സവിത്രി അങ്ങനെ പറഞ്ഞു: “അവൻ, ഏറ്റവും ഉന്നതമായതിൽകൂടി അതീതനായ, കറുത്ത നിറമുള്ള, മാറ്റങ്ങൾക്കുമപ്പുറം, പാപരഹിതനായ ഏകൻ.” ഈ വചനം പറഞ്ഞശേഷം, ചിരിയോടെ ദേവി അതി ഭംഗിയുള്ള രത്നസിംഹാസനത്തിൽ ഇരുന്നു. അതിനുശേഷം, അവൾ പരമാത്മാവായ കൃഷ്ണന്റെ മുമ്പിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. കൃഷ്ണൻ, സകല പ്രേമികളുടെയും മനസ്സിനെ തന്റെ അഞ്ചു ബാണങ്ങൾകൊണ്ട് ഉല്ലാസിപ്പിക്കുന്നു. ആ പുരുഷന്റെ ഇടത് ഭാഗത്ത് നിന്ന്, ആഗ്രഹമുള്ള സ്ത്രീകളിൽ ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠയുമായ, കാമന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവളായ രതി ഉദിച്ചു. സകലരുടെയും പ്രിയപ്പെട്ട രതി, ചിരിയോടെ, ഗുണവതിയായ അവൾ, അവളെ കണ്ടു പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. ഹരിയെ സ്തുതിച്ചു, കാമൻ അവളോടൊപ്പം ഹരിയുടെ സാന്നിധിയിൽ നിലകൊണ്ടു. കാമൻ തന്റെ ബാണങ്ങൾ—all of killing, stupefying, causing yawning, drying up—എല്ലാം വിട്ടു. അവൻ അവയുടെ ശക്തി പരീക്ഷിക്കാൻ എല്ലാ ബാണങ്ങളും പ്രയോഗിച്ചു. രതിയെ കണ്ടപ്പോൾ, ബ്രഹ്മന്റെ വീര്യത്തിൽ നിന്നു വിത്ത് പുറത്തുവന്നു. അതിനാൽ, കത്തിയ വസ്ത്രം ദഹിച്ച്, തീ ഉയർന്നു, ദേവതകളുടെ പ്രഭുവേ. ആ വർദ്ധനവ് കണ്ടപ്പോൾ, കൃഷ്ണൻ തന്റെ ലീലകൊണ്ട് വെള്ളം സൃഷ്ടിച്ചു. അവന്റെ വായിൽ നിന്നു ഒരു തുള്ളി വെള്ളം പുറത്ത് വന്നതോടെ, ആ വെള്ളം സർവജഗത്തെയും മുങ്ങിച്ചു, ദ്വിജൻ. അന്നേ മുതൽ, തീ വെള്ളത്തിൽ അണയുന്നു. ആ വെള്ളത്തിൽ നിന്ന് ഒരു പുരുഷൻ ഉദിച്ചു—അവനാണ് വരുണൻ എന്ന് അറിയപ്പെടുന്നത്. ആ തീയുടെ ഇടത് ഭാഗത്ത് നിന്ന് ഒരു സ്ത്രീ ഉദിച്ചു. ജലാധിപനായ വരുണന്റെ ഇടത് ഭാഗത്ത് നിന്ന് ഒരാൾ ജനിച്ചു. പരമാത്മാവിന്റെ ശ്വാസത്തിൽ നിന്ന് മഹാത്മാവായ വായു ഉദിച്ചു. ആ വായുവിന്റെ ഇടത് ഭാഗത്ത് നിന്ന് ഒരു സ്ത്രീ ജനിച്ചു. കൃഷ്ണന്റെ കാമബാണം കൊണ്ട്, വിത്ത് പുറത്ത് വന്നു. ആയിരം വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, അത് വെള്ളത്തിലെ ഒരു ബുഭ്ബുളമായി രൂപം കൊണ്ടു. അതിന്റെ ശരീരത്തിലെ ഒരു രോമരന്ധ്രത്തിൽ സർവജഗത്തും നിലകൊള്ളുന്നു. അവൻ കൃഷ്ണന്റെ പരമാത്മാവിന്റെ പതിനാറിൽ ഒരു ഭാഗം മാത്രമാണ്. അവൻ മഹാസമുദ്രത്തിൽ, ജലത്തിലെ താമരയിലുപോലെ, കിടന്നു. അവർ ആ വെള്ളത്തിൽ നിന്ന് ഉയർന്ന്, ബ്രഹ്മനെ കൊല്ലാൻ ഉദ്ദേശിച്ചു. ആ മജ്ജയിൽ നിന്ന് തന്നെ ഭൂമി ഉദിച്ചു. എന്റെ സംശയം നീക്കാൻ, നീ ഇതെല്ലാം വിശദീകരിക്കേണ്ടതുണ്ട്. സൃഷ്ടിയുടെ ആദിയിൽ ഞാൻ പറഞ്ഞതുപോലെ, സകല സൃഷ്ടിയുടെ ആരംഭത്തിൽ നാരായണനും മഹേശ്വരനും നിലകൊണ്ടിരുന്നു. ബ്രഹ്മാ-കല്പയുടെ ആരംഭത്തിൽ ഈ കഥ പറയപ്പെട്ടു, ദ്വിജൻ. ബ്രഹ്മ, വരാഹ, പദ്മ—ഈ മൂന്നു കല്പകൾ ഉണ്ട്. സത്യം, ത്രേത, ദ്വാപര, കലി—ഈ നാലു യുഗങ്ങൾ. ഒരു മന്വന്തരം എഴുപത്തിയൊന്ന് ദൈവയുഗങ്ങൾ ഉൾക്കൊള്ളുന്നു. ബ്രഹ്മയുടെ ഒരു വർഷം, അത്തരം 360 ദിവസങ്ങൾ ചേർന്നതാണ്. കൃഷ്ണന്റെ കാലത്തിൽ ഇത് ഒരു കണ്ണിറുക്കലാണ് മാത്രം. അനേകം ചെറിയ കല്പകൾ ഉണ്ട്, പ്രളയചക്രങ്ങൾ എന്നിങ്ങനെ അറിയപ്പെടുന്നു. ബ്രഹ്മയുടെ ഒരു ദിവസം ഒരു കല്പയായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു. മൂന്നു കല്പകൾ—ബ്രഹ്മ, വരാഹ, പദ്മ—നിർദ്ദേശിക്കപ്പെടുന്നു. ബ്രഹ്മ-കല്പയിൽ, സ്രഷ്ടാവ് ഭൂമിയെ രൂപപ്പെടുത്തി സൃഷ്ടി നടത്തി. വരാഹ-കല്പയിൽ, ഭൂമി നഷ്ടപ്പെട്ട് പാതാളത്തിൽ മുങ്ങിയപ്പോൾ, അവൻ അതിനെ ഉയർത്തി.