ನಮಃ ಶಾನ್ತಾಯ ದಾನ್ತಾಯ ಸರ್ವದೇವಾಶ್ರಯಾಯ ಚ । ನಮೋ ಬ್ರಹ್ಮಸ್ವರೂಪಾಯ ಸತೀಪ್ರಾಣಪರಾಯ ಚ
ಶಾಂತನಾದ, ದಾಂತನಾದ, ಸರ್ವದೇವತೆಗಳ ಆಶ್ರಯನಾದ, ಬ್ರಹ್ಮಸ್ವರೂಪನಾದ, ಪತಿವ್ರತೆ ಹೆಂಗಸಿನ ಪ್ರಾಣಸ್ವರೂಪನಾದ ಗಂಡನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.
ನಮಸ್ಯಾಯ ಚ ಪೂಜ್ಯಾಯ ಹೃದಾಧಾರಾಯ ತೇ ನಮಃ । ಪಞ್ಚಪ್ರಾಣಾಧಿದೇವಾಯ ಚಕ್ಷುಷಸ್ತಾರಕಾಯ ಚ
ಪೂಜ್ಯನಾದ, ಆರಾಧ್ಯನಾದ, ಹೃದಯದ ಆಧಾರನಾದ, ಐದು ಪ್ರಾಣಗಳ ಅಧಿಪತಿಯಾದ, ಕಣ್ಣುಗಳ ತಾರೆಯಾದ ಗಂಡನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.
ಜ್ಞಾನಾಧಾರಾಯ ಪತ್ನೀನಾಂ ಪರಮಾನನ್ದರೂಪಿಣೇ । ಪತಿರ್ಬ್ರಹ್ಮಾ ಪತಿರ್ವಿಷ್ಣುಃ ಪತಿರೇವ ಮಹೇಶ್ವರಃ
ಪತ್ನಿಯರಿಗೆ ಜ್ಞಾನಕ್ಕೆ ಆಧಾರನಾದ, ಪರಮಾನಂದಸ್ವರೂಪನಾದ ಗಂಡನು ಬ್ರಹ್ಮನೂ, ವಿಷ್ಣುವೂ, ಮಹೇಶ್ವರನೂ ಆಗಿದ್ದಾನೆ.
ಪತಿಶ್ಚ ನಿರ್ಗುಣಾಧಾರೋ ಬ್ರಹ್ಮರೂಪ ನಮೋಽಸ್ತು ತೇ । ಕ್ಷಮಸ್ವ ಭಗವನ್ ದೋಷಂ ಜ್ಞಾನಾಜ್ಞಾನಕೃತಂ ಚ ಯತ್
ಗಂಡನು ಗುಣರಹಿತ ಬ್ರಹ್ಮಸ್ವರೂಪನಾದ ಆಧಾರನು. ನಿಮಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಭಗವಂತಾ, ತಿಳಿದುಕೊಂಡು ಅಥವಾ ತಿಳಿಯದೆ ಮಾಡಿದ ದೋಷಗಳನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸಿ.
ಪತ್ನೀಬನ್ಧೋ ದಯಾಸಿನ್ಧೋ ದಾಸೀದೋಷಂ ಕ್ಷಮಸ್ವ ಮೇ । ಇದಂ ಸ್ತೋತ್ರಂ ಮಹಾಪುಣ್ಯಂ ಸೃಷ್ಟ್ಯಾದೌ ಪದ್ಮಯಾ ಕೃತಮ್
ಪತ್ನಿಯ ಬಂಧುವಾದ, ದಯೆಯ ಸಾಗರನಾದ ಗಂಡನೇ, ದಾಸಿಯಾಗಿ ಮಾಡಿದ ದೋಷಗಳನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸು. ಈ ಮಹಾಪುಣ್ಯ ಸ್ತೋತ್ರವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಯ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಪದ್ಮೆಯು ರಚಿಸಿದ್ದಳು.
ಸರಸ್ವತ್ಯಾ ಚ ಧರಯಾ ಗಙ್ಗಯಾ ಚ ಪುರಾ ವ್ರಜ । ಸಾವಿತ್ರ್ಯಾ ಚ ಕೃತಂ ಪೂರ್ವಂ ಬ್ರಹ್ಮಣೇ ಚಾಪಿ ನಿತ್ಯಶಃ
ಈ ಸ್ತೋತ್ರವನ್ನು ಹಿಂದೆ ಸರಸ್ವತಿ, ಧಾರಾ, ಗಂಗೆಯವರು ವೃಂದಾವನದಲ್ಲಿ, ಹಾಗೂ ಸಾವಿತ್ರಿಯು ಸದಾ ಬ್ರಹ್ಮನಿಗಾಗಿ ರಚಿಸಿದ್ದರು.
ಪಾರ್ವತ್ಯಾ ಚ ಕೃತಂ ಭಕ್ತ್ಯಾ ಕೈಲಾಸೇ ಶಂಕರಾಯ ಚ । ಮುನೀನಾಂ ಚ ಸುರಾಣಾಂ ಚ ಪತ್ನೀಭಿಶ್ಚ ಕೃತಂ ಪುರಾ
ಪಾರ್ವತಿಯು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಕೈಲಾಸದಲ್ಲಿ ಶಂಕರನಿಗಾಗಿ ಈ ಸ್ತೋತ್ರವನ್ನು ರಚಿಸಿದ್ದಳು. ಮುನಿಗಳ ಪತ್ನಿಯರೂ, ದೇವತೆಗಳ ಪತ್ನಿಯರೂ ಇದನ್ನು ಹಿಂದೆ ರಚಿಸಿದ್ದರು.
ಪತಿವ್ರತಾನಾಂ ಸರ್ವಾಸಾಂ ಸ್ತೋತ್ರಮೇತಚ್ಛುಭಾವಹಮ್ । ಇದಂ ಸ್ತೋತ್ರಂ ಮಹಾಪುಣ್ಯಂ ಯಾ ಶ್ರೃಣೋತಿ ಪತಿವ್ರತಾ
ಎಲ್ಲಾ ಪತಿವ್ರತೆಗಳಿಗೆ ಈ ಸ್ತೋತ್ರ ಶುಭವನ್ನು ತರುತ್ತದೆ. ಈ ಮಹಾಪುಣ್ಯ ಸ್ತೋತ್ರವನ್ನು ಯಾವ ಪತಿವ್ರತೆ ಕೇಳಿದರೂ...
ನರೋಽನ್ಯೋ ವಾಽಪಿ ನಾರೀ ವಾ ಲಭತೇ ಸರ್ವವಾಞ್ಛಿತಮ್ । ಅಪುತ್ರೋ ಲಭತೇ ಪುತ್ರಂ ನಿರ್ಧನೋ ಲಭತೇ ಧನಮ್
ಯಾರೇನೂ ಆಗಲಿ, ಪುರುಷನಾಗಲಿ, ಹೆಂಗಸಾಗಲಿ — ಇಚ್ಛಿಸಿದ ಎಲ್ಲವೂ ಅವರಿಗೆ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಮಗ ಇಲ್ಲದವರಿಗೆ ಮಗನು ಸಿಗುತ್ತಾನೆ, ಬಡವರಿಗೆ ಧನ ಸಿಗುತ್ತದೆ.
ರೌಗೀ ಚ ಮುಚ್ಯತೇ ರೋಗಾದ್ಬದ್ಧೋ ಮುಚ್ಯೇತ ಬನ್ಧನಾತ್ । ಪತಿವ್ರತಾ ಚ ಸ್ತುತ್ವಾ ಚ ತೀರ್ಥಸ್ನಾನಫಲಂ ಲಭೇತ್
ರೋಗಿಯು ರೋಗದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ, ಬಂಧನದಲ್ಲಿರುವವನು ಬಂಧನದಿಂದ ಬಿಡುವಾಗುತ್ತಾನೆ. ಪತಿವ್ರತೆ ಈ ಸ್ತೋತ್ರವನ್ನು ಪಠಿಸಿದರೆ, ತೀರ್ಥಸ್ನಾನದ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾಳೆ.
ಫಲಂ ಚ ಸರ್ವಂ ತಪಸಾಂ ವ್ರತಾನಾಂ ಚ ವ್ರಜೇಶ್ವರ । ಇದಂ ಸ್ತುತ್ವಾ ನಮಸ್ಕೃತ್ವಾ ಭುಙ್ಕ್ತೇ ಸಾ ತದನುಜ್ಞಯಾ
ವ್ರಜದೇಶದ ಒಡೆಯನೇ, ಈ ಸ್ತೋತ್ರವನ್ನು ಪಠಿಸಿ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದವನು, ತಾನು ಮಾಡಿದ ತಪಸ್ಸುಗಳ ಮತ್ತು ವ್ರತಗಳ ಎಲ್ಲ ಫಲಗಳನ್ನೂ ಅವಳ ಅನುಮತಿಯಿಂದ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾನೆ.
ಅಥ ಚತುರಶೀತಿತಮೋಽಧ್ಯಾಯಃ ಶ್ರೀಭಗವಾನುವಾಚ ದ್ವಿಜದೇವಾರ್ಚನಂ ಚೈವ ಕರೋತಿ ಸತತಂ ಗೃಹೀ । ಸ್ವಧರ್ಮಾಚರಣಂ ಚೈವ ಚಾತುರ್ವರ್ಣ್ಯಂ ಚ ನಿತ್ಯಣಃ
ಪರಮಾತ್ಮನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು: ಯಾವ ಗೃಹಸ್ಥನು ಸದಾ ದ್ವಿಜರು ಮತ್ತು ದೇವತೆಗಳನ್ನು ಪೂಜಿಸುತ್ತಾನೋ, ತನ್ನ ಧರ್ಮವನ್ನು ಪಾಲಿಸುತ್ತಾನೋ, ನಾಲ್ಕು ವರ್ಣಗಳ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಪ್ರತಿದಿನವೂ ಕಾಯುತ್ತಾನೋ—
ಕುರ್ವನ್ತಿ ಗೃಹಿಣಾಮಾಶಾಂ ಸರ್ವೇ ದೇವಾದಯಸ್ತಥಾ । ಅಕೃತ್ವಾಽತಿಥಿಪೂಜಾಂ ಚ ಗೃಹಸ್ಥಶ್ಚ ಸದಾಽಶುಚಿಃ
ಅಂತಹ ಗೃಹಸ್ಥನ ಆಶೆಗಳನ್ನು ಎಲ್ಲಾ ದೇವತೆಗಳು ಮತ್ತು ಇತರರೂ ಪೂರೈಸುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಆತಿಥ್ಯವನ್ನು ಮಾಡದೆ ಇದ್ದರೆ, ಆ ಗೃಹಸ್ಥನು ಸದಾ ಅಶುದ್ಧನಾಗಿರುತ್ತಾನೆ.
ಪಿತರಃ ಕರ್ಮಕಾಲೇ ಚಾತಿಥಿಕಾಲೇ ಚ ದೇವತಾಃ । ಸರ್ವೇ ಗೃಹಸ್ಥಮಾಯಾನ್ತಿ ನಿಪಾನಮಿವ ಧೇನವಃ
ಕರ್ಮಕಾಲದಲ್ಲಿಯೂ ಆತಿಥ್ಯಕಾಲದಲ್ಲಿಯೂ ಪಿತೃಗಳು, ದೇವತೆಗಳು ಮತ್ತು ಇತರ ಎಲ್ಲರೂ, ಹಸುವುಗಳು ನೀರಿನ ಕಡೆಗೆ ಹೋಗುವಂತೆ, ಗೃಹಸ್ಥನ ಮನೆಗೆ ಬರುತ್ತಾರೆ.
ಸಮಾಯಾತಿ ಪ್ರಯತ್ನೇನ ಸಯಾಹ್ನೇ ಕ್ಷುಧಿತೋಽತಿಥಿಃ । ಪೂಜಾಂ ಲಬ್ಧ್ವಾಽಽಶಿಷಂ ಕೃತ್ವಾ ಪ್ರಯಾತಿ ಗೃಹಿಣೋ ಗೃಹಾತ್
ಸಂಜೆಯ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಹಸಿವಿನಿಂದ ಆತಿಥ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಬರುವ ಅತಿಥಿಯನ್ನು ಗೌರವದಿಂದ ಪೂಜಿಸಿ, ಆಶೀರ್ವಾದ ಪಡೆದ ಮೇಲೆ ಅವನು ಗೃಹಸ್ಥನ ಮನೆಯಿಂದ ಹೊರಡುತ್ತಾನೆ.
ಅಕೃತ್ವಾಽತಿಥಿಪೂಜಾಂ ಚ ಗೃಹೀ ಭವತಿ ಪಾತಕೀ । ತ್ರೈಲೋಕ್ಯಜನಿತಂ ಪಾಪಂ ಲಭತೇ ನಾತ್ರ ಸಂಶಯಃ
ಯಾವ ಗೃಹಸ್ಥನು ಅತಿಥಿಯನ್ನು ಗೌರವಿಸುವುದಿಲ್ಲವೋ, ಅವನು ಪಾಪಿಯಾಗುತ್ತಾನೆ. ಮೂರು ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟುವ ಪಾಪವನ್ನೂ ಅವನು ಸಂಪಾದಿಸುತ್ತಾನೆ — ಇದರಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.
ಅತಿಥಿರ್ಯಸ್ಯ ಭಗ್ನಾಶೋ ಗೃಹಾತ್ಪ್ರತಿನಿರ್ವತೇ । ಪಿತರಸ್ತಸ್ಯ ದೇವಾಶ್ಚ ವಹ್ನಯಶ್ಚ ತಥೈವ ಚ
ಯಾವ ಮನೆಯಲ್ಲಿಯೂ ಅತಿಥಿಯ ಆಶೆ ಭಂಗವಾಗಿ ಅವನು ಹೊರಟುಹೋಗುತ್ತಾನೋ, ಆ ಮನೆಯ ಪಿತೃಗಳು, ದೇವತೆಗಳು ಮತ್ತು ಅಗ್ನಿಗಳು ಕೂಡ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟುಹೋಗುತ್ತಾರೆ.
ನಿರಾಶಾಃ ಪ್ರತಿಗಚ್ಛನ್ತಿ ಗೃಹಿಣೋಽತಿಥಯೋ ಗೃಹಾತ್ । ಸ್ತ್ರೀಧ್ನೈರ್ಗೋಘ್ನೈಃ ಕೃತಘ್ನೈಶ್ಚ ಬ್ರಾಹ್ಮಣೈರ್ಗುರುತಲ್ಪಗೈಃ
ಅತಿಥಿಗಳು ನಿರಾಶೆಯಿಂದ ಗೃಹಸ್ಥನ ಮನೆಯಿಂದ ಹೊರಡುವಾಗ, ಅವರು ಹೆಣ್ಣುಹತ್ಯೆ, ಹಸುಹತ್ಯೆ, ಉಪಕಾರ ಮರೆಯುವವರು, ಗುರುಪತ್ನಿಯನ್ನು ದೋಷಗೊಳಿಸುವ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಹೀಗೆ ಪಾಪಿಗಳು ಹೊರಡುವಂತೆ ಹೊರಟುಹೋಗುತ್ತಾರೆ.
ತುಲ್ಯದೋಷೋ ಭವತ್ಯೇವ ಯೇನಾತಿಥಿರನರ್ಚಿತಃ । ಸ್ವಾತ್ಮನಃ ಪಾತಕಂ ದತ್ತ್ವಾ ಪುಣ್ಯಮಾದಾಯ ಗಚ್ಛತಿ
ಯಾರು ಅತಿಥಿಯನ್ನು ಗೌರವಿಸುವುದಿಲ್ಲವೋ, ಅವರಿಗೆ ಕೂಡ ಇದೇ ರೀತಿಯ ದೋಷ ಬರುತ್ತದೆ. ತನ್ನ ಪುಣ್ಯವನ್ನು ಕೊಟ್ಟು, ಗೃಹಸ್ಥನ ಪಾಪವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೊರಟುಹೋಗುತ್ತಾರೆ.
ತಸ್ಮಾತ್ಕೃತ್ವಾ ಸರ್ವಸೇವಾಂ ದೇವಾದೀಂಶ್ಚ ಶುಭಾಶಯಃ । ಪೋಷ್ಯಾಣಾಂ ಭರಣಂ ಕೃತ್ವಾ ಪಶ್ಚಾದ್ಭುಙ್ಕ್ತೇ ಸ ಧರ್ಮವಿತ್
ಆದುದರಿಂದ, ಶುಭ ಚಿತ್ತದಿಂದ ದೇವತೆಗಳು ಮತ್ತು ಇತರರ ಸೇವೆಗಳನ್ನು ಮಾಡಿ, ತನ್ನ ಪಾಲಿನವರನ್ನು ಪೋಷಿಸಿ, ನಂತರ ಧರ್ಮವನ್ನು ಅರಿತವನು ಊಟ ಮಾಡಬೇಕು.
ಯಸ್ಯ ಮಾತಾ ಗೃಹೇ ನಾಸ್ತಿ ಭಾರ್ಯಾ ಚ ಪುಂಶ್ಚಲೀ ತಥಾ । ಅರಣ್ಯಂ ತೇನ ಗನ್ತವ್ಯಮರಣ್ಯಾದ್ದುಃಖದಂ ಗೃಹಮ್
ಯಾವವನ ಮನೆಗೆ ತಾಯಿ ಇಲ್ಲವೋ, ಹೆಂಡತಿ ದಾರಿಹೋದವಳಾಗಿದ್ದಾಳೋ, ಅವನು ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕು; ಅವನಿಗೆ ಮನೆ ಅರಣ್ಯಕ್ಕಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚು ದುಃಖಕರವಾಗಿದೆ.
ಪತೀಂ ದ್ವೇಷ್ಟಿ ಸದಾ ದುಷ್ಟಾ ವಿಷತುನ್ಯಂ ಚ ಪಶ್ಯತಿ । ದದಾತಿ ತಸ್ಮೈ ನಾಽಽಹಾರಂ ಭರ್ತ್ಸನಂ ಕುರುತೇ ಸದಾ
ದುಷ್ಟ ಹೆಂಡತಿ ಸದಾ ಗಂಡನನ್ನು ದ್ವೇಷಿಸುತ್ತಾಳೆ, ಅವನನ್ನು ವಿಷದಂತೆ ನೋಡುತ್ತಾಳೆ, ಅವನಿಗೆ ಊಟ ಕೊಡುತ್ತಿಲ್ಲ, ಸದಾ ಅವನನ್ನು ನಿಂದಿಸುತ್ತಾಳೆ.
ಪೂಜಿತಂ ಮುನಿತುಲ್ಯಂ ಚ ಸಾ ಚ ಪಾಪೀಯಸೀ ಪರಮ್ । ಸಂತತಂ ತೃಣವನ್ಮತ್ವಾ ನ್ಯಕ್ಕಾರಂ ಕುರುತೇ ಸದಾ
ಅವನನ್ನು ಮುನಿಯಂತೆ ಗೌರವಿಸಿದರೂ, ಆ ಪಾಪಿಣಿ ಹೆಂಗಸು ಅವನನ್ನು ಹುಲ್ಲಿನಂತೆ ಅಸಡ್ಡೆಯಿಂದ ನೋಡುತ್ತಾ ಸದಾ ಅವಮಾನಿಸುತ್ತಾಳೆ.
ದುರ್ವಾಕ್ಯಾವಹ್ನಿನಾ ದಗ್ಧೋ ಮೃತತುಲ್ಯಶ್ಚ ಜೀವತಿ । ಯಾವಜ್ಜೀವನಪರ್ಯನ್ತಂ ಸಂಪ್ರಾಪ್ಯ ದುಷ್ಟವಂಶಜಾಮ್
ಕಟ್ಟಾಳು ಮಾತುಗಳ ಬೆಂಕಿಯಲ್ಲಿ ಸುಟ್ಟು, ಅವನು ಬದುಕಿದ್ದರೂ ಸತ್ತವನಂತೆ ಆಗುತ್ತಾನೆ; ದುಷ್ಟ ಹೆಂಡತಿಯನ್ನು ಪಡೆದವನು ಜೀವಮಾನವೆಲ್ಲಾ ಹೀಗೆ ದುಃಖ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾನೆ.
ಗೃಹಿಣೀನಾಂ ಸದಾಚಾರಂ ಶ್ರೂಯತಾಂ ತಚ್ಛ್ರು ತೌ ಶ್ರುತಮ್ । ಗೃಹಿಣೀ ಪತಿಭಕ್ತಾ ಚ ದೇವಬ್ರಾಹ್ಮಣಬೂಜಿತಾ
ಗೃಹಿಣಿಯರ ಸದುಪಚಾರವನ್ನು ಈಗ ಕೇಳು. ಗೃಹಿಣಿ ಪತಿಗೆ ಭಕ್ತಿಯಾಗಿರಬೇಕು, ದೇವತೆಗಳು ಮತ್ತು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು ಗೌರವಿಸಬೇಕು.
ಸಾ ಶುದ್ಧಾ ಪ್ರಾತರುತ್ಥಾಯ ನಮಸ್ಕೃತ್ಯ ಪತಿಂ ಸುರಮ್ । ಪ್ರಾಙ್ಗಣೇ ಮಙ್ಗಲಂ ದದ್ಯಾದ್ಗೋಮಯೇನ ಜಲೇನ ಚ
ಅವಳು ಶುದ್ಧಳಾಗಿ, ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಬೇಗ ಎದ್ದು, ಪತಿಗೆ ಮತ್ತು ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ವಂದಿಸಿ, ಮನೆ ಮುಂಭಾಗದಲ್ಲಿ ಗೋಮಯ ಮತ್ತು ನೀರಿನಿಂದ ಶುಭಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾಳೆ.
ಗೃಹಕೃತ್ಯಂ ಚ ಕೃತ್ವಾ ಚ ಸ್ನಾತ್ವಾಽಽಗತ್ಯ ಗೃಹಂ ಸತೀ । ಸುರಂ ವಿಪ್ರಂ ಪತಿಂ ನತ್ವಾ ಪೂಜಯೇದ್ಗೃಹದೇವತಾಮ್
ಮನೆಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಮುಗಿಸಿ, ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ಮರಳಿ ಮನೆಗೆ ಬಂದ ಸತೀಸ್ವಳು, ದೇವರುಗಳಿಗೆ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಮತ್ತು ಗಂಡನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಮನೆ ದೇವತೆಗಳನ್ನು ಪೂಜಿಸುತ್ತಾಳೆ.
ಗೃಹಕೃತ್ಯಂ ಸುನಿರ್ವೃತ್ಯ ಭೋಜಯಿತ್ವಾ ಪತಿಂ ಸತೀ । ಅತಿಥಿಂ ಪೂಜಯಿತ್ವಾ ಚ ಸ್ವಯಂ ಭುಙ್ಕತೇ ಸುಖಂಸತೀ
ಮನೆ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಮುಗಿಸಿ, ಗಂಡನಿಗೆ ಊಟವಿಟ್ಟು, ಅತಿಥಿಯನ್ನು ಗೌರವಿಸಿ, ಆಮೇಲೆ ತಾನೂ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಊಟ ಮಾಡುತ್ತಾಳೆ.
ಪುತ್ರೈಶ್ಚ ಪೂಜಿತಸ್ತಾತಃ ಶಿಷ್ಯೈಶ್ಚ ಪೂಜಿತೋ ಗುರುಃ । ಆಜ್ಞಯಾ ಕುರುತೇ ಕರ್ಮ ಪುತ್ರಃ ಶಿಷ್ಯಶ್ಚ ಭೃತ್ಯವತ್
ಮಕ್ಕಳು ತಂದೆಯನ್ನು ಗೌರವಿಸುತ್ತಾರೆ, ಶಿಷ್ಯರು ಗುರುವನ್ನು ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೆ; ಅವರ ಆದೇಶಕ್ಕೆ ಮಗನೂ ಶಿಷ್ಯನೂ ಭೃತ್ಯರಂತೆ ಕೆಲಸಮಾಡುತ್ತಾರೆ.
ನ ಪ್ರೇರಯೇದ್ಗುರುಂ ತಾತಂ ಪುತ್ರಃ ಶಿಷ್ಯಶ್ಚ ಕರ್ಮಸು । ಪಿತ್ರೇ ಚ ಗುರವೇ ನಿತ್ಯಂ ಸರ್ವಸ್ವಂ ಚ ಸಮರ್ಪಯೇತ್
ಮಗನೂ ಶಿಷ್ಯನೂ ತಂದೆಯನ್ನೂ ಗುರುವನ್ನೂ ಯಾವ ಕೆಲಸಕ್ಕೂ ಪ್ರೇರೇಪಿಸಬಾರದು; ತಂದೆಗೂ ಗುರುವಿಗೂ ಯಾವಾಗಲೂ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು.