ಭವಾಬ್ಧಿತರಣೇ ತರ್ಯಾಂ ತತ್ರ ಯೂಯಂ ಚ ನಾವಿಕಾಃ । ನ ಹ್ಯಮ್ಮಯಾನಿ ತೀರ್ಥಾನಿ ನ ದೇವಾ ಮೃಚ್ಛಿಲಾಮಯಾಃ
ಈ ಭವಸಾಗರವನ್ನು ದಾಟಲು ನೀವು ದೋಣಿ ಚಲಾಯಿಸುವವರು; ಯಾಕಂದರೆ ತೀರ್ಥಕ್ಷೇತ್ರಗಳು ನನಗೆ ಸೇರಿಲ್ಲ, ಮಣ್ಣಿನಿಂದ ಅಥವಾ ಕಲ್ಲಿನಿಂದ ಮಾಡಿದ ದೇವರುಗಳೂ ಅಲ್ಲ.
ಯಜ್ಞರೂಪಾಣಿ ಪುಣ್ಯಾನಿ ವ್ರತಾನ್ಯನಶನಾನಿ ಚ । ತಪಾಂಸಿ ನಾನಾದಾನಾನಿ ವಿಪ್ರದೇವಾರ್ಚನಾನಿ ಚ
ಹೋಮಯಜ್ಞಗಳು, ಪುಣ್ಯಕಾರ್ಯಗಳು, ವ್ರತಗಳು, ಉಪವಾಸಗಳು, ತಪಸ್ಸುಗಳು, ವಿವಿಧ ದಾನಗಳು, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಮತ್ತು ದೇವರುಗಳ ಪೂಜೆ—
ಚಿರಂ ಪುನನ್ತಿ ಸರ್ವಾಣಿ ದರ್ಶನಾದೇವ ವೈಷ್ಣವಾಃ । ಸತಾಂ ಚ ವಿಷ್ಣುಭಕ್ತಾನಾಂ ರಜಸಾಂ ಸ್ಪರ್ಶಮಾತ್ರತಃ
ಇವುಗಳು ಬಹುಕಾಲ ಪವಿತ್ರಗೊಳಿಸುತ್ತವೆ; ಆದರೆ ವೈಷ್ಣವರನ್ನು ಕಣ್ತುಂಬಿಕೊಳ್ಳುವುದರಿಂದಲೇ ಕೂಡ, ಅಥವಾ ವಿಷ್ಣುಭಕ್ತರ ಪಾದಧೂಳಿಗೆ ಸ್ಪರ್ಶವಾದರೂ ಕೂಡ, ತಕ್ಷಣವೇ ಪವಿತ್ರತೆ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ.
ಪೂತಾನಾಂ ಪಾದಪದ್ಮಾನಾಂ ಸದ್ಯಃ ಪೂತಾ ವಸುಂಧರಾ । ತೀರ್ಥಾನಿ ಚ ಪವಿತ್ರಾಣಿ ಸಮುದ್ರಾಃ ಪರ್ವತಾಸ್ತಥಾ
ಪವಿತ್ರರಾದವರ ಪಾದಗಳಿಗೆ ಭೂಮಿ ಕೂಡ ತಕ್ಷಣವೇ ಪವಿತ್ರವಾಗುತ್ತದೆ; ಹಾಗೆಯೇ ತೀರ್ಥಗಳು, ಸಾಗರಗಳು, ಪರ್ವತಗಳೂ ಶುದ್ಧವಾಗುತ್ತವೆ.
ಸುರಾ ದರ್ಶನಮಿಚ್ಛನ್ತಿ ಪಾತಕೇನ್ಧನಪಾಪಕಮ್ । ಸೋಽಜ್ಞಾನಿ ನೈವ ಬುಬುಧೇ ಜ್ಞಾನಂ ಚ ಜ್ಞಾನಿನಾ ಸಹ
ಪಾಪವನ್ನು ಸುಡುವವರ ದರ್ಶನವನ್ನು ದೇವತೆಗಳು ಬಯಸುತ್ತಾರೆ; ಆದರೆ ಅಜ್ಞಾನಿಗಳು ಅದನ್ನು ಅರಿಯುವುದಿಲ್ಲ, ಜ್ಞಾನಿಗಳೊಡನೆ ಇದ್ದರೂ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಪಡೆಯುವುದಿಲ್ಲ.
ಪರಮಂ ಸ್ವಾದುರೂಪಂ ಚ ದಧಿದುಗ್ಧರಸಂ ಯಥಾ । ಯಥಾ ಕೃಣಸ್ಯ ತಾತೋಽಹಂ ಸಙ್ಗೀ ಸುಚಿರಮೇವ ಚ
ಅತ್ಯಂತ ಮಧುರವಾದ ರುಚಿಯು ಮೊಸರು ಮತ್ತು ಹಾಲಿನ ರಸದಂತಿದೆ; ಹೇಗೆ ನಾನು ಕೃಷ್ಣನ ತಂದೆಯಾಗಿದ್ದೇನೆ ಮತ್ತು ಬಹುಕಾಲ ಅವನೊಡನೆ ಇದ್ದೇನೆ.
ತಥೈವ ದೇವಕೀ ಮಾತಾ ಜ್ಞಾನಿನಾಂ ಚ ಗುರೋರ್ಗುರೋಃ । ವಸುದೇವವಚಃ ಶ್ರುತ್ವಾ ಪ್ರಹಸ್ಯ ಶಂಕರಃ ಸ್ವಯಮ್ ಚತುರ್ಣಾಮಪಿ ವೇದಾನಾಮುವಾಚ ಜನಕೋ ಗುರುಃ
ಹಾಗೆಯೇ ದೇವಕಿ ತಾಯಿ, ಜ್ಞಾನಿಗಳಿಗೆ ಗುರುಗಳ ಗುರು; ವಸುದೇವನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಶಂಕರನು ಸಂತೋಷದಿಂದ ನಗುತ್ತಾ, ನಾಲ್ಕು ವೇದಗಳ ಗುರು ಎಂಬಂತೆ ಉಪದೇಶಿಸಿದನು.
ಮಹಾದೇವ ಉವಾಚ ಸಂನಿಕರ್ಷೋ ಜ್ಞಾನಿನಾಂ ಚಾಪ್ಯನಾದರಣಕಾರಣಮ್ । ಯಾನ್ತಿ ಗಙ್ಗಾಮ್ಭಸಾ ಪೂತಾಸ್ತೀರ್ಥಾನ್ಯನ್ಯಾನಿ ಸಿದ್ಧಯೇ
ಮಹಾದೇವನು ಹೇಳಿದನು: ಜ್ಞಾನಿಗಳ ಸಂಗದಿಂದ ಬೇರೆ ಮಾರ್ಗಗಳೆಲ್ಲ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯವಾಗುತ್ತವೆ; ಗಂಗೆಯ ನೀರಿನಿಂದ ತೀರ್ಥಗಳು ಪವಿತ್ರವಾಗುತ್ತವೆ, ಇತರವುಗಳೂ ಹೀಗೆ ಪವಿತ್ರತೆ ಪಡೆಯುತ್ತವೆ.
ವಾಸುದೇವಾಸ್ಯ ತಾತೋಽಯಂ ವಸುದೇವಶ್ಚ ಪಣ್ಡಿತಃ । ಜ್ಞಾನಿನಃ ಕಶ್ಯಪಸ್ಯಾಶೋ ವಸೋಸ್ತಾತಸ್ಯ ಚಾಽಽತ್ಮನಃ
ವಸುದೇವನು ಕೃಷ್ಣನ ತಂದೆ, ಅವನು ಪಂಡಿತನೂ ಹೌದು; ಜ್ಞಾನಿಗಳಿಗೆ ಕಶ್ಯಪನು ತಂದೆ, ವಸು ಆತ್ಮನ ತಂದೆ.
ಪೃಚ್ಛತಿ ಜ್ಞಾನಮಸ್ಮಾಂಶ್ಚ ಕೃಷ್ಣಾಜ್ಞಾನ್ಪುತ್ರಬುದ್ಧಿತಃ । ಅಹೋ ದುರ್ಗಾ ಮಹಾಮಾಯಾ ಜ್ಞಾನಿನಾಮಪಿ ಮೋಹಿನೀ
ಕೃಷ್ಣನ ಅಜ್ಞಾನಿ ಪುತ್ರನು ನಮ್ಮಿಂದ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಾನೆ; ಅಯ್ಯೋ, ದುರ್ಗೆಯ ಮಹಾಮಾಯೆ ಜ್ಞಾನಿಗಳನ್ನೂ ಮೋಹಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ.
ವಿಷ್ಣುಮಾಯಾ ದುರಾರಾಧ್ಯಾ ನ ಸಾಧ್ಯಾ ಜಾಗತಾಮಪಿ । ವಯಂ ಚ ಮೋಹಿತಾಃ ಶಶ್ವದ್ವೇದಾನಾಂ ಜನಕಸ್ತಥಾ
ವಿಷ್ಣುವಿನ ಮಾಯೆ ತುಂಬಾ ದುರ್ಬೋಧ್ಯ, ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿಯೂ ಅದು ಸುಲಭವಾಗಿ ಸಿದ್ಧಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ನಾವು ಕೂಡ ಸದಾ ಮೋಹಿತರಾಗುತ್ತೇವೆ, ವೇದಗಳ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನೂ ಹೀಗೆಯೇ.
ಬ್ರಹ್ಮಾ ಕೃಷ್ಣಂ ಪರೀಕ್ಷೇತ ಮೋಹಿತಸ್ತಸ್ಯ ಮಾಯಯಾ । ಧ್ಯಾಯತೇ ಯತ್ಪದಾಮ್ಭೋಜಂ ತಪಸಾ ಜೀವನಾವಧಿ
ಬ್ರಹ್ಮನು ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸಲು ಯತ್ನಿಸಿದರೂ ಅವನ ಮಾಯೆಯಿಂದ ಮೋಹಿತನಾಗುತ್ತಾನೆ; ಅವನು ಜೀವಮಾನವಿಡೀ ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಕೃಷ್ಣನ ಪಾದಪದ್ಮವನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತಾನೆ.
ಇನ್ದ್ರೇಷು ದಶಲಕ್ಷೇಷ್ವಪ್ಯಧಿಕಾಷ್ಟಶತೇಷು ಚ । ಪಾತೇಷು ಬ್ರಹ್ಮಣಃ ಪಾತೇ ನಿಮೇಷೋ ಮಾಧವಸ್ಯ ಚ
ಹತ್ತು ಲಕ್ಷ ಇಂದ್ರರು ಮತ್ತು ಇನ್ನೂ ಎಂಟು ನೂರು ಇಂದ್ರರ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿಯೂ, ಬ್ರಹ್ಮನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ, ಮಾಧವನ ಕಾಲವು ಕೇವಲ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಮಾತ್ರ.
ಸಹ ತೇನೇನ್ದ್ರಯುದ್ಧಂ ಚ ಪಾರಿಜಾತಸ್ಯ ಹೇತುನಾ । ಪಾರಿಜಾತತರುಂ ದತ್ತ್ವಾ ಮಯಾ ಶಕ್ರಶ್ಚ ರಕ್ಷಿತಃ
ಅವನೊಡನೆ ಪಾರಿಜಾತ ವೃಕ್ಷಕ್ಕಾಗಿ ಇಂದ್ರನೊಂದಿಗೆ ಯುದ್ಧವಾಯಿತು; ಪಾರಿಜಾತವನ್ನು ಕೊಟ್ಟು ನಾನು ಶಕ್ರನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿದೆ.
ಯಜ್ಜ್ಞಾನಂ ನ ಗಿರಾಮೇವ ತತ್ವಂ ವಾ ವಿಷಯಾತ್ಮಕಮ್ । ನಹಿ ಕಿಂ ಚಿತ್ತದಜ್ಞಾನಾಂ ತಸ್ಮಾದ್ಧ್ಯಾನಂ ಸದೈವ ಹಿ
ಆ ಜ್ಞಾನವು ಮಾತಿನಿಂದಲೂ ಅಲ್ಲ, ವಿಷಯಗಳಿಂದಲೂ ಅಲ್ಲ; ಅಜ್ಞಾನಿಗಳಿಗೆ ಅದು ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ, ಆದ್ದರಿಂದ ಸದಾ ಧ್ಯಾನವೇ ಮುಖ್ಯ.
ಪ್ರಾಣಿನಾಮಾತ್ಮನೋ ಜ್ಞಾನಮಸ್ಮಾಕಂ ಜ್ಞಾನಮಸ್ತಿ ಚ । ತದೂಧರ್ವಂ ತತ್ಸಮಂ ನೈವ ಕೃಷ್ಣಂ ಪೃಚ್ಛ ಶುಭಾಶುಮಮ್
ಪ್ರಾಣಿಗಳಲ್ಲಿ ಆತ್ಮಜ್ಞಾನ ಇದೆ, ನಮಗೂ ಜ್ಞಾನವಿದೆ; ಆದರೆ ಅದಕ್ಕಿಂತ ಮೇಲು ಅಥವಾ ಸಮಾನವಾದುದು ಇಲ್ಲ—ಆ ಶುಭಕರನಾದ ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಕೇಳಿ.
ಬ್ರಹ್ಮಣಶ್ಚ ಚತುರ್ಯಾಮಂ ಕಲ್ಪಂ ಕಲ್ಪವಿದೋ ವಿದುಃ । ಸಪ್ತಕಲ್ಪಾನ್ತಜೀವೀ ಚ ಮಾರ್ಕಣ್ಡೇಯೋ ಮಹಾಮುನಿಃ
ಕಲ್ಪವನ್ನು ತಿಳಿಯುವವರು ಬ್ರಹ್ಮನ ನಾಲ್ಕು ಯಾಮಗಳನ್ನು ಅರಿಯುತ್ತಾರೆ; ಮಾರ್ಕಂಡೇಯ ಮಹಾಮುನಿ ಏಳು ಕಲ್ಪಾಂತ್ಯಗಳವರೆಗೆ ಜೀವಿಸಿದ್ದಾನೆ.
ಅಷ್ಟಾನವತಿಶಕ್ರೇಷು ಪಾತೇಷು ಪತನಂ ಮುನೇಃ । ತತಃ ಪ್ರಾಪ್ತಂ ಹರೇರ್ದಾಸ್ಯಂ ಮುನಿನಾ ತಪಸಃ ಫಲಾತ್
ತೊಂಬತ್ತೆಂಟು ಇಂದ್ರರ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಆ ಮುನಿಗೆ ಪತನವಾಯಿತು; ನಂತರ ಅವನು ತಪಸ್ಸಿನ ಫಲದಿಂದ ಹರಿಯ ದಾಸ್ಯವನ್ನು ಪಡೆದನು.
ಪ್ರಲಯೇ ಬ್ರಹ್ಮಣಃ ಪಾತೇ ಪತನಂ ಲೋಮಶಸ್ಯ ಚ । ದಿಕ್ಪಾಲಾನಾಂ ಗ್ರಹಾಣಾಂ ಚ ತದಾಯುಶ್ಚಿರಜೀವಿನಾಮ್
ಪ್ರಳಯದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮನೂ, ಲೋಮಶನೂ, ದಿಕ್ಕುಗಳ ರಕ್ಷಣೆಯವರೂ, ಗ್ರಹಗಳೂ, ದೀರ್ಘಾಯುಷ್ಯವಂತರೂ—allರೂ ಬಿದ್ದುಹೋಗುತ್ತಾರೆ.
ಅನ್ಯೇಷಾಮಪಿ ದೇವಾನಾಂ ಮುನೀನಾಮೂರ್ಧ್ವರೇತಸಾಮ್ । ತದೇವಾಽಽಯುಶ್ಚ ರುದ್ರಾಣಾಂ ಮಾಂ ಚ ಮೃತ್ಯುಂಜಯಂ ವಿನಾ
ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಇತರ ದೇವತೆಗಳಿಗೂ, ಶುದ್ಧ ಬ್ರಹ್ಮಚರ್ಯವಂತ ಮುನಿಗಳಿಗೂ, ರುದ್ರರಿಗೂ ಅದೇ運ವಾಗುತ್ತದೆ; ಆದರೆ ನಾನು, ಮೃತ್ಯುಂಜಯನಾದ ನಾನು ಮಾತ್ರ ಹೊರತು.
ಪ್ರಲಯೇ ಚ ವಿಧೇಃ ಪಾತೇ ಶಿವಲೋಕೇಽಪ್ಯಹಂ ಶಿವಃ । ಬ್ರಹ್ಮಭಾಲೋದ್ಭವಃ ಶಂಭೂಃ ಸರ್ವಾದಿಃ ಸರ್ಗಭಾಷಣಃ
ಪ್ರಳಯವಾಗಲಿ, ಬ್ರಹ್ಮನ ಪತನವಾಗಲಿ, ನಾನು ಶಿವಲೋಕದಲ್ಲೇ ಶಿವನಾಗಿ ಉಳಿಯುತ್ತೇನೆ; ಬ್ರಹ್ಮನ ಕಪೋಲದಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ಶಂಭುವಾಗಿ, ಎಲ್ಲರ ಆದಿಯಾಗಿಯೂ, ಸೃಷ್ಟಿಯ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಉಪದೇಶ ನೀಡುವವನಾಗಿ ಇರುವೆನು.
ಕೃಷ್ಣವಾಮಾಙ್ಗಸಂಭೂತಾ ಯಥಾ ರಾಧಾ ತಥೈವ ಚ । ತಥೈವ ದುರ್ಗಾ ಲಕ್ಷ್ಮೀಶ್ಚ ಸಾವಿತ್ರೀ ಚ ಸರಸ್ವತೀ
ಹೇಗೋ ಕೃಷ್ಣನ ಎಡಭಾಗದಿಂದ ರಾಧೆ ಹುಟ್ಟಿದಳು, ಹಾಗೆಯೇ ದುರ್ಗೆ, ಲಕ್ಷ್ಮೀ, ಸಾವಿತ್ರಿ ಮತ್ತು ಸರಸ್ವತಿಯೂ ಹುಟ್ಟಿದವರು.
ಆದಿತ್ಯೋಽಽಯದಿತೇಃ ಪುತ್ರಃ ಕಾಯವ್ಯೂಹೇನ ದ್ವಾದಶ । ತಥೈವ ಚ ಮಹೇನ್ದ್ರಶ್ಚ ಕಾಯವ್ಯೂಹಾಚ್ಚರ್ತುದಶ
ಆದಿತ್ಯನು, ಅದಿತಿಯ ಮಗನು, ತನ್ನ ದೇಹವನ್ನು ಹನ್ನೆರಡು ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುತ್ತಾನೆ; ಹಾಗೆಯೇ ಮಹೇಂದ್ರನು ಕೂಡ ದೇಹವ್ಯಾಪ್ತಿಯಿಂದ ಹದಿನಾಲ್ಕು ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತಾನೆ.
ತಥೈವ ವಸವಶ್ಚಾಷ್ಟೌ ರುದ್ರಾಶ್ಚೈಕಾವಶೈವ ತೇ । ಮನುಪಾತೇ ಚೇನ್ದ್ರಪಾತೋ ವಿಷಯಾತ್ಪತನಂ ಭವೇತ್
ಹಾಗೆಯೇ ಎಂಟು ವಸುಗಳು ಮತ್ತು ಹನ್ನೊಂದು ರುದ್ರರು ಇದ್ದಾರೆ; ಮನುವಿನ ಪತನವಾಗುವಾಗ, ಇಂದ್ರನ ಪತನವಾಗುವಾಗ, ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಲೋಕಗಳಿಂದ ಬಿದ್ದುಹೋಗುತ್ತಾರೆ.
ಸಮಾಯಯೌ ಚ ಸರ್ವೇಷಾಂ ನಿಧನಂ ಪ್ರಲಯೇಽಪಿ ಚ । ಪ್ರಲಯೋ ದರ್ಶಯಾಮಾಸ ಬ್ರಹ್ಮಾಣ್ಡಂ ಚ ಜಲಪ್ಲುತಮ್
ಪ್ರಳಯದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಅಂತ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ; ಪ್ರಳಯವನ್ನು ತೋರಿಸಲಾಯಿತು, ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡವು ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡರು.
ಬ್ರಹ್ಮಾಣಂ ಚ ಸ್ವಲೋಕಂ ಚ ಸ್ವಾತ್ಮಾನಂ ಶಕ್ತಿಭಿಶ್ಚ ಮಾಮ್ । ಸರ್ವೇಷಾಂ ಮೂಲರೂಪಶ್ಚ ಸರ್ವೇಶಃ ಕೃಷ್ಣ ಏವ ಚ
ಬ್ರಹ್ಮನೂ, ಅವನ ಲೋಕವೂ, ನನ್ನ ಶಕ್ತಿಗಳೊಂದಿಗೆ ನಾನೂ, ಎಲ್ಲರ ಮೂಲರೂಪವೂ—ಇವೆಲ್ಲಕ್ಕೂ ಒಡೆಯನು ಕೃಷ್ಣನೇ.
ಭಜ ಪುತ್ರಂ ರಾಜಸೂಯೇ ಯಜ್ಞೇಶಂ ಯಜ್ಞಕಾರಣಮ್ । ವಿಧಿವದ್ದಕ್ಷಿಣಾಂ ದತ್ತ್ವಾಂ ಭವಾಬ್ಧಿಂ ತರ ಯಾದವ
ರಾಜಸೂಯ ಯಾಗದಲ್ಲಿ ಯಜ್ಞನಾಥನಾದ ಮಗನನ್ನು ಪೂಜಿಸು; ಯೋಗ್ಯವಾದ ದಕ್ಷಿಣೆಯನ್ನು ನೀಡಿ, ಯಾದವ, ಭವಸಾಗರವನ್ನು ದಾಟು.
ಮುಕ್ತಿಸ್ತೇ ನಾಸ್ತಿ ನಿರ್ವಾಣಾ ವಿಷಯೀ ಕಶ್ಯಪೋ ಭವಾನ । ನ ತೇ ದಾಸ್ಯಂ ಕ್ತಧನಮದಿತಿರ್ದೇವಕೀ ತಥಾ
ಇಂದ್ರಿಯ ಸೌಖ್ಯದಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತನಾದವನಿಗೆ ಮುಕ್ತಿಯೂ ಇಲ್ಲ, ನಿರ್ವಾಣವೂ ಇಲ್ಲ, ಕಶ್ಯಪಾ; ನಿನಗೆ ಆದಿತಿಯೂ, ದೇವಕಿಯೂ ದಾಸ್ಯವನ್ನಾಗಲಿ, ಧನವನ್ನಾಗಲಿ ಕೊಡಲಾರರು.
ವ್ರಜ ಸ್ವರ್ಗಂ ಭೋಗಬೀಜಂ ಸ್ವಸ್ಥಾನಮಮರಾಲಯಮ್ । ಶಿವಸ್ಯ ವಚನಂ ಶ್ರುತ್ವಾ ಸಂಯತ ಶ್ಚಶುಭಕ್ಷಣೇ
ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಹೋಗು, ಭೋಗದ ಮೂಲವಾದ ನಿನ್ನ ಸ್ವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ, ಅಮರಲೋಕಕ್ಕೆ ಹೋಗು; ಶಿವನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಅವನು ಶುಭ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ತನ್ನನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಿಕೊಂಡನು.
ತತ್ರ ಸಂಭೃತಸಂಭಾರೋ ರಾಜಸೂಯಂ ಚಕಾರ ಸಃ । ವಸುದೇವಸ್ಯ ಹವ್ಯಂ ಚ ಸಾಕ್ಷಾಚ್ಚ ಜಗೃಹಃ ಸುರಾಃ
ಅಲ್ಲಿ ಅಗತ್ಯವಾದ ಎಲ್ಲ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸಿ, ಅವನು ರಾಜಸೂಯವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದನು; ವಸುದೇವನ ಹವಿಯನ್ನು ದೇವತೆಗಳು ಸ್ವತಃ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದರು.