളിൽ നടക്കുന്നു. ഗണേശന്റെ അമ്മ ദുർഗയാണ്, ശിവയുടെ രൂപവും ശിവയ്ക്ക് പ്രിയവളും. അവളെ ബ്രഹ്മാവും മറ്റ് ദേവതകളും, സപ്തർഷികളും, മനുക്കളും എന്നും ആരാധിക്കുന്നു. അവൾ പ്രശസ്തി, മംഗല്യം, ധർമ്മം, സമ്പത്ത്, സത്യം, പുണ്യം എന്നിവ നൽകുന്നു. ദു:ഖിതരും ദരിദ്രരും അഭയാർത്ഥികളും രക്ഷിക്കാൻ അവൾ എപ്പോഴും തയ്യാറാണ്. അവൾ എല്ലാ ശക്തികളുടെ സാക്ഷാത്മൂർത്തിയും, ഭഗവാന്റെ സ്ഥിരമായ ഊർജ്ജവുമാണ്. ബുദ്ധി, ഉറക്കം, വിശപ്പ്, ദാഹം, നിഴൽ, അലസത, കരുണ, ഓർമ്മ, സംതൃപ്തി, പോഷണം, ലക്ഷ്മി, ഉപജീവനം, മാതൃത്വം എന്നിവയും അവളിൽ അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ശാസ്ത്രങ്ങളിൽ അവളുടെ ഗുണങ്ങൾ പരമ്പരാഗതമായി ചെറുതായി വിവരിച്ചിരിക്കുന്നു. ശുദ്ധ സത്വത്തിന്റെ സാക്ഷാത്മൂർത്തിയായ പദ്മ, പരമാത്മാവിന് വേണ്ടിയുള്ളവളാണ്. അവൾ മനോഹരിയും, സംയമനവും, അതീവ ശാന്തവുമാണ്; സദ്ഗുണങ്ങളുടെയും എല്ലാ മംഗല്യങ്ങളുടെ ഉറവിടവുമാണ്. അവൾ അാസക്തിയില്ലാതെ, ഭർത്താവിനോടു സ്നേഹവും, ഭർത്താവിൽ ഏറ്റവും പ്രധാനം, ഭർത്താവിനോടു ഭക്തിയും ഉള്ളവളാണ്. കൃഷി, വിള, എല്ലാ ജീവികളുടെ പോഷണം എന്നിവയുടെ സാരമാണ് അവൾ. സ്വർഗത്തിൽ ദൈവമായ സമ്പത്താണ്, രാജാക്കന്മാർക്കിടയിൽ രാജസമ്പത്താണ്. എല്ലാ ജീവികളിലും വസ്തുക്കളിലും അവൾ സൗന്ദര്യവും സന്തോഷവും ആയി പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു. വ്യാപാരികളിൽ അവൾ വാണിജ്യമായി, ദുഷ്ടരിൽ കലഹമായി പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു. ചഞ്ചലരിൽ ചഞ്ചലത്വമായി, ഭക്തരുടെ സമ്പത്തിനെ സംരക്ഷിക്കുന്നു. രണ്ടാമത്തേത് ശാക്തിയാണ്, വേദങ്ങളിൽ പ്രഖ്യാപിച്ചിട്ടുള്ളതും എല്ലാവരും അംഗീകരിച്ചിട്ടുള്ളതും. അവൾ വാക്കിന്റെ, ബുദ്ധിയുടെ, ജ്ഞാനത്തിന്റെ, പരമാത്മാവിന്റെ വിവേകത്തിന്റെ അധിപതിയാണ്. സദ്ഗുണമുള്ളവർക്ക് നല്ല ബോധം, കവിത, ബുദ്ധി, തേജസ്, ഓർമ്മ എന്നിവ നൽകുന്നു. അവൾ വിവരണം, ഗ്രഹണം, സംശയങ്ങൾ നശിപ്പിക്കൽ എന്നിവയുടെ സാക്ഷാത്മൂർത്തിയാണ്. അവൾ സംഗീതം, രാഗം, താളം എന്നിവയുടെ രൂപം സ്വീകരിക്കുന്നു. അവളില്ലാതെ ലോകം എപ്പോഴും മൗനമായിരിക്കും, ജീവഹീനമായിരിക്കും. ഇങ്ങനെ, ഈ ദിവ്യദേവികളുടെ സ്വഭാവവും, ശക്തിയും, വിശേഷങ്ങളും, സ്തുതിയും, സൃഷ്ടിയും, ആരാധനയും, ഈ പുണ്യകഥയിൽ വിശദമായി പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു.