ಕೃಷ್ಣಾಕೃತಿಂ ಚ ಪಶ್ಯಾಮಿ ಶ್ರೃಣೋಮಿ ಮುರಲೀಧ್ವನಿಮ್ । ಕುಲಂ ಲಜ್ಜಾಂ ಭಯಂ ತ್ಯಕ್ತ್ವಾ ಚಿನ್ತಯಾಮಿಹರೇಃ ಪದಮ್
ನಾನು ಕೃಷ್ಣನ ರೂಪವನ್ನು ನೋಡುತ್ತೇನೆ, ಅವರ ಬಾಸುರಿಯ ಧ್ವನಿಯನ್ನು ಕೇಳುತ್ತೇನೆ; ಕುಟುಂಬ, ಲಜ್ಜೆ, ಭಯವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ನಾನು ಹರಿ ಅವರ ಪಾದಗಳನ್ನು ಚಿಂತಿಸುತ್ತೇನೆ.
ಸಂಪ್ರಾಪ್ಯ ಸರ್ವಜಗತಾಮೀಶ್ವರಂ ಪ್ರಕೃತೇಃ ಪರಮ್ । ನ ಜ್ಞಾನಂ ಮಾಯಯಾ ತಸ್ಯ ಜ್ಞಾತ್ವಾ ಗೋಪಪತೇರ್ಮಂಮ
ಈ ಜಗತ್ತಿನ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಒಡೆಯನಾದ, ಪ್ರಕೃತಿಗೆ ಮೀರುವವನನ್ನು ಪಡೆದರೂ, ಮಾಯೆಯಿಂದ ಅವನನ್ನು ತಿಳಿಯಲಾಗದು—ಇದು ಗೊತ್ತಿರಲಿ ಗೋಪಮಿತ್ರ.
ಧ್ಯಾಯನ್ತೇ ಯತ್ಪದಾಮ್ಭೋಜಂ ವೇದಾ ಬ್ರಹ್ಮಾದಯಃ ಸುರಾಃ । ಸ ಭರ್ತ್ಸಿತೋ ಮಯಾ ಕೀಪಾದ್ಧ್ದಿ ಶತ್ಯಮಿದಂ ಮಮ
ವೇದಗಳು, ಬ್ರಹ್ಮ ಮತ್ತು ದೇವತೆಗಳು ಅವರ ಪಾದಪದ್ಮವನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತಾರೆ; ಆದರೆ ನಾನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಅವನನ್ನು ಗದರಿಸಿದ್ದೇನೆ—ಇದು ನನ್ನ ಹೃದಯದ ಸತ್ಯ.
ತತ್ಪದಾಮ್ಭೋಜಸೇವಾಭಿರ್ಗುಣಪ್ರಸ್ತಾವತೋಽಪಿ ವಾ । ತದ್ಭಕ್ತ್ಯಾ ಯತ್ಕ್ಷಣೋ ನೀತೋ ಧ್ಯಾತೋ ಧ್ಯಾನೇನ ಪೂಜಯಾ
ಅವನ ಪಾದಪದ್ಮವನ್ನು ಸೇವಿಸುವುದರಿಂದ, ಅವನ ಗುಣಗಳನ್ನು ಹೇಳುವುದರಿಂದ, ಅಥವಾ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ, ಅವನ ಧ್ಯಾನದಲ್ಲೋ ಪೂಜೆಯಲ್ಲೋ ಕಳೆದ ಕ್ಷಣ—
ತತ್ರಾಪಿ ಮಙ್ಗಲಂ ಸರ್ವಂ ಹರ್ಷಮಾಯುರ್ವ್ಯಂವಸ್ಥಿತಮ್ । ವಿಘ್ನಂ ಚ ಹೃದಿ ಸಂತಾಪಸ್ತದ್ವಿಚ್ಛೇದೇ ಸದೋದ್ಧವ
ಅದರಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಶುಭ, ಸಂತೋಷ, ಆಯುಷ್ಯ ನೆಲೆಸಿದೆ; ಆದರೆ ಉದ್ಧವ, ಅವನಿಂದ ದೂರವಾದಾಗ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ನೋವು ಮತ್ತು ವ್ಯಾಕುಲತೆ ಮಾತ್ರ.
ಕ್ರೀಡಾಪ್ರೀತಿರ್ನಂ ಭವಿತಾ ತಾದುಶೀಷ್ಟಾ ಪುನರ್ಮಮ । ತಾದೃಶಂ ಪ್ರೇಮಸೌಭಾಗ್ಯಂ ನಿರ್ಜನೇ ನ ಚ ಸಂಗಮಃ
ಆ ಆಟದ ಸಂತೋಷ ನನಗೆ ಮತ್ತೆ ಸಿಗದು; ಆ ಪ್ರೀತಿಯ ಭಾಗ್ಯವೂ ಇಲ್ಲ, ಏಕಾಂತದಲ್ಲಿ ಅವನ ಸಂಗವೂ ಇಲ್ಲ.
ವೃನ್ದಾವನಂ ನ ಯಾಸ್ಯಾಮಿ ತತ್ಸಙ್ಗೇ ಪುನರುದ್ಧವ । ಚನ್ದನಂ ವಾ ನ ದಾಸ್ಯಾಮಿ ನನ್ದನನ್ದನವಕ್ಷಸಿ
ನಾನು ಮತ್ತೆ ವೃಂದಾವನಕ್ಕೆ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ, ಆ ಸಂಗದಲ್ಲೂ ಸೇರುವುದಿಲ್ಲ ಉದ್ಧವ; ನಂದನಂದನನ ಹೃದಯಕ್ಕೆ ಚಂದನವನ್ನು ಹಚ್ಚುವುದೂ ಇಲ್ಲ.
ಮಾಲಾಂ ತಸ್ಮೈ ನ ದಾಸ್ಯಾಮಿ ನ ದ್ರಕ್ಷ್ಯಾಮಿ ಮುಖಾಮ್ಬುಜಮ್ । ಮಾಲತೀನಾಂ ಕೇತಕೀನಾಂ ಚಮ್ಪಕಾನಾಂ ಚ ಕಾನನಮ್
ನಾನು ಅವನಿಗೆ ಹಾರವನ್ನು ಕೊಡುವುದಿಲ್ಲ, ಅವನ ಮುಖಪದ್ಮವನ್ನೂ ನೋಡುವುದಿಲ್ಲ; ಮಾಲತೀ, ಕೆತಕಿ, ಚಂಪಕ ಹೂಗಳ ಕಾನನವನ್ನೂ ನೋಡುವುದಿಲ್ಲ.
ಪುನರೇವ ನ ಯಾಸ್ಯಾಮಿ ಸುನ್ದರಂ ರಾಸಮಣ್ಡಲಮ್ । ಹರಿಸಙ್ಗೇ ನ ಯಾಸ್ಯಾಮಿ ರಮ್ಯಂ ಚನ್ದ್ರನಕಾನನಮ್
ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಆ ಸುಂದರ ರಾಸಮಂಡಲಕ್ಕೆ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ; ಹರಿ ಅವರ ಸಂಗದಲ್ಲಿಯೂ ಆ ಚಂದಿರ ಬೆಳಕಿನ ಕಾನನಕ್ಕೂ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ.
ಪುನರೇವ ನ ಯಾಸ್ಯಾಮಿ ಮಲಯಂ ರತ್ನಮನ್ದಿರಮ್ । ಮಾಧವೀನಾಂ ವನಂ ರಮ್ಯಂ ರಹಸ್ಯಂ ಮಧುಕಾನನಮ್
ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಮಲಯ ಪರ್ವತಕ್ಕೂ, ರತ್ನಮಂದಿರಕ್ಕೂ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ; ಆ ಸುಂದರ ಮಾಧವೀ ಹೂಗಳ ಕಾನನಕ್ಕೂ, ರಹಸ್ಯವಾದ ಮಧುಕಾನನಕ್ಕೂ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ.
ಶ್ರೀಖಣ್ಡಕಾನನಂ ರಮ್ಯಂ ಸ್ವಚ್ಛಂ ಚನ್ದ್ರಸರೋವರಮ್ । ವಿಸ್ಪನ್ದಕಂ ಸುರವನಂ ನನ್ದನಂ ಪುಷ್ಪಭದ್ರಕಮ್
ಸುಂದರವಾದ ಶ್ರೀಗಂಧದ ಕಾನನ, ತೊಳೆದ ಚಂದ್ರಸರೋವರ, ಚೈತನ್ಯದಿಂದ ತುಂಬಿರುವ ದೇವವನ, ನಂದನವನ ಮತ್ತು ಪುಷ್ಪಭದ್ರಕ ಎಂಬ ಪುಷ್ಪವನಗಳು—
ಭದ್ರಕಂ ಹರಿಣಾಂ ಸಾರ್ಧಂ ನ ಯಾಸ್ಯಾಮಿ ಪುನಃ ಪುನಃ । ಕ್ವ ಸಾ ರಮ್ಯಾ ವಿಕಸಿತಾ ಮಾಧವೇ ಮಾಧವೀಲತಾ
ಭದ್ರಕದಲ್ಲಿ ಮೃಗಗಳ ಜೊತೆ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ; ಆ ವಸಂತದಲ್ಲಿ ಅರಳಿದ ಆ ಮಧುರವಾದ ಮಾಧವೀ ಲತಾ ಎಲ್ಲಿದೆ?
ಕ್ವ ಗತಾ ಮಾಧವೀ ರಾತ್ರಿಃ ಕ್ವ ಮಧುಃ ಕ್ವಾಪಿ ಮಾಧವಃ । ಇಸ್ಯೇವಮುಕ್ತ್ವಾ ಸಾ ರಾಧಾ ಧ್ಯಾತ್ವಾ ಕೃಷ್ಣಪದಾಮ್ಬುಜಮ್
ಮಾಧವೀ ರಾತ್ರಿಯು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋದದು? ಮಾದು ಎಲ್ಲಿದೆ? ಮಾಧವನು ಎಲ್ಲಿದ್ದಾನೆ? ಹೀಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾ, ರಾಧೆ ಕೃಷ್ಣನ ಪಾದಕಮಲಗಳನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತಾಳೆ.
ಅಥ ಚತುರ್ನವತಿತಮೋಽಧ್ಯಾಯಃ ನಾರಾಯಣ ಉವಾಚ ಉದ್ಧವೋ ವಿಸ್ಮಯಂ ಪ್ರಾಪ್ಯ ಭಯಂ ಚ ವಿಪುಲಂ ಮುನೇ । ಚೇತನಂ ಕಾರಯಾಮಾಸ ತಾಮುವಾಚ ಮೃತಾಮಿವ
ನಾರಾಯಣನು ಹೇಳಿದನು: ಉದ್ಧವನು ಆಶ್ಚರ್ಯ ಮತ್ತು ಭಯದಿಂದ ತುಂಬಿ, ಆ ಮಹರ್ಷೇ, ಅವಳಿಗೆ ಪ್ರಜ್ಞೆ ತಂದು, ಮೃತಳಂತೆ ಇದ್ದ ಆಕೆಗೆ ಮಾತಾಡಿದನು.
ತದ್ಭಕ್ತಿಂ ಸಮಭಿಜ್ಞಾಯ ಸ್ವಾತ್ಮಾನಂ ಭಕ್ತಸಂಖ್ಯಕಮ್ । ತುಚ್ಛಂ ಮೇನೇ ಜಗತ್ಸರ್ವಂ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಭಾಗ್ಯವತೀಂ ಸತೀಮ್
ಅವಳ ಭಕ್ತಿಯನ್ನು ಅರಿತು, ತಾನೂ ಭಕ್ತರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬನೆಂದು ತಿಳಿದು, ಆ ಸತಿಯನ್ನು ಭಾಗ್ಯವಂತಳಾಗಿ ನೋಡಿ, ಇಡೀ ಲೋಕವನ್ನು ಅಲ್ಪವೆಂದು ಭಾವಿಸಿದನು.
ಉದ್ಧವ ಉವಾಚ ಚೇತನಂ ಕುರು ಕಲ್ಯಾಣಿ ಜಗನ್ಮಾತರ್ನಮೋಽಸ್ತು ತೇ । ತ್ವಮೇದ ಪ್ರಾಕ್ತನಂ ಸರ್ವಂ ಕೃಷ್ಣಂ ದ್ರಕ್ಷ್ಯಸಿ ಸಾಂಪ್ರತಮ್
ಉದ್ಧವನು ಹೇಳಿದನು: ಪ್ರಜ್ಞೆ ಹಿಂತಿರುಗಿಸು, ಭದ್ರೆಯೆ, ಜಗದ್ಜನನಿಯೆ, ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ! ಈಗ ಹಿಂದಿನದು ಮುಗಿದಿದೆ; ನೀನು ಶೀಘ್ರದಲ್ಲೇ ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ನೋಡುವೆ.
ತ್ವತ್ತೋ ವಿಶ್ವಂ ಪವಿತ್ರಂ ಚ ತ್ವತ್ಪಾದರಜಸಾ ಮಹೀ । ಸುಪವಿತ್ರಂ ತ್ವದ್ವದನಂ ಪುಣ್ಯವತ್ಯಶ್ಚ ಗೋಪಿಕಾಃ
ನಿನ್ನಿಂದ ವಿಶ್ವವು ಪವಿತ್ರವಾಗುತ್ತದೆ, ನಿನ್ನ ಪಾದಧೂಳಿಯಿಂದ ಭೂಮಿಯೂ ಶುದ್ಧವಾಗುತ್ತದೆ; ನಿನ್ನ ಮುಖವು ಅತ್ಯಂತ ಪವಿತ್ರ, ನಿನ್ನಿಂದ ಗೋಪಿಕೆಯರು ಪುಣ್ಯವಂತರು.
ಲೋಕಾಸ್ತ್ವಾಮೇವ ಗಾಯನ್ತಿ ಸಂಗೀತೈರ್ಮಙ್ಗಲಸ್ತವೈಃ । ತ್ವತ್ಸುಕೀರ್ತಿಂ ಚ ದೇವಾಶ್ಚ ಸನಕಾದ್ಯಾಶ್ಚ ಸಂತತಮ್
ಲೋಕಗಳು ನಿನ್ನನ್ನು ಮಂಗಳಗೀತೆಗಳಿಂದ ಹಾಡುತ್ತವೆ; ದೇವತೆಗಳು ಮತ್ತು ಸನಕಾದಿ ಮುನಿಗಳು ಸದಾ ನಿನ್ನ ಮಹಿಮೆಗಳನ್ನು ಕೀರ್ತಿಸುತ್ತಾರೆ.
ಕೃತಪಾಪಹರಾಂ ಪುಣ್ಯಾಂ ತೀರ್ಥಪೂಜಾಂ ಚ ನಿರ್ಮಲಾಮ್ । ಹರಿಭಕ್ತಿಪ್ರದಾಂ ಭದ್ರಾಂ ಸರ್ವವಿಘ್ನದಿನಾಶಿನೀಮ್
ನೀನು ಪಾಪಗಳನ್ನು ದೂರಮಾಡುವವಳು, ಪುಣ್ಯವಂತಳು, ತೀರ್ಥವಾಗಿ ಪೂಜಿಸಲ್ಪಡುವವಳು, ಹರಿಭಕ್ತಿಯನ್ನು ನೀಡುವವಳು, ಶುಭಕರಿ, ಎಲ್ಲ ವಿಘ್ನಗಳನ್ನು ಹಾಳುಮಾಡುವವಳು.
ತ್ವಮೇವ ರಾಧಾ ತ್ವಂ ಕೃಷ್ಣಸ್ತ್ವಂ ಪುಮಾನ್ಪ್ರಕೃತಿಃ ಪರಾ । ರಾಧಾಮಾಧವಯೋರ್ಭೇದೋ ನ ಪುರಾಣೇ ಶ್ರುತೌ ತಥಾ
ನೀನೇ ರಾಧೆ, ನೀನೇ ಕೃಷ್ಣ, ನೀನು ಪರಮಪುರುಷ, ಪರಾಪ್ರಕೃತಿ; ಪುರಾಣಗಳಲ್ಲಿಯೂ ವೇದಗಳಲ್ಲಿಯೂ ರಾಧೆ ಮತ್ತು ಮಾಧವನಲ್ಲಿ ಬೇಧವಿಲ್ಲ.
ರಾಧಿಕಾಂ ಮೂರ್ಚ್ಛಿತಾಂ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಪಶ್ಚಾತ್ಕೃತ್ವಾ ತಮುದ್ವವಮ್ । ಉವಾಚ ಮಾಧವೀ ಗೋಪೀ ರಾಧಾಯಾಃ ಪುರತಃ ಸ್ಥಿತಾ
ರಾಧಿಕೆಯನ್ನು ಪ್ರಜ್ಞಾಹೀನಳಾಗಿ ನೋಡಿ, ಯೋಚಿಸಿ, ಮಾಧವೀ ಗೋಪಿಯು ರಾಧೆಯ ಎದುರಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಮಾತನಾಡಿದಳು.
ಮಾಧವ್ಯುವಾಚ ಕಿಂ ವಾ ಚೋರಸ್ಯ ಕೃಷ್ಣಸ್ಯ ರೂಪಂ ವಾ ವೇಷಮುತ್ತಮಮ್ । ಕಿಂ ಸುಖಂ ವಿಭವಂ ಕಿಂ ವಾ ಗೌರವಂ ಚಾಪ್ಯನುತ್ತಮಮ್
ಮಾಧವೀ ಹೇಳಿದಳು: ಕೃಷ್ಣನ ಕಳ್ಳತನವೇ, ಅವನ ರೂಪವೇ, ಅವನ ಉತ್ಕೃಷ್ಟವಾದ ವೇಷವೇ, ಅವನ ಸಂತೋಷವೇ, ಅವನ ಐಶ್ವರ್ಯವೇ, ಅಥವಾ ಅವನ ಅಪೂರ್ವ ಗೌರವವೇ ಯಾವುದು?
ಕಿಂ ವಾ ತದ್ವೀರ್ಯಮೈಶ್ವರ್ಯಂ ಶೌರ್ಯ ವಾ ದುರತಿಕ್ರಮಮ್ । ಕಿಂ ವಾ ಸಿದ್ಧಂ ಪ್ರಸಿದ್ಧಂ ವಾ ಕಿಂ ವಾ ತುಲ್ಯಂ ಗುಣೋತ್ತಮಮ್
ಅವನ ಶಕ್ತಿಯೇ, ಐಶ್ವರ್ಯವೇ, ಗೆಲ್ಲಲಾಗದ ಶೌರ್ಯವೇ ಯಾವುದು? ಅವನಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರವಾದದು ಅಥವಾ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾದದು ಯಾವುದು? ಅವನ ಸಮಾನವಾದ ಗುಣವೇನು?
ಇತೋ ವಾ ಕುತ ಆಯಾತಃ ಪುನರೇವ ಕುತೋ ಗತಃ । ಬಾಲಕೋ ಗೋಪವೇಷಶ್ಚ ನಹಿ ರಾಜಾತ್ಮಜಃ ಪುಮಾನ್
ಇಲ್ಲಿಂದ ಅವನು ಎಲ್ಲಿಂದ ಬಂದನು, ಮತ್ತೆ ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋದನು? ಅವನು ಗೋವಿನ ಹುಡುಗನ ವೇಷದಲ್ಲಿರುವ ಬಾಲಕ, ರಾಜಕುಮಾರನೂ ಅಲ್ಲ, ಪುರುಷನೂ ಅಲ್ಲ.
ತ್ವಂ ಕಿಂ ಸ್ಮರಸಿ ಕಲ್ಯಾಣಿ ಗೋಪಾಲಂ ನನ್ದನನ್ದನಮ್ । ಆತ್ಮಾನಂ ರಕ್ಷಯತ್ನೇನ ಕಃ ಪ್ರಿಯಃ ಸ್ವಾತ್ಮನಃ ಪರಃ
ನೀನು ಏಕೆ ಆ ನಂದನಂದನನನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೀಯೆ, ಭದ್ರೆಯೆ? ನೀನು ನಿನ್ನನ್ನು ಜಾಗ್ರತೆಯಿಂದ ರಕ್ಷಿಸು; ತನ್ನಿಗಿಂತ ಪ್ರಿಯನು ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ.
ಧಿಕ್ತ್ವಾಂ ರಾಧೇಽತಿನಿರ್ಲಜ್ಜಾಂ ತವೈವ ಜೀವನಂ ವೃಥಾ । ಜಗತೋ ಯುವತೀನಾಂ ಚ ಕರೋಷಿ ಸುಯಶಃಕ್ಷಯಮ್
ರಾಧೆ, ನಿನಗೆ ತುಂಬಾ ಲಜ್ಜೆಯಿಲ್ಲ; ನಿನ್ನ ಜೀವನವೇ ವ್ಯರ್ಥವಾಗಿದೆ; ನೀನು ಜಗತ್ತಿನ ಯುವತಿಯರ ಗೌರವವನ್ನು ಹಾಳುಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೀಯೆ.
ನಾರೀಣಾಂ ಗೋಪನಂ ಕಾರ್ಯ ಸುವ್ಯಕ್ತೇ ಸ್ವಯಶಃಕ್ಷಯಮ್ । ಯತ್ನೇನ ಚಕ್ಷುಷೋ ವಾಽರ್ಹಂ ಸಖಿ ಸಂಚರಣಂ ಕೃರು
ಹೆಂಗಸರು ತಮ್ಮ ಮಾನವನ್ನು ಕಾಯಬೇಕು; ಬಹಿರಂಗವಾಗಿ ನಡೆದುಕೊಂಡರೆ ತಮ್ಮ ಕೀರ್ತಿಯನ್ನೇ ಹಾಳುಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಸ್ನೇಹಿತೆ, ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಣದಲ್ಲಿಡು.
ಅನ್ತರೇ ಪತಿಭಾವಂ ಚ ಸಂಗೋಪ್ಯ ಭಾವನಂ ಕುರು । ನ ವೈ ಜಾತಿಶ್ಚ ಶತ್ರೂಣಾಂ ಮಿತ್ರಾಣಾಂ ಚ ಸುರೇಶ್ವರಿ
ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಪತಿಗೆ ಇರುವ ಭಾವನೆಯನ್ನು ಗುಪ್ತವಾಗಿಡು; ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಹೊರಹಾಕಬೇಡ. ಶತ್ರು-ಮಿತ್ರರಲ್ಲಿ ಜನ್ಮಭೇದವಿಲ್ಲ, ದೇವತೆಗಳ ರಾಣಿಯೆ.
ಶತ್ರುಃ ಕಾರ್ಯವಶೇನೈವ ಮಿತ್ರಂ ಚ ಕರ್ಮಣಾ ಭವೇತ್ । ಸ್ವಕಾರ್ಯಮುದ್ಧರೇತ್ಪ್ರಾಜ್ಞಃ ಕಾರ್ಯಧ್ವಂಸೇನ ಮೂರ್ಖತಾ
ಶತ್ರು ಕಾರ್ಯದ ಅವಶ್ಯಕತೆಯಿಂದ ಸ್ನೇಹಿತನಾಗಬಹುದು; ಬುದ್ಧಿವಂತನು ತನ್ನ ಕೆಲಸವನ್ನು ಮುನ್ನಡೆಸುತ್ತಾನೆ, ಆದರೆ ಕೆಲಸವನ್ನು ಹಾಳುಮಾಡುವುದು ಮೂರ್ಖತನದ ಗುರುತು.
ಕಃ ಕಸ್ಯ ವಲ್ಲಭೋ ರಾಧೇ ಕಃ ಕಸ್ಯಾಪ್ರಿಯ ಏವ ಚ । ಕಾರ್ಯಂ ಚ ಸಮಯಂ ಜ್ಞಾತ್ವಾ ಸನ್ತಃ ಕುರ್ವನ್ತಿ ಸಂತತಮ್
ಯಾರು ಯಾರಿಗೆ ಪ್ರಿಯ, ಯಾರು ಯಾರಿಗೆ ಅಪ್ರಿಯ, ರಾಧೆ? ಸಮಯ ಮತ್ತು ಕೆಲಸವನ್ನು ಅರಿತು, ಜಾಣರು ಯಾವಾಗಲೂ ಸರಿಯಾದಂತೆ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ.