ധാതൃയുടെ പ്രധാന അംഗത്തിൽ നിന്ന് ഒരു ബാലൻ ജനിച്ചു. Shaunaka, അതി ദീപ്തിയുള്ള ഭൃഗു അവിടെയുണ്ട്, അഗ്നി അല്ല. ആ ബാലൻ, ചെറുപ്പത്തിൽ തന്നെ, ചുവപ്പു നിറത്തിൽ, അതിമാത്ര ദീപ്തിയോടെ ഉടൻ ജനിച്ചു. ആ ഹംസങ്ങൾ, യോഗം വഴി, യോഗികൾ എപ്പോഴും അവരുടെ ഇച്ഛാനുസരണം നിലനിൽക്കുന്നു. ആ ബാലൻ, ഉടൻ ജനിച്ചവൻ, നിയന്ത്രിതനും ശിഷ്യനും ആയി. ബാലൻ പുലസ്ത്യൻ നടത്തിയ നിരന്തരം പരിശ്രമവും തപസ്സും ഇന്നും വേദങ്ങളിൽ വ്യക്തമായി കാണാം. പുലഹൻ, ആ ബാലനോടൊപ്പം, തപസ്സുകളുടെ ഒരു വ്യത്യസ്ത വിഭാഗം രൂപീകരിച്ചു; പുലസ്ത്യനും ആ ബാലനോടൊപ്പം തപസ്സുകളുടെ ഒരു സമൂഹം രൂപീകരിച്ചു. വിഷ്ണുവിന്റെ ത്രിമൂർത്തി സ്വഭാവത്തിലും, മൂന്ന് രൂപങ്ങളിലും, അതിന്റെ പ്രവർത്തനം നിലനിൽക്കുന്നു. തലയിൽ അഗ്നിയുടെ നാവുകൾപോലുള്ള അഞ്ച് കേശങ്ങൾ ഉണ്ട്. ആന്തരിക പ്രദേശത്ത്, മറ്റൊരു ജന്മത്തിൽ, അവൻ തപസ് പ്രയോഗിച്ചു. അവൻ സ്വയം തപസ് നേടുന്നു, മറ്റ് ആളുകൾക്കും അതു നേടാൻ കാരണമാകുന്നു. അവന്റെ തപസ്സിന്റെ ശക്തിയാൽ, ആ ബാലൻ എപ്പോഴും ദീപ്തിയുള്ളവനാണ്, മഹർഷേ. കോപകാലത്ത് ഉദിച്ചവർ സ്രഷ്ടാവിന്റെ പതിനൊന്ന് രൂപങ്ങളായി ഓർമ്മിക്കപ്പെടുന്നു. ശൗണകൻ ചോദിച്ചു: പുരാണങ്ങളുടെ സാരത്തിൽ നിങ്ങൾ വിദഗ്ധൻ; എന്റെ സംശയം നീക്കേണ്ടതാണ്. സൗതി പറഞ്ഞു: ആ രുദ്രന്മാർ, അന്ധകാര ഗുണമുള്ളവർ, നിയന്ത്രിക്കാൻ പ്രയാസവും ഭയാനകവുമാണ്. അവരിൽ കാലാഗ്നിരുദ്രൻ, ശംകരന്റെ ഭാഗം ഉൾക്കൊണ്ടവൻ, നാശകരനാണ്. മറ്റുള്ളവർ കൃഷ്ണന്റെ ഭാഗങ്ങൾ; വിഷ്ണു, ശംകരൻ—ഇവരാണ് പ്രധാന ഭാഗങ്ങൾ. രുദ്രൻ സമയത്ത് ജനിച്ചതാണെന്ന് പറയപ്പെടുന്നു; അവൻ എങ്ങനെ മറക്കുന്നു, ദ്വിജൻ? സനക, സനന്ദ, സനാതന—ഇവരാണ്. സനക, സനന്ദ—ഇവർ ആനന്ദത്തിന്റെ സൂചകങ്ങൾ. സനാതനനും ശ്രീകൃഷ്ണനും ശാശ്വതരായവരാണ്; കൃഷ്ണൻ തന്നിൽ ഏറ്റവും പൂർണ്ണനാണ്. സനത് ശാശ്വതൻ എന്നറിയപ്പെടുന്നു, കുമാരൻ ബാല്യത്തിന്റെ സൂചകനാണ്. ബ്രഹ്മാവിന്റെ പുത്രന്മാരുടെ ഉത്ഭവം വിവരിച്ചിരിക്കുന്നു, മഹർഷേ. സൗതി പറഞ്ഞു: ബ്രഹ്മാവ്, ശൗണക, നാരദനെ ലോകസൃഷ്ടിക്ക് അയച്ചു. വേദത്തിന്റെ സാരമായ, സത്യമുള്ള, ഉപകാരപ്രദവും അവസാനം ആനന്ദം നൽകുന്നതുമായത്. ബ്രഹ്മാവ് പറഞ്ഞു: ജ്ഞാനദീപത്തിന്റെ ജ്വാല അജ്ഞാനത്തിന്റെ അന്ധകാരം നശിപ്പിക്കുന്നു. അവൻ പരമഗുരു, പ്രാചീനർ പോലും വന്ദനാർഹരായവരുടെ സ്രഷ്ടാവാണ്. ഞാൻ നിന്റെ പിതാവാണ്, മകനേ, ജ്ഞാനദാതാവും രക്ഷകനുമാണ്. ഗുരുവിന്റെ ആജ്ഞ പാലിക്കുന്നവൻ ശിഷ്യനും മകനുമാണ്. അവൻ പണ്ഡിതൻ, ജ്ഞാനിയ്, സുരക്ഷിതനും ധാർമ്മികനും ആണ്. ജീവിതത്തിന്റെ എല്ലാ ഘട്ടങ്ങളിലും, ധാർമ്മികമായ ഗൃഹസ്ഥൻ ഏറ്റവും പ്രധാനമാണ്. പൂർവ്വകാലത്ത് പിതൃകൾ, പുണ്യകാലങ്ങളിൽ ദേവതകൾ, ഗൃഹസ്ഥർ എപ്പോഴും ദൈനംദിന, പ്രത്യേക, ആഗ്രഹിത ക്രിയകൾ നിർവഹിക്കുന്നു. ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ മോക്ഷം നേടിയ ഗൃഹസ്ഥൻ, തന്റെ ധർമ്മത്തിന്റെ രക്ഷകനാണ്. അവൻ പ്രസിദ്ധനും പ്രശസ്തനും; മരിച്ചാലും അവൻ തുടർച്ചയായി ജീവിക്കുന്നു. ബ്രഹ്മാവിന്റെ വചനങ്ങൾ കേട്ട മഹർഷി നാരദൻ, പറഞ്ഞു: ഭാഗ്യത്തിൽ വലിയ നഷ്ടം സംഭവിച്ചു, വലിയ അപകീർത്തിയുമുണ്ടായി. നിങ്ങളുടെ ശാപം മൂലം ഞാൻ ഗാന്ധർവനും ശൂദ്രനും ആയിരിക്കുന്നു. ശാപം എന്റെ മേൽ നിന്ന് നീങ്ങി; നിങ്ങളുടെ കാലത്ത് അതിന്റെ ഫലനം ഉണ്ടാകും, സ്രഷ്ടാവേ. അവൻ പിതാവാണ്, ഗുരുവാണ്, ബന്ധുവാണ്, മകനാണ്, ധ്യാനത്തിന്റെ അധിപനാണ്.